Ο ήρωας του Καλού!

Ο ήρωας του Καλού!:

του Στάθη

Στην Ισπανία και την Πορτογαλία δεν αγωνίζονται με μιας μέραςαπεργία.

Μέρες τώρα οι Ισπανοί βρίσκονται στους δρόμους, όλο και πιο συχνά οι Ιταλοί. Χτες βγήκαν στους δρόμους και οι Γάλλοι στο Παρίσι.

Μάλιστα στην Ισπανία σε εθνικό ήρωα έχει αναδειχθεί ένας εστιάτορας που προστάτευσε Ισπανούς διαδηλωτές απ’ τον ζήλο της Ισπανικής Δερνωχωροφυλακής – ο κ. Αλμπέρτο Κασίγιας.

Ο οποίος διέπραξε εκ νέου το ίδιο και προχθές παρέχοντας πάλι άσυλο μέσα στο μαγαζί του σε δαρμένους διαδηλωτές, για να προχωρήσει στη συνέχεια σε

έκκληση – απαίτηση προς τον πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι να τον διαγράψει εδώ και τώρα από το Λαϊκό Κόμμα. Διότι ο κ. Αλμπέρτο Κασίγιας ήταν δεξιός....

Ένας συντηρητικός και φιλήσυχος πολίτης που η κρίση του άνοιξε τα μάτια. Απογοητευμένος με το κόμμα του ο κ. Αλμπέρτο Κασίγιας άρχισε να παρακολουθεί τον αγώνα των Αγανακτισμένων, ώσπου έγινε ένας απ’ αυτούς. Ανεξαρτήτως απ΄ το προσωπικό του εισόδημα ο καλός εστιάτορας πέρασε στην πλευρά εκείνων που έχουν δίκιο. Ο κ. Αλμπέρτο Κασίγιας απέκτησε διαφορετική ταξική συνείδηση από την ταξική του θέση και ... πρόδωσε!

Πρόδωσε τις αυταπάτες του κοινωνικού νεφελώματος της μεσαίας τάξης ότι δεν θα προλεταριοποιηθεί ποτέ. Ο κ. Κασίγιας, όπως κάθε Κασίγιας στην Ευρώπη που αρχίζει να βλέπει τι συμβαίνει στην Ήπειρο είδε την πληβειοποίηση (μάλιστα βίαιη) των μικροαστών, είδε τους εργάτες να γλιστρούν στην «ευέλικτη» και χαμηλόμισθη εργασία, στην ανεργία και την περιθωριοποίηση. Είδε και οίδε.

Είδε ο καλός εστιάτορας απ’ τη Μαδρίτη να καταρρέει γύρω του ο κοινωνικός ιστός, είδε αυτό που βλέπουμε κι εμείς: σχολεία να υπολειτουργούν, νοσοκομεία κι ασφαλιστικά ταμεία να καταρρέουν, δικαστήρια να δυσλειτουργούν, είδε την αγωνία και την απελπισία των ανθρώπων

κι έτσι ο καλός άνθρωπος απ’ τη Μαδρίτη σκέφτηκε.

Και αφού σκέφτηκε, έπραξε.

Η σκέψη και η  πράξη τον μετέτρεψαν σε έναν Ήρωα του Καλού. Έναν «Umon Man» όπως θα έλεγε το τραγούδι, έναν «ήρωα της εργατικής τάξης».

Όχι, ο κ. Κασίγιο δεν έχει προλεταριοποιηθεί ακόμα – πράγμα που δεν αποκλείεται να συμβεί (ή και να μη συμβεί), όμως δεν καθόρισε τη θέση και τη στάση του το προσωπικό του status, αλλά η κατανόηση της πραγματικότητας.

Κι έγινε ο «εφιάλτης της κυβέρνησης Ραχόι»!

Στην καθ’ ημάς εν πολλοί μίζερη ακόμα πραγματικότητα, αρκετοί θα σνόμπαραν ή και θα αποδοκίμαζαν τον κ. Αλμπέρτο Κασίγιας, ως έναν ακόμα «αγανακτισμένο», ορισμένοι ίσως θα του ζητούσαν και ευθύνες «γιατί υπήρξε δεξιός» κι άλλα τέτοια κηνσορικά παρόμοια – μεγάλη γκρίνια σε μικρό χωριό.

Ο κ. Κασίγιας δεν ανήκε έως τώρα σε καμμιά «φωτισμένη πρωτοπορία», όμως η σκέψη του, η μεταστροφή του και η νέα στάση του, δείχνουν δύο πράγματα: α) αυτό που πάντα συνέβαινε, να γεννιούνται δηλαδή μέσα απ’ τους αγώνες οι συνειδήσεις που μπορούν «να κάνουν τη διαφορά» το ίδιο καλά με εκείνους που «είναι έτοιμοι από καιρό» για κάτι τέτοιο. Και β) ότι το ιστορικό πλέον καθήκον

της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι να βγάλει μπροστά στο προσκήνιο τον κάθε Κασίγιο.

Να του δώσει τη δυνατότητα να πάρει την τύχη του στα χέρια του. Και βεβαίως όχι πατερναλιστικά, αλλά θεσμικά.

Διότι, δεν μπορεί πια η Αριστερά να διεκδικεί τον ρόλο του «καλού πατερούλη» που δίνει στους πολίτες την ευκαιρία να έχουν λόγο με (το άκρως ευμετάβλητο) όριο των καλών προθέσεων μιας Αριστεράς που θα κυβερνήσει.Αλλά με

τη θεσμική διασφάλιση των πολιτών να την ελέγχουν διαρκώς, να προτείνουν οι ίδιοι, να αποτυγχάνουν (ενδεχομένως αλλά) και να διορθώνουν.

Αυτός θα είναι ο τρόμος της Μέρκελ του Αίσχους και η κατάρρευση της πάσας προπαγάνδας του Συστήματος. Αυτή θα είναι η συντριβή τηςαριστοκρατίας των επαϊόντων (που μας εθίζει στο απαραβίαστο των Εταιρειών), αυτή θα είναι η πτώση των ολιγαρχιών, φανερών και κρυφών. Η δυνατότης εκατομμυρίων Κασίγιας να προτείνουν, να απαιτούν, να κάνουν λάθη και να τα διορθώνουν...

από το enikos.gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Ποιοι και γιατί κάνουν χούντες

Ποιοι και γιατί κάνουν χούντες:

του Θέμη Τζήμα

“Μάθαμε” λοιπόν από ένα άρθρο του Βήματος της Κυριακής ότι ένα χρόνο πριν προετοιμαζόταν πραξικόπημα. Βεβαίως το εν λόγω άρθρο ελάχιστα διαφωτιστικό ήταν, καταδεικνύοντας παρεμπιπτόντως και άθελά του, τη διαφορά μεταξύ ρεπορτάζ που αποδεικνύει όσα ισχυρίζεται και σεναριολογίας που απλά συνδέει διάφορα γεγονότα και μπόλικες υποθέσεις.

Ωστόσο μιας και οι περισσότεροι δε διαθέτουμε προσβάσεις ούτε στην ΕΥΠ, ούτε στα ανώτατα κλιμάκια του στρατού ας ασχοληθούμε, προκειμένου να βγάλουμε ορισμένα κρίσιμα συμπεράσματα, με το κεντρικό ζήτημα: ποιοι και γιατί κάνουν χούντες.

Η πραγματικότητα είναι καταρχήν ότι υπήρχαν φήμες ένα χρόνο πριν για μια τέτοια εξέλιξη. Ας μην ξεχνούμε μάλιστα ότι ήδη από το Δεκέμβρη του 2008 η συζήτηση για παρέμβαση του στρατού στις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις έχει “νομιμοποιηθεί” εκ νέου. Είναι σαφές ότι ορισμένοι επικίνδυνοι κύκλοι επιθυμούν μια τέτοια εξέλιξη.

Επίσης όμως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι οι χούντες δε γίνονται γιατί υπάρχει μια κάποια κοινωνική αναταραχή, που εκδηλώνεται με γιαουρτώματα, αποδοκιμασίες έστω και εις βάρος του προέδρου της δημοκρατίας ή γιατί μια παρέλαση διακόπτεται- παρότι όντως η απόφαση της...
σχολής ευελπίδων να παρελάσει στην 28η Οκτώβρη του 2011 έγινε κατά παράβαση της στρατιωτικής ιεραρχίας και των διαταγών που έλαβαν, οπότε και εγείρεται ζήτημα ως προς το ποιο μήνυμα ήθελαν να στείλουν.

Επίσης χούντες δε γίνονται “λόγω της εκρύθμου δημιουργηθείσης καταστάσεως”- για να θυμηθούμε τα ανακοινωθέντα της 7ετίας- ακόμα και αν αυτές περιλαμβάνουν μια γενικευμένη αναταραχή ή και συγκρούσεις στις πόλεις της χώρας. Βεβαίως πάντα, κάθε χούντα χρησιμοποιεί τέτοιες καταστάσεις ως πρόσχημα. Για την 4η Αυγούστου ήταν οι απεργίες. Για την 21η Απριλίου ο κίνδυνος από την ΕΔΑ, τον Ανδρέα Παπανδρέου και γενικά ο κομμουνιστικός κίνδυνος που μαζί με τμήματα των συνοδοιπόρων από το κέντρο θα προωθούσε ιδέες ασύμβατες με τον “ελληνοχριστιανισμό”.

Πέρα από τα φτηνά προσχήματα όπως τα παραπάνω είναι σαφές ότι στις αστικές δημοκρατίες τα πραξικοπήματα δε γίνονται ούτε με πρωτοβουλία μιας ομάδας αξιωματικών μόνο και κυρίως, ούτε γιατί απλά υπάρχει κάποια αναταραχή. Τα πραξικοπήματα γίνονται από το κατεστημένο της χώρας ή τμήματά του, διότι η σταθεροποίηση του συσχετισμού υπέρ του, εντός κοινοβουλευτικού πλαισίου καθίσταται αδύνατη ή πολύ δύσκολη. Για να πετύχουν δε τα πραξικοπήματα, ειδικά στην Ελλάδα απαιτείται και η υποστήριξη από ισχυρά, ξένα συμφέροντα.

