Ποιοι ετοιμάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή;

Ποιοι ετοιμάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή;

του Δημήτρη Καζάκη

Ο αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν είναι υπόθεση φανατισμένων ομάδων που διψούν για εκδίκηση. Είναι υπόθεση όλου του λαού που παλεύει για δημοκρατία, περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία. Η εκδίκηση, το αίμα για το αίμα και οι άλλες ταλμουδικές και καλβινιστικές υστερίες που ξεστομίζουν ορισμένοι για να δικαιολογήσουν τα ζωώδη μικροαστικά ένστικτά της τυφλής βίας που εκτρέφουν ως ιδεολογία, αφορούν τους θρησκόληπτους φανατικούς, τους τραμπούκους, τον υπόκοσμο και το παρακράτος. Όποιο έμβλημα ευκαιρίας κι αν φέρουν.
Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σχέση με ένα αληθινό παλλαϊκό κίνημα εναντίον του φασισμού. Πολύ περισσότερο όταν μέρα με τη μέρα φανερώνονται ολοκάθαρα τα πολιτικά πρόσωπα των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Κι αυτοί δεν είναι μόνο οι Μιχαλολιάκος και Σία της ΧΑ, αλλά πρωτίστως τα μεγάλα αφεντικά της συμμορίας του. Αυτοί δηλαδή που σχεδιάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή με πρόσχημα την καταπολέμηση της ΧΑ.

Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο σ’ όλους αυτούς που προετοιμάζουν την φασιστική εκτροπή από το να υπάρξει κι άλλο θύμα τις επόμενες ημέρες. Δεν έχει καμιά σημασία αν φορά μαύρη....
μπλούζα ή όχι. Το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Δεν υπάρχει καλύτερη υπηρεσία σ’ αυτούς που είναι έτοιμοι να ρίξουν στο γύψο την χώρα και τον λαό της, να φέρουν μισθοφόρους αγνώστων λοιπών στοιχείων να δρουν στις γειτονιές της Αθήνας και αλλού – όπως συμβαίνει στις Σκουριές Χαλκιδικής – να κατεβάσουν ακόμη και επίλεκτες μονάδες του στρατού για να αναλάβει την καταστολή, αλλά και να ζητήσουν συνδρομή από δυνάμεις του εξωτερικού, από την δράση εκείνων που έχουν επιδοθεί σε μια εκστρατεία τυφλής βίας με ξυλοδαρμούς και δολοφονικές απόπειρες εναντίον οποιουδήποτε «δεν τους γουστάρει», ή η κτηνώδης άγνοιά τους ταυτίζει με τους φασίστες επειδή σηκώνουν ελληνικές σημαίες, ή μιλάνε για πατρίδα. Παίζουν το παιχνίδι αυτών που υποτίθεται ότι αντιμάχονται καλύτερα ακόμη κι από τα μίσθαρνα όργανα του «βαθέος κράτους».

Πρέπει να το πούμε καθαρά: όσοι επιδιώκουν να σύρουν την ελληνική κοινωνία σε εμφύλιο με προτροπή την αντεκδίκηση, δεν διαφέρουν σε τίποτε από τους ναζί της ΧΑ. Προλειαίνουν εξίσου την φασιστική εκτροπή που ετοιμάζουν ήδη οι κυβερνώντες και το καθεστώς της ευρωαποικίας. Άλλωστε που ήταν όλοι αυτοί όταν καταπατήθηκαν το σύνολο των δημοκρατικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού; Πότε αλήθεια κατήγγειλαν έστω τον επίσημο σφετερισμό της λαϊκής κυριαρχίας από τους εντολοδόχους της τρόικας που ισοδυναμεί με εκτροπή και εσχάτη προδοσία;

Πότε έθεσαν ως πρωταρχικό τους μέλημα την άνευ όρων και αμετάκλητη ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας και του λαού της, που η ντόπια πολιτική και οικονομική ολιγαρχία παρέδωσε αμαχητί στις δυνάμεις των ξένων δανειστών και της ευρωζώνης; Οι μεν μιλάνε για διαπραγμάτευση των πιο αυτονόητων δικαιωμάτων μιας χώρας κι ενός λαού και οι δε τα έχουν ρίξει όλα στον καπιταλισμό για να μην παλεύουν για τίποτε. 

Ακούμε πολλές αντιφασιστικές κορώνες από πολλές μεριές. Προσφέρεται η εκμετάλλευση της κατάστασης από πολλούς. Αλλά δεν είδαμε κανέναν από τα επίσημα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης να θέτει θέμα δημοκρατίας. Λες και δεν υφίσταται θέμα δημοκρατίας σ’ αυτή την χώρα. Λες και το μόνο πρόβλημα είναι η εγκληματική δράση της ΧΑ, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να είχε αντιμετωπιστεί έγκαιρα και αποτελεσματικά – αν υπήρχε η πολιτική βούληση – με τις υφιστάμενες διατάξεις του ποινικού δικαίου.

Όμως όχι η ΧΑ χρειάζεται στους κρατούντες. Πώς αλλιώς θα δικαιολογήσουν τους νόμους και τις διατάξεις που έχουν στα σκαριά για να «δέσουν» πισθάγκωνα ολόκληρη την κοινωνία; Υπάρχει καλύτερη δικαιολογία από την δήθεν εναντίωση στον φασισμό της ΧΑ; Κι έτσι η άνοδος του φασισμού της επίσημης εξουσίας ξεπροβάλλει πίσω από και σε αντιπαράθεση με τον φασισμό των πιο χυδαίων και αναλώσιμων οργανέτων της, δηλαδή της ΧΑ.