Τόσο λοιπόν η πλήρης πολιτειακή εκτροπή, όσο και η μερική αυταρχικοποίηση, ακόμα και όταν εκφράζεται από την κινητοποίηση του στρατού ή και συνδιαμορφώνεται από τμήματα του στρατού έχει στον πυρήνα της τις επιδιώξεις των δυνάμεων αυτών ακριβώς που μας μιλούν μέσα από τα γνωστά συγκροτήματα του τύπου, επισείοντας σήμερα τον κίνδυνο πραξικοπήματος και αύριο ίσως θα καλούν σε παρεμβάσεις του στρατού για να “ομαλοποιηθεί η κατάσταση”.

Η διατάραξη του συσχετισμού ισχύος μπορεί να προκύψει στην περίπτωση της Ελλάδας σήμερα, από δύο αιτίες που μπορεί να συντρέξουν είτε διαζευτικά, είτε σωρευτικά: πρώτον, εάν η εξωτερική στήριξη στον εγχώριο παρασιτισμό διακοπεί ή περιοριστεί, για τον όποιο λόγο, οπότε και τα συμφέροντα που σε κορυφαίο επίπεδο τον συναρθρώνουν θα νιώσουν να χάνουν το έδαφος κάτω από τα πόδια τους. Άλλωστε χωρίς την υψηλή πατρωνεία από τον ξένο παράγοντα, το εγχώριο κατεστημένο δε στέκεται.

Η δεύτερη αιτία θα μπορούσε να είναι μια ταχεία ωρίμανση του λαϊκού παράγοντα που θα επιβάλλει μέσα από το αντίστοιχο κόμμα μια πλήρως εναλλακτική πολιτική ως προς τη σημερινή, θέτοντας τις βάσεις για ένα εναλλακτικό μοντέλο κοινωνικής και οικονομικής δομής. Σε μια τέτοια περίπτωση φυσικά δε μιλούμε για κοινωνική αναταραχή αλλά για ζυμωμένη επαναστατική πρωτοπορία που συγκρούεται όχι με τη βιτρίνα αλλά με τον πυρήνα του καθεστώτος.

Είναι προφανές λοιπόν πως πέρυσι τον Οκτώβριο δεν υπήρχε καμία από τις προαναφερθείσες αιτίες.

Η κυβέρνηση Παπανδρέου αντιμετώπιζε μια κοινωνική αντίδραση πολύ έντονη σε σχέση με τα ειωθότα από το '74 και μετά αλλά που απείχε εξαιρετικά από το να προκαλεί έναν όντως συστημικό κίνδυνο. Ο ίδιος ο Παπανδρέου ήταν τόσο αποδυναμωμένος δε, λόγω της πολιτικής που άσκησε, ώστε αρκούσε το κοινοβουλευτικό πραξικόπημα ορισμένων βουλευτών του υπό τον Ε. Βενιζέλο, ώστε να τραπεί σε άτακτη φυγή και να παραδώσει την κυβέρνηση στον εκπρόσωπο του τραπεζικού κεφαλαίου, το Λ. Παπαδήμο.

Επιπλέον και παρά τις σφοδρές αντιδράσεις των “Μερκοζί” στην πρόταση Παπανδρέου για δημοψήφισμα, η άμεση υπαναχώρηση του τελευταίου και η εν γένει προσήλωση όλων των βασικών τότε κυβερνητικών παικτών διασφάλιζε τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής.

Αν λοιπόν δεν υπήρχαν προϋποθέσεις για εκτροπή, γιατί επανέρχεται το εν λόγω ζήτημα;

Η μία προφανής απάντηση είναι ότι συγκροτήματα του τύπου που χάνουν έδαφος σε σχέση με άλλα, εναγωνίως αναζητούν θέματα, σενάρια και υποθέσεις που μπορούν να τραβήξουν αναγνωστικό κοινό. Σκάνδαλο Καρούζου οι μεν, απόπειρα πραξικοπήματος οι δε.

Η δεύτερη εξήγηση είναι ότι πρόκειται για προληπτική, κατασταλτικού τύπου κινδυνολογία. Εδώ ακριβώς δένει με τη χυδαία συμψηφιστική θεωρεία που τόσο καθαρά μας είχαν δώσει λίγες Κυριακές πριν, αρθρογράφοι της Καθημερινής και άλλοι: η αριστερά συλλήβδην είναι άκρο. Η Χρυσή Αυγή το ίδιο, αν και αντλεί τη νομιμοποίησή της ως προς τέτοιες κινήσεις από τις ακρότητες τις αριστεράς. Άκρο είναι επίσης και η κοινωνική αντίδραση απέναντι σε μέτρα κοινωνικής ερημοποίησης, ειδικά όταν εκφράζεται, μέσα από την αριστερά και την πρόταξη εναλλακτικού στρατηγικής εξόδου από την κρίση. Αν λοιπόν εκτεταμένα στρώματα του πληθυσμού επιλέξουν τη σύγκρουση με την κυρίαρχη πολιτική και άρα την προσχώρηση στα άκρα διακινδυνεύουν να προκαλέσουν εκτροπή και πραξικόπημα. Οπότε οφείλουν να κάτσουν ήσυχα στη γωνιά τους.

Υπάρχει όμως και μια τρίτη αιτία, πολύ σοβαρότερη: η ζύμωση του λαού με αυτή τη λογική και η ψυχολογική προετοιμασία του ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο παύει να είναι αδιανόητο. Η δεύτερη εξήγηση στην οποία αναφέρθηκα αμέσως παραπάνω εμπεριέχει δηλαδή και μια υποκρυπτόμενη απειλή: ότι το κατεστημένο της χώρας δε θεωρεί ταμπού την επιλογή του πραξικοπήματος. Υπ' αυτήν την έννοια κάποια φερέφωνα του κατεστημένου γίνονται “λαγοί” της πιθανότητας πραγματοποίησης σεναρίων εκτροπής ή αυταρχικοποίησης. Απευθύνουν μια προειδοποίση: μνημόνια ή τανκς. Αργότερα θα μετατραπεί ενδεχομένως το παραπάνω δίλημμα σε ένα άλλο: μετάβαση στο νέο νόμισμα με την πολιτική του κατεστημένου ή τανκς. Η απειλή δε χρησιμοποιείται μόνο περιγραφικά και χωρίς σαφές υποκείμενο αλλά τίθεται στο τραπέζι ως πιθανή επιλογή.

Εν κατακλείδι, η ίδια η ένταση και το βάθος της κρίσης διαμορφώνουν ένα επισφαλές περιβάλλον για τη δημοκρατία όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και αλλού. Άρα υπ' αυτήν την έννοια σενάρια πραξικοπήματος θα υπάρχουν και ίσως κάποιοι αποπειραθούν να τα θέσουν σε κίνηση, αφού θα έχουν εμπεδώσει ένα αίσθημα αδιεξόδου στο λαό. Παράλληλα θα προχωρήσουν την αυταρχικοποίηση εις βάρος της δημοκρατίας μας, που ήδη υλοποιείται με κοινοβουλευτικό μανδύα και εντός του κοινοβουλευτισμού. Πιθανότατα ωστόσο πέρυσι τέτοιο καιρό δεν κινδύνευσε η δημοκρατία. Κινδυνεύει όμως πλέον και θα κινδυνεύσει ακόμα περισσότερο στο μέλλον.

Ένα είναι βέβαιο πάντως: ότι τις όποιες σκέψεις και σχέδια εκτροπής δε θα τα αντιμετωπίσουν οι αντιδραστικοί και οι νεοφιλελεύθεροι. Μόνο ο λαός μπορεί να τα αντιμετωπίσει συγκρουόμενος με την πολιτική που εφαρμόζεται από το 2009 η οποία πατάει σε διαρκείς δημοκρατικές αφαιρέσεις και στην κατατρομοκράτηση του λαού.

από το tvxs.gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Ιβηρική: Οι Ισπανοί δεν Θέλουν Οικονομικό Πραξικόπημα

Ιβηρική: Οι Ισπανοί δεν Θέλουν Οικονομικό Πραξικόπημα:

Οι Πορτογάλοι βλέπουν ότι, παρά τις καλές εξετάσεις που έδωσαν στην Ευρώπη, τα μέτρα δεν αποδίδουν.

 

Η έκρηξη στην Ιβηρική είναι διπλή, αλλά η αιτία είναι μία. Λέγεται μνημόνιο. Στην Ισπανία δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πολιόρκησαν στη Μαδρίτη τη Βουλή, που ψήφισε την περασμένη εβδομάδα άλλον έναν προϋπολογισμό σκληρότατης λιτότητας. Στην Πορτογαλία εκατοντάδες χιλιάδες κατέβηκαν στους δρόμους στα μέσα Σεπτεμβρίου στη μαζικότερη διαδήλωση από την πτώση της δικτατορίας το 1974. Ισπανοί και Πορτογάλοι λένε ότι περικοπές, φόροι και δάνεια τους καταδικάζουν στη φτώχεια και στην ανεργία, χωρίς ελπίδα στον ορίζοντα. Φωνάζουν ότι δεν θέλουν ένα οικονομικό πραξικόπημα από πολιτικούς που άλλα έλεγαν πριν και άλλα κάνουν μετά τις εκλογές. Οι Πορτογάλοι, οι «καλοί μαθητές» της τρόικας που εφάρμοσαν επακριβώς όσα τους πρόσταξαν, βλέπουν ότι τα μέτρα δεν απέδωσαν. Και οι Ισπανοί, έτοιμοι να παραδοθούν στις απαιτήσεις των δανειστών, τρέμουν για τα χειρότερα σε μια Ευρώπη που βυθίζεται όλο και περισσότερο στην κρίση.

Εικόνα καταθλιπτικά γνώριμη. Μια χώρα του Νότου της Ευρώπης με υπέρογκο έλλειμμα και χρέος. Θύμα της κερδοσκοπίας των αγορών, είναι στον προθάλαμο ενός προγράμματος σκληρής προσαρμογής. Η οργή γίνεται ποτάμι που ξεσπάει σε δρόμους και πλατείες, έξω από τη Βουλή....

Μέσα οι πολιτικοί ψήφισαν ένα πακέτο λιτότητας 39 δισ. ευρώ, σε περικοπές και φόρους. «Κάνουν σαν να έχουν πέσει από άλλον πλανήτη. Κουφοί είναι; Δεν μας ακούνε; Τυφλοί είναι; Δεν βλέπουν τι γίνεται γύρω τους;» είπε ο Κάρλος Παρέδες, ένας από τους εκπροσώπους των Αγανακτισμένων στη Μαδρίτη.

Η συνέχεια είναι εκ των προτέρων γνωστή. Αγορές ομολόγων από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, αλλά μόνο αν η Ισπανία μπει σε κάποιο μνημόνιο. Αν εκχωρήσει, δηλαδή, εθνική κυριαρχία και έλεγχο της οικονομίας σε ΔΝΤ, Κομισιόν και ΕΚΤ, σε ανθρώπους που δεν έχουν εκλεγεί σε κάλπες και δεν είναι υπόλογοι στον λαό. Οικονομικό πραξικόπημα; Η δημοκρατία σε κίνδυνο; Πολλοί το πιστεύουν. Φαίνεται από τα συνθήματα που φωνάζουν: «Είστε κλέφτες και προδότες», «Φτάνει πια!», «Πραγματική δημοκρατία τώρα!».

«Κάθε μήνα αυξάνονται οι φόροι, οι λογαριασμοί νερού και ρεύματος, για να μην πω για τη βενζίνη. Το φαγητό έχει γίνει σχεδόν είδος πολυτελείας… Οι πολιτικοί είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά, μας λένε ψέματα και προστατεύουν ο ένας τον άλλον. Η κυβέρνηση ασκεί βέτο στην ελευθερία της έκφρασής μας και η αστυνομία συλλαμβάνει κόσμο επειδή διαδηλώνει. Αυτή είναι η δημοκρατία;

Η Ισπανία χρειάζεται οικονομική βοήθεια, όχι για να σώσει τις τράπεζες αλλά για το κράτος πρόνοιας και για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας» λέει στο BBC η Κάρμεν Μπελμόντε, μια 34χρονη άνεργη στη Μαδρίτη.

Η κατάσταση είναι ζοφερή: υπάρχουν 1,2 εκατ. οικογένειες όπου δεν εργάζεται κανένα μέλος τους. Περίπου 800.000 από τα 5 εκατ. των ανέργων δεν έχουν δικαίωμα ούτε στο ελάχιστο επίδομα των 420 ευρώ. Η ανεργία καλπάζει στο 25%, στους νέους χτυπάει το 44,5%. Ενας στους πέντε Ισπανούς ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Οικογένειες ολόκληρες τα βγάζουν πέρα χάρη στη σύνταξη ενός παππού, που κι αυτή κουτσουρεύτηκε. «Είμαστε πραγματικά μια χαμένη γενιά, δεν έχουμε μέλλον εδώ. Είναι εθνική ήττα που πρέπει να γίνουμε μετανάστες για να βρούμε καλή δουλειά…» λέει ο 25χρονος Χεσούς από τη Βαλένθια.

Και όμως ο Μαριάνο Ραχόι ζει μέσα σε άρνηση. Ο δεξιός πρωθυπουργός κέρδισε σαρωτικά τις εκλογές πριν από μόλις 10 μήνες, αλλά χωρίς να πει ότι λεφτά δεν υπάρχουν.

Τον Ιούνιο επέμενε ότι οι τράπεζες δεν χρειάζονται σωτηρία. Δύο εβδομάδες αργότερα τη ζήτησε. Τα 100 δισ. ευρώ από το ESFS δεν ήταν αρκετά και άνοιξαν τον δρόμο για το μνημόνιο. Αλλά εκείνος προσπαθεί να διατηρήσει την ψευδαίσθηση της εθνικής κυριαρχίας ως την τελευταία στιγμή. Δεν θέλει να περάσει στην Ιστορία ως εκείνος που υπέγραψε την ταπείνωση της Ισπανίας.

Μια διαβόητη φωτογραφία από το 1998 δείχνει τον Σουχάρτο, πρόεδρο τότε της Ινδονησίας, να υπογράφει την άνευ όρων παράδοση, υπό το βλέμμα του επικεφαλής του ΔΝΤ. Ο Ραχόι θέλει να αποφύγει πάση θυσία μια τέτοια σκηνή γνωρίζοντας επίσης ότι όπου πάει η τρόικα πέφτουν κυβερνήσεις.

Υπάρχουν, όπως πάντα, μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Το Λαϊκό Κόμμα (PP) δεν θέλει να ζητήσει το πακέτο σωτηρίας προτού γίνουν οι κρίσιμες εκλογές στη Γαλικία και στη χώρα των Βάσκων στις 21 Οκτωβρίου. Αλλά αν ο Ραχόι καθυστερήσει περισσότερο, μπορεί να έχει τη μοίρα ενός Παπανδρέου ή ενός Μπερλουσκόνι. Βέβαια η Ισπανία δεν είναι Ελλάδα ούτε Πορτογαλία. Εχει την τέταρτη οικονομία στην ευρωζώνη, σχεδόν πέντε φορές μεγαλύτερη από τη δική μας, και τη 13η στον κόσμο. Αν δεν σωθεί, μπορεί να δώσει τη χαριστική βολή στην ΟΝΕ και να αποσταθεροποιήσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Η κρίση θέτει σε δοκιμασία και την εθνική ενότητα. Στις 11 Σεπτεμβρίου ενάμισι εκατομμύριο διαδηλωτές έκαναν πορεία στη Βαρκελώνη με σύνθημα «Καταλωνία: ένα νέο ευρωπαϊκό κράτος». Οι Καταλανοί κατηγορούν την κεντρική κυβέρνηση ότι τους έχει βυθίσει στην ύφεση και στην ανεργία. Λένε ότι πληρώνουν σε φόρους πολύ περισσότερα από όσα παίρνουν πίσω από τη Μαδρίτη. Ο Ραχόι ζητάει από τις καταχρεωμένες αυτόνομες περιοχές να επιβάλουν τα δικά τους μέτρα λιτότητας.

Μέσα σε αυτό το εκρηκτικό κλίμα ο καταλανός πρόεδρος Αρτούρ Μας προκήρυξε πρόωρες εκλογές για τις 25 Νοεμβρίου και απείλησε με δημοψήφισμα για την αυτοδιάθεση στην πιο πλούσια περιφέρεια της χώρας. Ακόμη και εκεί ο κόσμος ανατριχιάζει στη λέξη μνημόνιο. «Παραδοσιακώς δεν είμαστε αντι-ευρωπαϊστές και δεν λέμε ότι για όλα φταίει το ευρώ, αλλά φυσικά φοβόμαστε όταν βλέπουμε τι γίνεται στην Ελλάδα. Αν μας σώσουν, θα έρθει εδώ η Μέρκελ να βάλει σε τάξη το διεφθαρμένο σύστημα; Δεν νομίζω. Το μόνο που ενδιαφέρει τους Γερμανούς είναι να πάρουν τα λεφτά τους πίσω» λέει η Μαρία, δημόσια υπάλληλος στη Βαρκελώνη.

ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Σε απόγνωση και ο «καλός μαθητής» της τρόικας

«Θεωρούμε την Ελλάδα όλο και λιγότερο “μαύρο πρόβατο” και όλο και περισσότερο “εξιλαστήριο θύμα”» λέει μιλώντας προς «Το Βήμα» ο Λουίς Ριμπέιρο, οικονομικός συντάκτης της πορτογαλικής εφημερίδας «Diario de Noticias». Για τους Πορτογάλους, εξηγεί, «η Ελλάδα εκπροσωπεί μια χώρα που βρίσκεται για περισσότερο καιρό σε ένα πρόγραμμα φιλελεύθερης αναπροσαρμογής και ως τέτοια αποτελεί απόδειξη του ότι οι πολιτικές που ακολουθούνται είναι αναποτελεσματικές».

Τόσο αναποτελεσματικές που η Πορτογαλία, ο «καλός μαθητής» της τρόικας που έλαβε επιμελώς όσα μέτρα της επέβαλαν η ΕΕ, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, βρίσκεται σε απόγνωση, μπλεγμένη στον ίδιο φαύλο κύκλο ύφεσης που βιώνουν η Ελλάδα και η Ισπανία. Ωσπου ξεχείλισε το ποτήρι και για τους Πορτογάλους, οι οποίοι δεν φημίζονται για την επαναστατικότητά τους και ως τώρα υπέμεναν στωικά τη μία περικοπή μετά την άλλη στα εισοδήματά τους. Περισσότεροι από 600.000 κατέβηκαν στους δρόμους της Λισαβόνας, του Πόρτο και άλλων μεγάλων πόλεων στα μέσα Σεπτεμβρίου πραγματοποιώντας τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που είδε η χώρα μετά την ανατροπή της δικτατορίας το 1974.

Οι διαδηλωτές απαίτησαν την παραίτηση της κυβέρνησης του κεντροδεξιού Πέντρο Πάσος Κοέλιο φωνάζοντας «Κλέφτες!». Αυτό που πυροδότησε τις διαμαρτυρίες ήταν η απόφαση της κυβέρνησης – ενός συνασπισμού ανάμεσα στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Κοέλιο και στο δεξιότερο Λαϊκό Κόμμα – να αυξήσει τις εισφορές των εργαζομένων από το 11% του μισθού τους στο 18% και παράλληλα να μειώσει τις εργοδοτικές εισφορές από σχεδόν 24% στο 18%. Το μέτρο αυτό θα ισοδυναμούσε με περαιτέρω μείωση των ήδη μειωμένων ως και κατά 24% μισθών. Το σκεπτικό του μέτρου ήταν το γνωστό: ότι θα μειώσει το κόστος των πορτογαλικών προϊόντων, άρα θα τα κάνει πιο ανταγωνιστικά τονώνοντας τις εξαγωγές. Οι αντιδράσεις όμως ήταν καταιγιστικές – ακόμη και από επιχειρηματίες οι οποίοι αναρωτήθηκαν με ποιο κίνητρο θα εργάζονταν οι υπάλληλοί τους αν έβγαζαν χρήματα από την τσέπη τους για να τα βάλουν στην τσέπη του αφεντικού. «Ρομπέν των Δασών από την ανάποδη» αποκάλεσαν τον Κοέλιο. Μετά τις διαδηλώσεις της 15ης Σεπτεμβρίου η κυβέρνηση έκανε στροφή 180 μοιρών: πήρε πίσω την αύξηση των εισφορών και θα καταθέσει στην τρόικα σχέδιο για ισόποση αύξηση των φόρων.

«Οι Πορτογάλοι βρίσκονται σε πρόγραμμα λιτότητας από τον Μάιο του 2011 και έχουν αρχίσει να κουράζονται από την έλλειψη προοπτικής» λέει ο Ριμπέιρο. «Η διαδήλωση της 15ης Σεπτεμβρίου ήταν ο καθρέφτης της δυσαρέσκειας και της συσσώρευσης της μιας θυσίας μετά την άλλη χωρίς να διαφαίνεται ένα τέλος. Και χωρίς να έχουν καμία ιδέα για το ποιο θα είναι επόμενο στάδιο». Τονίζει ότι η ειρηνική αυτή διαδήλωση διοργανώθηκε μέσω του Internet και δεν καπελώθηκε από κόμματα. «Γνωρίζω πολύ κόσμο που διαδήλωσε για πρώτη φορά». Η Πορτογαλία σήμερα βιώνει τη χειρότερη ύφεση από τη δεκαετία του ’70, η οικονομία της αναμένεται να συρρικνωθεί κατά περισσότερο από 3% εφέτος και η ανεργία έφθασε το 16%. Η ύφεση θα συνεχιστεί το 2013, ενώ η κυβέρνηση, παρά τα σκληρά μέτρα που εφάρμοσε, δεν έπιασε τους στόχους της τρόικας για τη μείωση του ελλείμματος. Η απάντηση της τρόικας; Περισσότερα μέτρα λιτότητας.

«Τις επιπτώσεις αυτής της ακραίας λιτότητας τις περίμεναν πολλά τμήματα της πορτογαλικής κοινωνίας, αλλά οι αρχές – κυβέρνηση, Τράπεζα της Πορτογαλίας, Ευρωπαϊκή Επιτροπή, ΔΝΤ – συνεχίζουν να υπερασπίζονται τα μέτρα ως “κρίσιμα” για να μειωθεί το χρέος. Ο δρόμος που ακολουθούμε είναι: λιγότερο μισθολογικό κόστος για να γίνει η χώρα πιο ανταγωνιστική και να εξάγει περισσότερα». Το πρόβλημα όμως είναι, συνεχίζει ο οικονομικός αυτός συντάκτης στη μεγαλύτερη πορτογαλική εφημερίδα, ότι «ο τομέας των εξαγωγών εκπροσωπεί μόλις το 30%-40% της οικονομίας». Αντιμέτωποι με αυτή την καταιγίδα μέτρων λιτότητας χωρίς αποτέλεσμα, οι Πορτογάλοι, «που δεν φημίζονται για την αισιοδοξία τους, δεν έχουν από πού να κρατηθούν. Σήμερα ελάχιστοι πιστεύουν ότι η λιτότητα και η δημοσιονομική εξυγίανση είναι ο μοναδικός δρόμος προς την ανάπτυξη». Η μεσαία τάξη της χώρας έχει γονατίσει. «Είναι πλέον αναγκασμένη να κάνει δύσκολες επιλογές – για την εκπαίδευση των παιδιών, τον τρόπο ζωής. Η τάξη αυτή παραδοσιακά ψηφίζει τα κεντρώα κόμματα (Σοσιαλδημοκρατικό και Σοσιαλιστικό – σ.σ.: που έχασε την εξουσία τον Ιούνιο του 2011) και το δεξιό Λαϊκό Κόμμα». Ο Ριμπέιρο προβλέπει ότι οι επόμενες εκλογές στην Πορτογαλία ίσως κρύβουν μεγάλες εκπλήξεις.

Αντόνιο Κουέστα, ισπανός δημοσιογράφος

«Ολα θυμίζουν Ελλάδα του 2010»

«Δεν είναι παράλογο ούτε υπερβολικό να μιλάμε για “πραξικόπημα” όταν διεθνείς οικονομικές δυνάμεις που επιβάλλουν τις κατευθυντήριες γραμμές τίθενται υπεράνω του νόμου ο οποίος έχει συμφωνηθεί από τον ισπανικό λαό» λέει μιλώντας στο «Βήμα» ο Αντόνιο Κουέστα, ισπανός ανταποκριτής του πρακτορείου Prensa Latina στην Αθήνα.

«Η κατάσταση στην Ισπανία είναι όλο και πιο κοντά σε όσα έζησε η Ελλάδα μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου το 2010. Ακόμη και προτού το ζητήσει η τρόικα ο Ραχόι πέρασε ένα σκληρό πακέτο περικοπών που δεν διαψεύδει μόνο τις προεκλογικές υποσχέσεις του αλλά παραβιάζει σε πολλά ζητήματα το ισπανικό Σύνταγμα.

Όλα δείχνουν ότι αυτή η κατάσταση θα συνεχιστεί. Οι τοπικές εκλογές του Νοεμβρίου στη Γαλικία και στη Χώρα των Βάσκων θα είναι ένα σημείο αναφοράς για να δούμε πόση από τη νομιμοποίησή της έχει χάσει η κυβέρνηση. Για τον λόγο αυτόν ο Ραχόι προτιμά να περιμένει και να μη σπεύσει να ζητήσει τη βοήθεια που θα σημάνει την αρχή μιας βαθιάς οικονομικής ύφεσης. Αλλά αυτές οι περιφερειακές εκλογές δεν θα λύσουν ούτε θα αποσαφηνίσουν την περίπλοκη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση στην Ισπανία.

Όσο για τις απειλές περί απόσχισης και ανεξαρτησίας από την κυβέρνηση της Καταλωνίας, είναι απλώς ένα τέχνασμα για να πάρει περισσότερα χρήματα από το κράτος ή από την Ευρώπη. Η Καταλωνία είναι σε πτώχευση και έχει επιλέξει τον δρόμο των νεοφιλελεύθερων περικοπών. Δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα στον Ραχόι και στον (σ.σ.: πρόεδρο της Καταλωνίας) Αρτούρ Μας. Η ένταση προέρχεται από το γεγονός ότι και οι δύο είναι στο χείλος της αβύσσου και είναι αποφασισμένοι να σύρουν όλους τους πολίτες.

Οι Ισπανοί χωρίζονται κυρίως μεταξύ εκείνων που έχουν παραλύσει από τον φόβο (να χάσουν τη δουλειά τους, τα σπίτια τους, τα εισοδήματά τους…) και σε εκείνους που είναι πολύ αποφασισμένοι να κινητοποιηθούν για να προσπαθήσουν να τελειώνουν με τις πολιτικές λιτότητας της κυβέρνησης. Αλλά και οι δύο θεωρούν άδικες, δυσανάλογες και επιζήμιες για το μέλλον της χώρας τις περικοπές που επιβάλλονται με επιθετικό τρόπο.

Ο Ραχόι πρόδωσε όσους τον ψήφισαν και η απώλεια της στήριξης προς την κυβέρνηση είναι εμφανής. Το πρόβλημα είναι ότι προς το παρόν δεν υπάρχει ισχυρή και αξιόπιστη εναλλακτική λύση για μια πιο δίκαιη έξοδο από την κρίση που θα φροντίζει για το συμφέρον των πολιτών και όχι για τα κέρδη των τραπεζών και των αγορών» μας λέει ο Κουέστα.

από το press-gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Το Πραξικόπημα που Έγινε!

Το Πραξικόπημα που Έγινε!:

του Καρτέσιου

Το κύριο «επιχείρημα» που χρησιμοποίησαν οι πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου, για να δικαιολογήσουν την επιβολή της Χούντας, ήταν ο χαρακτηρισμός της δικτατορίας τους ως… «ιστορική αναγκαιότητα».

Πόσες φορές άραγε δεν έχουμε ακούσει τα τρία τελευταία χρόνια από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Αντώνη Σαμαρά και τους υπουργούς τους ότι και τα Μνημόνια είναι «ιστορική αναγκαιότητα»;

Πόσες φορές δεν τους ακούσαμε να μας μιλάνε για «ιστορική καμπή», για «ιστορικές ευθύνες», και διάφορες άλλες ιστορικές μεγαλοστομίες; Από την άλλη, η δικτατορία Παπαδόπουλου ζητούσε από το λαό «να ωριμάσει» για να κατανοήσει και να αποδεχθεί τους λόγους της «Επαναστάσεως», αλλά και για να αντιληφθεί το μέγεθος του κινδύνου σε περίπτωση που ο Στρατός δεν επενέβαινε.

Πόσες φορές άραγε δεν έχουμε ακούσει τα τρία τελευταία χρόνια από τον Γιώργο Παπανδρέου, τον Αντώνη Σαμαρά και τους υπουργούς τους να λένε ότι «ο λαός δεν καταλαβαίνει»; Άπειρες! Πόσες φορές δεν τους έχουμε ακούσει να λένε ότι η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πως τα μέτρα...
είναι σκληρά και οι θυσίες είναι μεγάλες, αλλά η «Επανάστασις» των Μνημονίων είναι απαραίτητη και μονόδρομος;

Όχι, φυσικά και δεν εννοώ ότι έχουμε Χούντα. Έχουμε μια δημοκρατία οικονομικά τακτοποιημένη στο σύλλογο αστικών δημοκρατιών, έχει πληρώσει τις εισφορές της, οι πρωθυπουργοί έχουν πάρει την έγκριση του Δ.Σ. των Βρυξελλών και εκλογές έχουν γίνει με το πιστόλι στον κρόταφο: «Ή ψηφίζεις εμάς ή θα πέσει φωτιά να σε κάψει». Δημοκρατικότατα όλα, πώς να πω;

Δεν έχω αμφιβολία για την ποιότητα της δημοκρατίας μας. Μάλιστα, μέχρι πρόσφατα υπήρχε και απόλυτη ελευθερία λόγου με τη λεπτομέρεια ότι κανείς στην εξουσία δε σε άκουγε. Αυτό είναι ένα καλό κόλπο, διότι σου λέει «Όσο και να φωνάζεις, εσύ θα βραχνιάσεις. Εγώ σ’ έχω γραμμένο». Τώρα τελευταία, άρχισε να φιμώνεται σιγά – σιγά και ο λόγος, διότι αν ο λαός δεν μπορεί να «ωριμάσει» μόνος του, κάποιος πρέπει να τον ωριμάσει με το ζόρι. Εν ολίγοις, να του το βουλώσει.

Κι επειδή η κατάσταση είναι δύσκολη, η επίσημη πτώχευση προ των πυλών, η τρόικα σταμάτησε να κρατάει τα προσχήματα σχετικά με τους πραγματικούς λόγους της εμπλοκής της κι εμείς πρέπει να συνεχίζουμε να είμαστε ζαβλακωμένοι, η δημοκρατία μας αποφάσισε να ρίξει στο παιχνίδι το όπλο που ξέρει να χειρίζεται καλά. Τον αποπροσανατολισμό.

Έτσι, η κυβέρνηση ξέθαψε από τα συρτάρια της σκονισμένα στοιχεία για εμπλοκή πολιτικών σε παράνομο πλουτισμό και μας τα πέταξε για να βολευτούμε με ψίχουλα. Αυτός έφαγε τόσα, εκείνος τόσα, ο άλλος περισσότερα κι έχουμε να συζητάμε στα καφενεία και στις παρέες. Όχι οι γαλάζιοι έφαγαν περισσότερα, όχι οι πράσινοι έφαγαν καλύτερα.

Δε βλέπουμε ότι όλος αυτός ο θόρυβος είναι απλώς μια ακόμη κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να καθαρίσει με θαυματουργό τρόπο από τις αμαρτίες του το πολιτικό σύστημα, διά των εκπροσώπων του. Η μαγική λέξη είναι «έλεγχος». Έτσι αναγράφεται στις λίστες του ΣΔΟΕ. Ότι όλες οι περιπτώσεις βρίσκονται στο στάδιο ελέγχου ή αναζήτησης στοιχείων.

Άρα και λογικά το τεκμήριο της αθωότητας δεν το στερείται κανείς. Βάζω, λοιπόν, στοίχημα ότι όταν ψηφιστούν τα μέτρα και συνηθίσουμε να ζούμε στο νέο στάδιο εξαθλίωσης, ο έλεγχος θα ολοκληρωθεί, τα στοιχεία θα συγκεντρωθούν και το πόρισμα θα είναι ότι κανείς από τους ελεγχόμενους δεν κρίθηκε ένοχος.

Οι λίστες του ΣΔΟΕ βγήκαν στη φόρα για να αθωώσουν αυτούς που περιλαμβάνονται σε αυτές. Οι δημοσιογραφικές «έρευνες», οι «αποκαλύψεις» και οι «παντελονάτοι» καβγάδες έγιναν για να αναθερμανθεί ο έρωτας των τριών πυλώνων του καθεστώτος. Των πολιτικών, των εκδοτών και των επιχειρηματιών. Στην καλύτερη περίπτωση θα την πληρώσει κάποιος τριτοκλασάτος βουλευτής επαρχίας ή κάποιος τελειωμένος τύπου Άκη, για να υπάρχει κι ένα παράδειγμα, βρε αδελφέ.

Σ’ αυτά τα ίδια πλαίσια κινήθηκε και το δημοσίευμα του ΒΗΜΑτος περί πραξικοπήματος. Ένας χαζός εκφοβισμός. Τι να γίνει; Τόσα μπορούσε να κάνει το Μέσον, τόσα έκανε. Εντάξει, άγγιξαν τα όρια της γελοιοποίησης βέβαια, διότι ουσιαστικά το δημοσίευμα «έδειχνε» ως οργανωτές του «πραξικοπήματος» τον τότε αρχηγό Στρατού, Φράγκο Φραγκούλη και τον τότε αρχηγό Ναυτικού, Δημήτρη Ελευσινιώτη.

Πώς γίνεται όμως να αποστρατεύεις ως ύποπτους πραξικοπήματος τον Φραγκούλη και τον Ελευσινιώτη στις 1 Νοεμβρίου του 2011 και ύστερα από 6 μήνες να ορκίζεις τον Φραγκούλη υπηρεσιακό υπουργό Εθνικής Άμυνας και τον Ελευσινιώτη υφυπουργό Εθνικής Άμυνας, στις 17 Μαΐου του 2012; Δηλαδή, ακόμη κι αν υπήρξε κάποια ηλίθια φήμη περί πραξικοπήματος, δεν την αναπαράγεις ένα χρόνο μετά αν δεν έχεις κάποιο σκοπό.

Ο σκοπός αυτός είναι φυσικά η τρομοκράτηση και ο αποπροσανατολισμός. Ο σκοπός αυτός είναι για μία ακόμη φορά να ταυτιστούν οι αντιδράσεις του λαού με «μια διαδικασία διαμόρφωσης συνθηκών κοινωνικής αναταραχής και πολιτικής αποσταθεροποίησης με στόχο να δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος για ανατροπή της κυβέρνησης και επέμβαση του στρατού», καθώς οι «συνθήκες πραξικοπήματος» μπήκαν δίπλα – δίπλα με τις αντιδράσεις των πολιτών εναντίον του Παπούλια και άλλων πολιτικών στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου 2011.

Αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι, θα ήταν απλά αστείοι. Η Χούντα ήθελε να «ωριμάσει» ο λαός. Επί … δημοκρατίας, ο λαός όχι μόνο ωρίμασε στην κυριολεξία, αλλά έπεσε από το δέντρο και τώρα σαπίζει στο χώμα. Καθόλου αστείο και καθόλου ελπιδοφόρο. Μακάρι να μπορούσα να γράφω ελπιδοφόρα πράγματα. Αλλά τέτοια φρούτα που είμαστε, κάθε ελπίδα σήμερα μοιάζει φρούδα.

Άλλωστε τι είναι η πατρίδα μας; Ένας κήπος που πάντα καλλιεργούνταν φρούδες ελπίδες για εσωτερική κατανάλωση.

Διαβάστε Περισσότερα...>>

"Έχουν επιλέξει να συνδέσουν την τύχη τους, όπως έκαναν πάντα, με τις ξένες πλάτες"

"Έχουν επιλέξει να συνδέσουν την τύχη τους, όπως έκαναν πάντα, με τις ξένες πλάτες":

του Νίκου Κοτζιά

Καταστρέφουν οι λίγοι – πρέπει να φεύγουν από τους πολλούς (Σ.Σ. στο τέλος)

Ποια είναι η κύρια παραγωγική δύναμη μιας χώρας; η μηχανή ανάπτυξή της;

Η απάντηση απλή: ο εργαζόμενος άνθρωπος με τα ταλέντα, την εργατικότητα, το δυναμισμό και την ελπίδα του! Τι έκανε το Κόμμα του Μνημονίου; Έσπασε την σπονδυλική στήλη των εργαζομένων. Παρήγαγε το αίσθημα της βαθύτατης αδικίας, της απελπισίας, του «μονοδρομικού» αδιέξοδου. Διέλυσε νομοθετικά την βάση ύπαρξης πολλών κοινωνικών ελευθεριών και κατήργησε δικαιώματα. Μείωσε δραματικά τους μισθούς και τις συντάξεις. Εκατομμύρια παραγωγικών ωρών χάνονται γιατί κάθε τρίτος έλληνας είναι άνεργος ή υποαπασχολείται. Άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη αυτοκτονούν. Τα καλύτερα παιδιά μας φεύγουν στο εξωτερικό. Η χώρα χάνει ανθρώπους. Χάνει ταλέντα. Χάνει το μέλλον της, αλλά ουδείς εκ των κυβερνόντων νιώθει για κάτι υπεύθυνος.

Οι θέσεις της χώρας στο διεθνές πολιτικό σκηνικό υποχωρούν συνεχώς. Δεν διαθέτει φωνή...
στα διεθνή φόρα. Δεν έχει στρατηγική πλεύσης ως προς τα που πάει σήμερα ο κόσμος, ποια πρέπει να είναι η θέση της χώρας σε αυτόν. Ουδείς συνδέει τα μεγάλα πατριωτικά καθήκοντα με την αναστροφή της αρνητικής οικονομικής πορείας. Αντίθετα, η κρίση αξιοποιείται για μια άγρια αναδιανομή πλούτου και εισοδημάτων. Οι μεγαλύτεροι κερδισμένοι από αυτή την ανακατανομή είναι οι διαπλοκές εξωτερικού, αυτές που έχουν αναθέσει στην τρόικα να προασπιστεί τις επενδύσεις τους στην Ελλάδα και οι τραπεζίτες.

Η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο. Η Ελλάδα πέρασε υπό ξένο έλεγχο. Κατέφτασαν γερμανοί, ολλανδοί και γάλλοι επίτροποι. Σε κάθε υπουργείο υπάρχει ένας ύπατος αρμοστής που γνωρίζει αυτά που δεν γνωρίζουμε εμείς. Που ορίζει, ακόμα και στο Υπουργείο Άμυνας,  αυτά που δεν δικαιούμαστε, πλέον, να ορίζουμε εμείς. Αρμοστής ο οποίος ερευνά την Ελλάδα προκειμένου να εντοπίσει τα προς αρπαγή φιλέτα. Και το χειρότερο, όλοι αυτοί μαθαίνουν το σύνολο των μυστικών της Ελλάδας. Δεν υπάρχει ισχυρό κράτος στην ΕΕ που να μην έχει, πλέον, πλήρη εικόνα του τι και πώς λειτουργεί, καθώς και του τι δεν λειτουργεί σε αυτό τον τόπο. Που είναι οι μέγιστες αδυναμίες μας και που έχουν απομείνει μερικές δυνατότητες ακόμα. Έβαλαν τους εφιάλτες μέσα στην καρδιά της Ελλάδας και καμώνονται ότι την έσωσαν. Παραδόθηκαν αμαχητί.

Τσάκισαν τα μισθολόγια των στρατιωτικών, των εκπαιδευτικών, των ειδικευμένων νέων, των γερόντων που δεν μπορούν να καλύψουν τις ζωτικές τους ανάγκες. Στην ουσία έριξαν τα τείχη του μέλλοντος που είναι η ασφάλεια της χώρας, η εκπαίδευση, η έρευνα. Γιατί καμαρώνουν; Μα έσωσαν μέσα στην κρίση την ντόπια ολιγαρχία και τα συμφέροντα των ξένων δανειστών. Διέλυσαν τα ασφαλιστικά ταμεία, λεηλάτησαν τα νοσοκομεία και τα αποθέματα των πανεπιστημίων. Τα χειρότερα είναι ακόμα μπροστά μας. Και αυτά θα είναι αποτέλεσμα της δράσης τους. Της εξυπηρέτησης εκείνων των συμφερόντων που μας έφεραν μέχρι εδώ.

Η Ελλάδα αποκαμωμένη δεν θα αντέξει καμιά μεγάλη φυσική, εθνική, κοινωνική καταστροφή. Οι κυβερνήσεις της την παρέδωσαν. Είπαν ναι στα οικονομικά στρατεύματα. Τους δήλωσαν ότι μπορούν να περάσουν. Μόνο απέναντι στον λαό δείχνουν σκληροί, έτοιμοι για εξαπάτηση, πλήρεις επιχειρημάτων. Έχουν επιλέξει να συνδέσουν την τύχη τους, όπως έκαναν πάντα, με τις ξένες πλάτες, με αυτούς που τους διασφάλισαν ατιμωρησία. Όσο ο λαός τους ανέχεται, τόσο η καταστροφή που έρχεται θα είναι χειρότερη από εκείνη που φανταστήκαμε μια μέρα προηγούμενα. Και αυτό δεν πρέπει να συμβεί. Οφείλουμε να αντισταθούμε με γνώση, τόλμη και δημιουργικότητα. Εμείς μπορούμε να φτιάξουμε μια άλλη πατρίδα. Δική μας, όχι δική τους. Με αλληλεγγύη να πάψουμε να τους ακούμε. Να τολμήσουμε να κάνουμε και πάλι όνειρα. Να εξιστορήσουμε μια νέα δημιουργική ιστορία για την Ελλάδα. Να συνδεθούμε με τον διπλανό μας. Να φτιάξουμε ένα μεγάλο πατριωτικό και δημοκρατικό μέτωπο.

από τα «ΕΠΙΚΑΙΡΑ»

Σημείωση Σεισάχθειας: Το Μέτωπο που ζητάτε κ. Κοτζιά, υπάρχει. Είναι το Ενιαίο Παλλαϊκό Μέτωπο και τους χωράει όλους. Όσοι έχουν αυτιά ακούν και όσοι έχουν μάτια βλέπουν! Οι υπόλοιποι θα μείνουν πίσω, ψάχνοντας για το «χαμένο θησαυρό»……

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Οι Ανομολόγητες Προθέσεις της Τρόικας

Οι Ανομολόγητες Προθέσεις της Τρόικας:

του Στ. Λυγερού

Μπορεί οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι να είχαν άλλα υποσχεθεί προεκλογικά, αλλά είναι σαφές ότι η μερίδα του λέοντος θα προκύψει από τις περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων και από την επιβολή πρόσθετης φορολογίας. Η τρόικα δικαιολογεί την προτίμησή της σ’ αυτού του είδους μέτρα με το επιχείρημα ότι είναι σίγουρης απόδοσης. Αυτή, όμως, είναι λογιστική και όχι οικονομική προσέγγιση. Τα νέα οριζόντια μέτρα, που πλήττουν κυρίως μικρομεσαία στρώματα, θα συρρικνώσουν κι άλλο την αναιμική ενεργό ζήτηση, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της ύφεσης και τον περαιτέρω εγκλωβισμό της ελληνικής οικονομίας στο «σπιράλ θανάτου». Υπενθυμίζουμε ότι μέχρι το τέλος του 2012, το ΑΕΠ θα έχει μειωθεί αθροιστικά σχεδόν κατά 25%!

Η κλιμάκωση της ύφεσης θα προκαλέσει μεγάλες αποκλίσεις και στο δημοσιονομικό επίπεδο, λόγω της μείωσης των δημοσίων εσόδων. Επιπροσθέτως, ο πολλαπλασιασμός των οικονομικών και κοινωνικών ερειπίων εκ των πραγμάτων θα φέρει πιο κοντά το ενδεχόμενο μιας τυφλής κοινωνικής έκρηξης. Η εμμονή της τρόικας σ’ έναν συνδυασμό αφενός πρόσθετης φορολογίας κι αφετέρου πρόσθετων περικοπών μισθών, ημερομισθίων συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων επιβεβαιώνει τις πραγματικές προσθέσεις της. Για τέτοιου είδους μέτρα βάζει το μαχαίρι στον...
λαιμό της ελληνικής κυβέρνησης και όχι, π. χ., για την υιοθέτηση ενός αποτελεσματικού φορολογικού συστήματος, για το οποίο τόσο σωστά λέει η Μέρκελ.

Όταν η τρόικα μιλάει για διαρθρωτικές αλλαγές δεν εννοεί την παραγωγική ανασυγκρότηση του δημόσιου τομέα και της πραγματικής οικονομίας. Εννοεί τις μαζικές και άνευ όρων ιδιωτικοποιήσεις και ευρύτερα το ξεπούλημα και όχι την επιβεβλημένη αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου. Η επισήμανση έχει σημασία για τη δημόσια συζήτηση. Μήπως οι δανειστές μας έχουν στόχο να νοικοκυρέψουν και να αξιοποιήσουν τα πολλά συγκριτικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας για να δρομολογήσουν μια ευρωπαϊκού τύπου ανάπτυξη; Ή μήπως επιδιώκουν να τη μετατρέψουν σε χώρα φθηνών ευκαιριών για το κεφάλαιο, σχεδιάζοντας μία τριτοκοσμικού τύπου ανάπτυξη; Την απάντηση τη δίνουν τα γεγονότα.

Η τρικομματική κυβέρνηση προβάλλει σαν μεγάλη επιτυχία τις δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι η Ελλάδα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη, εφόσον τηρήσει τις δεσμεύσεις της. Δεν πρόκειται για αλλαγή θέσης. Το μόνο που έχει αλλάξει είναι το ύφος. Χωρίς να υποτιμάται η διαφοροποίηση του κλίματος, κρίσιμη σημασία έχουν όχι τόσο οι γενικές δηλώσεις, αλλά οι συγκεκριμένες απαιτήσεις της τρόικας.

Οι Τόμσεν, Μαζούχ και Μορς δεν χαράσσουν πολιτική. Είναι υπάλληλοι που ενεργούν με βάση τις εντολές των πολιτικών προϊσταμένων τους. Είναι αντίφαση, λοιπόν, να ισχυρίζεται η κυβέρνηση ότι η στάση της Ευρώπης και του ΔΝΤ έχει αλλάξει προς όφελος της Ελλάδας και την ίδια στιγμή να διοχετεύει ότι οι τρεις προαναφερθέντες υποχρέωσαν τον Στουρνάρα να απειλήσει με ναυάγιο τις διαπραγματεύσεις! Η κυβέρνηση επείγεται να οριστικοποιήσει το πακέτο των σχεδόν 12 δισ. Στόχος της είναι μέχρι τις αρχές Οκτωβρίου να έχει ψηφιστεί (ως ένα άρθρο!) στη Βουλή, ώστε το ελληνικό ζήτημα να εξεταστεί στο Eurogroup της 8ης Οκτωβρίου. Αυτό είναι αναγκαίο όχι μόνο για την καταβολή της δόσης των 31,5 δισ., αλλά και για να μπορεί ο Σαμαράς να θέσει στη σύνοδο κορυφής (18–19 Οκτωβρίου) το αίτημά του για επιμήκυνση.

Η στάση της τρόικας προκαλεί πολλά ερωτήματα για τις προθέσεις της. Οι καχύποπτοι υποστηρίζουν ότι πετάει την μπάλα στην κερκίδα για να μη φθάσει το αίτημα για επιμήκυνση στη σύνοδο κορυφής. Ορισμένοι, μάλιστα, συνδέουν αυτή τη στάση με τη μάχη για την προεδρία των ΗΠΑ στις αρχές Νοεμβρίου. Πιο συγκεκριμένα, με την απαίτηση του Ομπάμα να μην προκύψει μέχρι τότε κρίση στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρωζώνη, η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει τη διεθνή οικονομία και κατ’ επέκταση την έκβαση των αμερικανικών εκλογών.

Ο τρόπος που διαπραγματεύεται ο Τόμσεν υπαγορεύεται και από τις έντονες αμφιβολίες στο ΔΝΤ για τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αλλά και το ευρωιερατείο εμφανίζεται μάλλον απρόθυμο να εκταμιεύσει και τα 31,5 δισ, όπως προβλέπεται από τη δανειακή σύμβαση. Ορισμένοι κύκλοι θεωρούν ότι, εάν εκταμιευθεί ολόκληρη η δόση, η Ευρωζώνη θα έχει οριστικά διαβεί τον Ρουβίκωνα όσον αφορά την Ελλάδα. Με άλλα λόγια, θα είναι τόσο εκτεθειμένη στην Ελλάδα, που δεν θα μπορεί να την αφήσει στην τύχη της.

Είναι ακριβώς γι’ αυτό που ορισμένοι ηγετικοί κύκλοι της Ευρωζώνης επιδιώκουν η έκθεση της τρόικας να είναι έτσι διατυπωμένη, ώστε να δικαιολογήσει τον τεμαχισμό της δόσης σε υπο–δόσεις. Αυτό που ενδιαφέρει αυτούς τους κύκλους είναι να κρατήσουν σφιχτά τη θηλιά γύρω από τον λαιμό της Αθήνας, αδιαφορώντας για το γεγονός ότι η συντήρηση του κλίματος αβεβαιότητας καταδικάζει την ελληνική οικονομία.

από την «Καθημερινή»

Διαβάστε Περισσότερα...>>

ΑΕΙ ΣΕ ΟΙΚΤΙΡΩ

ΑΕΙ ΣΕ ΟΙΚΤΙΡΩ:

του Παντελή Μιντεκίδη

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

Αγαπητέ διαχειριστή του μπλογκ,

Ανάρτησε παρακαλώ πολλά μαντίλια στο μπλογκ σου, διότι από την πολύ συγκίνηση και εθνική υπερηφάνεια θα μας πάρουν τα κλάματα στο τέλος με αυτούς τους Μεγάλους Εθνικούς Ευεργέτες μας.

Μερικοί κακοήθεις αναγνώστες ισχυρίζονται το αντίθετο, λένε ότι θα κλάψουμε από το γέλια, κάτι το οποίον ο γράφων μετά βδελυγμίας αποτάσσει.

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Χτυπάει ο Μεγάλος Ταξιάρχης, Αρχάγγελος Μιχαὴλ, κουφός και από τα δύο του αυτιά, την πόρτα του υποψήφιου εθνικού ευεργέτη την τελευταία του εκείνη νύχτα, την ώρα που τρεμόπαιζε το φως στο καντήλι, λίγο πριν από το στερνό ταξίδι για την λησμονιά και λέει με στεντόρεια φωνή:

«Ετοιμαστείτε! Ζάππα, Ζωσιμάδες, Τοσίτσα, Ριζάρη, Βαρβάκη, Αρσάκη, Μαρασλή, Σίνα, Συγγρέ, Μπενάκη, Ωνάση, Αγγελόπουλε, …

Ήρθα για να πάμε άτα, ακούσατε; Το πάρτι τελείωσε!»

Και απομακρύνοντας κάποιους στην άκρη, προφανώς τις ελάχιστες εξαιρέσεις στον κανόνα,...

συνεχίζει ο αρχάγγελος αποτεινόμενος στους υπόλοιπους από δαύτους:

«Μάζεψες, έκλεψες, λήστεψες, φόρους ποτέ δεν πλήρωσες στην φτωχή σου πατρίδα, εξαγόρασες πολιτικούς, δωροδόκησες τους πάντες, εκβίασες, σκότωσες … καμιά αμαρτία ανθρωπίνως δυνατή δεν έμεινε που να έχεις αφήσει αδιάπρακτη! Θεός επί γης ήθελες να είσαι! Αγιογδύτη!

Τόσες ψυχές έχω πάρει στην ζωή μου βρέ, αλλά τόσα πλούτη σε καμιάς ψυχής το σπίτι δεν βρήκα συγκεντρωμένα!

Γι αυτό ολομεμιάς, στην κόλαση θα πάς!»

Συνηθισμένος στο μπαξίσι, απαντάει ο υποψήφιος εθνικός ευεργέτης:

«Να πάρε τα όλα εσύ Μεγάλε Ταξιάρχη, σου τα χαρίζω όλα, αλλά άφησέ με να ζήσω ένα ακόμη χρόνο, έχω κάτι χρέη να μαζέψω από κάποιους κακοπληρωτές!»

Κουφός άμφω ο Ταξιάρχης, απάντηση δεν δίνει.

Σε λίγο ακούγεται η φωνή του Αρχάγγελου:

«Αναρωτιέμαι, ωστόσο, που θα τα αφήσεις όλα αυτά τα μυθικά πλούτη που συσσώρευες μια ζωή; Ποιός άραγε θα τα χαίρεται μετά από εσένα;»

Σε βαθειά περισυλλογή, την τελευταία του, περιέπεσε ο υποψήφιος μεγάλος εθνικός ευεργέτης. Σκέφτεται για λίγο, και επειδή μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι, άρχισε να μονολογεί:

«Βρε, μπας και είναι αλήθεια ότι υπάρχει Θεός;

Ας πω μια προσευχή, τί έχω να χάσω;

Ψυχή μου, Ψυχή μου,

ανάστα τί καθεύδεις;

Το τέλος εγγίζει και μέλλεις θορυβείσθαι·

ανάνηψον ουν,

ίνα φείσηταί σου Χριστός ο Θεός,

ο πανταχού παρών

και τα πάντα πληρών.»

Συνέρχεται ωστόσο γρήγορα και αρχίζει τους προσφιλείς του χρηματικούς λογισμούς:

«Αν τα κληροδοτήσω κάπου, σίγουρα θα με βάλει στον παράδεισο;

Αυτό θα κάνω!

Ο Αρχάγγελος είναι κουφός δεν ακούει την παράκλησή μου.

Στον ουρανό είναι λογικώς αδύνατον να μεταφέρω τόση περιουσία.

Τα σάβανα τσέπες δεν έχουν και ύστερα στο μνήμα πάλι δεν χωράνε!

Πάντως, στην σύζυγο δεν αφήνω δεκάρα, θα τα φάει με τον εραστή εις υγείαν του κορόιδου.

Ούτε στην ερωμένη, φυσικά, την τσούλα!

Στα παιδιά μου είναι βέβαιον ότι δεν θα τα αφήσω, θα τα παίξουν στα Mont Parnes και θα τα σκορπίσουν στις κρουαζιέρες, τα ζαβά!

Στην εκκλησία; Α πα πα πα πα, αυτοί τρώνε και ότι μαζεύει το παγκάρι, δεν θα φάνε τον βιός μου;

Στους φτωχούς δεν αξίζει, θα πάνε χαμένα, τα φαγητά θα τα χέσουν και τα παπούτσια τι να τα κάνουν, αυτοί έμαθαν να ζουν ξυπόλητοι!

Λέω να τα αφήσω στο κράτος. Μα τα λαμόγια οι πολιτικοί θα τα μοιραστούν αναμεταξύ τους και θα τα ξαφρίσουν όλα! Τους ξέρω καλά, εγώ δεν τους εκπαίδευσα;»

«Βιάσου! Η κόλαση σε περιμένει!! Επειδή νόμο δεν σεβάστηκες στην γη, θαρρείς πως έτσι είναι και στον ουρανό; Γελασμένος που είσαι!», ακούστηκε πιο επιτακτικά και με μία δόση σαρκασμού η φωνή του Μιχαήλ.

Είδε απόειδε ο μελλοθάνατος ότι συμφέρουσα διέξοδο δεν είχε καμιά για το τι να κάνει την περιουσία του και πήρε την ολιγότερο επιζήμια για τον ίδιο … απόφαση, το Μέγα Εθνικό Ευεργετιλίκι, αυτή είναι μια κάποια λύση, σκέφτηκε.

«Αποφάσισα! Γραμματικέ που είσαι; Γράφε:

Θα τα κάνω κτίρια γερά και όμορφα και θα τα αφήσω καρφωμένα στην Γη. Κι αν μπορεί ας τα κουνήσει κανείς.

Α ναι, τώρα που άρχισα να πιστεύω ότι υπάρχει Θεός, τίθεται και το θέμα που λέγεται υστεροφημία. Έτσι παίζουν δύο πολύ σοβαρές υποθέσεις: της μετά θάνατον ζωής, καθώς και της δευτέρας παρουσίας. Άσε που κάτι καινοφανείς θεωρίες μιλάνε για σίγουρη μετεμψύχωση …

Ίσως κάτι θα έχω να κερδίσω και από αυτές τις υποθέσεις.

Το βασικό όμως είναι ότι τέτοια κτίρια δεν πρόκειται να τα κουνήσει κανείς και ποτέ. Και στην δεύτερη και στην τρίτη παρουσία, αυτά εκεί θα είναι!»

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ

Πριν από αρκετά χρόνια, επί Αγίας και Ευλογημένης Δραχμής, κάποιος φίλος στην Θεσσαλονίκη ιδιοκτήτης μικρού φροντιστηρίου, απλό παιδί και συμμαζεμένο θυμάμαι, άνοιξε μια Πέμπτη την εφημερίδα το ΠΟΝΤΙΚΙ και είδε τι έσοδα δήλωναν στην εφορία διάφοροι μεγαλοσχήμονες.

Αυτομάτως ήρθε στο μυαλό του και πόσα δήλωσε ο ίδιος εκείνο το έτος.

Ο φίλος καθηγητάκος δήλωσε 10 εκατομμύρια δραχμές.

(Μπορεί να έμενε στο νοίκι, να μην είχε ούτε ένα αυτοκινητάκι, ο φουκαράς, αλλά συνεπής στις υποχρεώσεις του με το κράτος ήταν.)

Ο Μητσοτάκης δήλωσε 15 εκατομμύρια δραχμές.

Ο Βαρδινογιάννης (Motor Oil) δήλωσε 150 εκατομμύρια δραχμές.

Αίφνης νιώθει ο καθηγητάκος να ψηλώνει δέκα εκατοστά!

Είναι απίστευτο, ποιός είμαι τέλος πάντων αναρωτήθηκε;

Ο Μητσοτάκης για την εφορία ήταν μιάμιση φορά όσο ο φίλος καθηγητάκος.

Ο Βαρδινογιάννης για την εφορία ήταν δεκαπέντε φόρες όσο ο φίλος καθηγητάκος.

Πριν όμως προλάβει να χαρεί το νέο του ύψος, ένα αίσθημα αυτοαπαξίωσης σκέπασε την ψυχή του και ίσα-ίσα μπόρεσε να ψελλίσει:

«πόσο μεγάλος μαλάκας είμαι; …»

Όταν τον ξαναείδα μετά από αρκετό καιρό, μου φάνηκε ανανεωμένος και πονηρεμένος και κομψότατος και μου μιλούσε για το νέο του σπίτι, το μεγάλο του αυτοκίνητο και το παραθαλάσσιο που απέκτησε, παρά το ότι τα έσοδά του παρέμειναν τα ίδια, 10 εκατομμύρια δραχμές ...

Σε λίγο ο Μητσοτάκης καμιά αχαιοκαπηλίστικη συλλογή δεν θα αφήσει στο δημόσιο; Σίγουρα θα αφήσει. Πως αλλιώς άλλωστε θα γίνει Μέγας Εθνικός Ευεργέτης για να έχουν να λένε τα μητσοτακάκια για την καταγωγή τους. Μόνον προδοσίες θα καταγράφει το βιογραφικό τους;

Για τον Βαρδινογιάννη δεν τίθεται θέμα: ελπίζω, ελπίζεις, ελπίζει, ελπίζουμε ελπίζετε, ελπίζουν. Και είναι φανερό ότι η Ελπίδα πεθαίνει τελευταία ...

Ο φίλος καθηγητάκος μετά από το σοκ που έλαβε περί φορολογικής εντιμότητας των Ελλήνων μεγαλοσχημόνων από την παραπάνω σύγκριση που έκανε του εαυτού του με αυτούς, μάλλον πρέπει λίγο να πήραν τα μυαλά του αέρα και με αυτοπεποίθηση μεγαλοσχήμονος από τζάκι, επιτυχημένου επιχειρηματία, χτυπάει την πόρτα του έφορου της περιοχής του, Δ’ ΔΟΥ Θεσσαλονίκης, θαρρώ:

«Κύριε έφορε, επιθυμώ να γίνω Μέγας Εθνικός Ευεργέτης.»

«Μετά χαράς, αγαπητέ κύριε. Θα πάρετε ένα ουίσκι;», του απαντάει ο έφορος.

Ο κύριος καθηγητής, πλέον, τον ευχαριστεί και αρχίζει να αναπτύσσει την πρότασή του στο έφορο:

«Για τα επόμενα σαράντα χρόνια δεν θα πληρώνω εφορία. Θα επενδύω τα δύο εκατομμύρια φόρου που μου αναλογούν σε ασφαλείς επενδύσεις και στο τέλος, όταν θα έχει συγκεντρωθεί ένα ποσόν γύρω στα 400 εκατομμύρια θα τα κάνω δωρεά στο Ελληνικό Δημόσιο. Έτσι και εγώ θα γίνω Μέγας Εθνικός Ευεργέτης και το δημόσιο δεν θα πιστεύει στο μάτια του ότι έλαβε ποτέ τέτοια τεράστια δωρεά.»

Είναι φυσικά περιττό να σας πω τι έδειξε με το χέρι του ο έφορος, κάνοντας ταυτοχρόνως και μία ανεπαίσθητη έμπροσθεν προβολή του ισχύος του.

ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Οι εθνικοί ευεργέτες σε αυτήν την χώρα είναι όντως πολυάριθμοι, αν και βαίνουν σε φθίνουσα σειρά τα τελευταία έτη. Μία ομάδα ωστόσο ευπατρίδων ελλήνων φαίνεται στον ορίζοντα να ανατέλλει με σκοπό να βάλλει τέλος σε αυτήν την κατηφόρα και να ανοίξουν σοβαρές προοπτικές πλέον για Εθνικό Ευεργετιλίκι.

Είναι η περίφημη, διαβόητη για κάποιους απαίσιους ζηλόφθονες, ομάδα ΓΑΠ.

Η πρόταση για δημοψήφισμα του ΓΑΠ προκάλεσε κατακλυσμιαίες πτώσεις και ανόδους των τίτλων. Μέσα σε λίγες ώρες δύο τρισεκατομμύρια δολάρια άλλαξαν χέρια. Όποιος γνώριζε ότι οι Μέρκελ και Σαρκοζί θα κατάπιναν την φόλα που τους πέταξε ο ΓΑΠ με τις οδηγίες του ουγγροεβραίου συμβούλου, σίγουρα κέρδισε πολλά δισεκατομμύρια δολάρια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή απειλούσε θεούς και δαίμονες, αν πράγματι συνέβη κάτι τέτοιο. Ποιός όμως μπορούσε να το γνώριζε;

Αυτή η αμφιβολία θα βασανίζει τους ιστορικούς του μέλλοντος …

Τελευταία ακούγεται ότι η ομάδα ΓΑΠ προχωράει σε συγκεκριμένα βήματα προκειμένου να κάνει ένα τεράστιο Εθνικό Ευεργετιλίκι αποπληρωμής μέρους του δημόσιου χρέους του ελληνικού κράτους (αθροίζοντας τις δύο περιόδους κερδών από τα CDS: τα αδελφικά, δηλαδή τα προ δημοψηφίσματος και τα πολύ πολλά, τα δημοψηφιστικά) και έτσι η οικογένεια Παπανδρέου από μελλοθάνατοι που ήταν να ξαναποκτήσουν την άλλοτε ποτέ αίγλη που κατείχαν στην συνείδηση και τις καρδιές των Ελλήνων. Κάποιοι αμετροεπείς  πασοκτσίδες λένε ότι με τόσα δις δολάρια που κέρδισαν, σκοπεύουν και να αναστήσουν τον Αντρέα, αλλά το τελευταίο δεν είναι πλήρως εξακριβωμένο.

Ακούγεται ότι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι υποψήφιοι Εθνικοί Ευεργέτιδες είναι πώς θα δικαιολογήσουν την προέλευση των χρημάτων, είναι πολύ πολλά τα λεφτά Γιώργο ... Κάτι γραφεία στην Γενεύη ωστόσο, διατείνονται ότι αυτό είναι ήσσονος σημασία ζήτημα, ειδικώς για χώρες όπως η Ελλάς …

ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟ

Project για μαθητές της Α’ λυκείου.

Να ψάξετε στα αρχεία του κράτους και να βρείτε τις φορολογικές δηλώσεις όλων των Μεγάλων Εθνικών Ευεργετών που προαναφέρθηκαν και να καταγράψετε τον φόρο που πλήρωσαν.

Παρομοίως, να ψάξετε και τις φορολογικές δηλώσεις ισάριθμων ψιλικατζίδικων της ίδιας περιόδου.

Κατόπιν να βρείτε την μέση τιμή των φορολογικών δηλώσεων των Μεγάλων Εθνικών Ευεργετών και το ίδιο να πράξετε και για τους ψιλικατζήδες.

Τέλος να συγκρίνεται τις δύο μέσες τιμές που θα βρείτε και να εξάγεται τα συμπεράσματά σας.

Ειδικώς, να απαντήσετε στο ερώτημα: «Πόσο Μέγας Εθνικός Φοροφυγάς μπορεί να είναι ένας Μέγας Εθνικός Ευεργέτης;»

ΜΕΡΟΣ ΠΕΜΠΤΟ

«Ποιός  μπορεί  να  λησμονήσει  το  θεάρεστο  έργο και την  κληρονομιά του Ζάππα, των Ζωσιμάδων, του Τοσίτσα, του Ριζάρη, του Βαρβάκη,  του  Αρσάκη,  του  Μαρασλή, του Σίνα, του Συγγρού, του Μπενάκη, του Ωνάση, του Αγγελόπουλου, όλων αυτών των οικονομικών  κολοσσών,  που  κατόρθωσαν  να  συνδυάσουν  την επιτυχία, με την προσφορά στον ελληνικό λαό.»

Σύμφωνα με το Π.Δ. 1/2007 (άρθρα 2 και 3) καθιερώθηκε η 30η Σεπτεμβρίου ως ημέρα μνήμης των εθνικών μας ευεργετών.

1. Γενικός σημαιοστολισμός από της ογδόης πρωινής ώρας ( 8:00 π.μ. ) μέχρι και τη δύση του ηλίου της 30ης Σεπτεμβρίου 2012 όλων των Δημοσίων, Δημοτικών, Ν. Π. Δ. και Ι. Δ. Καταστημάτων, των ιδιωτικών καταστημάτων και κατοικιών.

 2. Φωταγώγηση όλων των Δημοσίων, Δημοτικών, Ν. Π. Δ., και Ι. Δ. καταστημάτων και τραπεζών και των κοινοχρήστων Δημοτικών χώρων (οδών, πλατειών κ.λπ.) κατά τις βραδινές ώρες της 30ης Σεπτεμβρίου 2012.

3. Ωρα 10:30 π.μ.: Επίσημη δοξολογία στον Μητροπολιτικό Ναό όπου θα παρευρίσκονται οι σημαιοφόροι των Σχολείων της πόλης με τις Σημαίες τους.

 4. Ωρα 11:00 π.μ.: Επιμνημόσυνη δέηση όπου θα παρευρίσκονται οι σημαιοφόροι με τις Σημαίες τους.

5. Κατάθεση στεφάνων.

6. Σιγή ενός λεπτού στη μνήμη των Εθνικών μας Ευεργετών.

7. Εθνικός Ύμνος.

Κρυφάκουσα δύο γέρους στον καφενέ να συζητούν, μόλις είχαν διαβάσει την παραπάνω ανακοίνωση.

«Αυτό το ρωμαίικο κράτος, τι απίστευτος νεροχύτης που είναι!»

«Ναι! Ναι! Τα τελευταία χρόνια έπεσαν οι δουλειές στον τομέα του εθνικού ευεργετιλικίου και βγήκε στην πιάτσα σε αναζήτηση νέων πολύ μεγαλύτερων κορόιδων!»

«Έτσι είναι αγαπητέ μου.  Αφού έφαγε τις δωρεές από τους πεθαμένους, έχει αναβαθμίσει τις φιλοδοξίες του και θέλει να βάλει στο χέρι και δωρεές από τους ζωντανούς!!»

ΜΕΡΟΣ ΕΚΤΟ (οι αμετροεπείς θα το αποκαλέσουν και εξάψαλμος)

Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας,

Λαμβάνοντας υπόψη τα ακόλουθα:

1.      Υπάρχει στην ελληνική κοινωνία το φλέγον ζήτημα της Αποκατάστασης των Δοσίλογων που Αδίκως Κατηγορήθηκαν ως τοιούτοι, όντες οι άνθρωποι σπουδαίοι πατριώτες.

Μέσα στο κλίμα των όσων βιώνει η χώρα μας, ένα μεγάλος μέρος ανάξιου και αυθαδέστατου λαού διατείνεται ότι όλος ο πολιτειακός κόσμος είναι δοσίλογοι, κάτι που είναι τουλάχιστον άδικο, και θα επιμηκύνει την μελλοντική … λίστα των αδίκως κατηγορηθέντων και ίσως εκτελεσθέντων για δοσιλογισμό.
Μάλιστα, κάποιοι άθλιοι μακάβριοι διατείνονται πως θα ξεθάψουν και τους αποβιώσαντες από φυσικά αίτια γέροντες δοσίλογους και νεκρούς όντες θα τους εκτελέσουν, Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας.

2.      Επίσης, είναι γνωστόν τοις πάσι ότι η γεροντική άνοια πλήττει όλο και περισσότερο τους έλληνες χωρίς να κάνει διάκριση της οικονομικής, μορφωτικής ή εξέχουσας πολιτειακής θέσεις που κατέχουν, Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας.

3.      Τέλος, τινές των τούρκων φιλολόγων φάσκουσιν ότι το ελληνικό:  «αεί σε οικτίρω», το έκλεψαν οι Αρχαίοι Έλληνες από τους τούρκους μέσω των Βυζαντινών και είναι παραφθορά, της παραφθοράς, ώ παραφθορά της originalτούρκικης φράσης: «άι σιχτίρ», Κύριε Πρόεδρε της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Θα πρότεινε η ταπεινώτης μου, να επεκταθεί το Προεδρικό σας Διάταγμα ώστε την ημέρα μνήμης των Εθνικών Ευεργετών να συνεορτάζεται και η Αποκατάσταση των Δοσιλόγων που Αδίκως Κατηγορήθηκαν ως τοιούτοι, η Γεροντική Άνοια όπως και η μεγάλη εθνική Γλωσσική Κληρονομιά, έτσι ώστε και τα τρία αυτά ζητήματα να τύχουν των προαναφερθέντων τιμών από την Ελληνική Πολιτεία.

Με τον προσήκοντα σεβασμό, για τους εθνικοαπελευθερωτικούς σας αγώνες, για το τιτάνιο έργο της συμπαράστασης που δείχνεται στον Ελληνικό λαό ώστε να υπομένει αδιαμαρτυρητί πάντα όσα πάνδεινα, καθώς και για την αυθεντία που προσοικιώνεσθε κατέχοντας επαξιέστατα τον ύψιστο πολιτειακό θώκο.

Διατελώ Ειλικρινώς Δικός Σας,

Παντελής Μιντεκίδης,

Συντονιστής του Ε.ΠΑ.Μ. Φλώρινας

Διαβάστε Περισσότερα...>>