Με όλους τους γιαλαντζί επαναστάτες να κηρύσσουν «αντιφασιστικό αγώνα» αποκλειστικά και μόνο εναντίον στη ΧΑ, ελπίζοντας οι κυβερνώντες να κάνουν τα στραβά μάτια σε κανένα «αντιφασιστικό» λυντσαρισματάκι. Μόνο και μόνο για να ανάψουν τα αίματα, να κορώσουν από φανατισμό οι πιστοί οπαδοί και να αποκτήσουν «αντιφασιστικό» άλλοθι οι ηγεσίες που έχουν παραδοθεί εκ προοιμίου στην φασιστική εκτροπή που εδώ και τρία χρόνια μεθοδεύει συστηματικά η εξουσία με εντολές έξωθεν.

Κι έτσι όλοι έχουν συντονιστεί στον ίδιο τόνο. Κι ενώ οι κυβερνώντες με πρώτο τον ανεκδιήγητο και εξαιρετικά επικίνδυνο Δένδια, μιλούν ανοιχτά για νέους ακόμη πιο αυταρχικούς και αυθαίρετους νόμους και αστυνομικές διατάξεις με στόχο δήθεν την ΧΑ, αλλά με αληθινό σκοπό την προστασία των δοσίλογων και του καθεστώτος τους, οι ηγεσίες των άλλων κομμάτων περί άλλων τυρβάζουν. Καμιά ξεκάθαρη κουβέντα ότι δεν πρόκειται να ανεχθούν νέα διατάγματα καταστολής, μιας και τέτοιες πρωτοβουλίες των κυβερνώντων δεν θα έχουν σαν στόχο την ΧΑ αλλά να περιορίσουν δραστικά τις λιγοστές τυπικές ελευθερίες που έχουν απομείνει στο λαό.

Αντίθετα η ηγεσία του ΚΚΕ μιλά για «σάπιο καπιταλιστικό σύστημα» που εκτρέφει φαινόμενα σαν της ΧΑ και δεν λέει κουβέντα για δημοκρατία. Για την ηγεσία του ΚΚΕ, απ’ ότι φαίνεται, είτε δημοκρατία, είτε φασιστική δικτατορία είναι το ίδιο και το αυτό, μιας και τα δυο φαινόμενα μπορούν να υπάρξουν στο «σάπιο καπιταλιστικό σύστημα». Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να φανατίσει τους οπαδούς της και τίποτε περισσότερο.

Ο κ. Τσίπρας με την σειρά του δήλωσε τα εξής τρομακτικά: «Πολύ φοβάμαι ότι βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σχέδιο αποσταθεροποίησης και αποπροσανατολισμού, ενορχηστρωμένο από ακροδεξιά κέντρα και τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής… Χρειάζεται ομαλότητα και σταθερότητα για να προχωρήσουμε μπροστά. Και άρα πρέπει να απομονώσουμε όσους σχεδιάζουν να τορπιλίσουν την ομαλότητα, προκειμένου να επιβάλουν στη χώρα ένα σκοτάδι σαν αυτό που έχει ζήσει ο λαός μας.  Και ακριβώς επειδή τα έχει ζήσει, πιστεύουμε ότι δεν θα αφήσει κανέναν να μας τα ξαναεπιβάλλει.»

Μα καλά, δε ζει στην Ελλάδα ο κ. Τσίπρας. Σχέδιο αποσταθεροποίησης από ακροδεξιά κέντρα και τη ΧΑ; Και οι πολιτικές του μνημονίου, οι αναγκαστικοί νόμοι με τους οποίους επιβάλλονται, το καθεστώς κατοχής και αποικίας, τι είναι; Πρότυπο σταθερότητας; Τι άλλο κάνουν οι εντολοδόχοι της τρόικας εδώ και τρία χρόνια, εκτός από το να αποσταθεροποιούν την χώρα σε βαθμό ολοκληρωτικής καταστροφής, να κυβερνούν με εκτροπές σε βαθμό εσχάτης προδοσίας, να ισοπεδώνουν κάθε έννοια δημοκρατικής έννομης τάξης; Τι είναι όλα αυτά που ζούμε ως χώρα και ως λαός; Σταθερότητα και ομαλότητα που την απειλεί μονάχα η ΧΑ; Έλεος, κ. Τσίπρα.

Οι δηλώσεις αυτές μαζί με τις θεωρίες περί «συνταγματικού τόξου» μου θυμίζουν τις τελευταία περίοδο πριν την έλευση του φασιστικού καθεστώτος της 4ης Αυγούστου 1936.

Όπως σήμερα έτσι και τότε η Ελλάδα είχε μπει στον τέταρτο χρόνο της επίσημης χρεοκοπίας της. Το 50-60% του εισοδήματος των λαϊκών νοικοκυριών το έτρωγαν τα χρέη στις τράπεζες και στην εφορία. Η ανεργία κάλπαζε και η πείνα είχε αρχίσει να εμφανίζεται στις εργατικές συνοικίες. Οι 3 στους 4 επαγγελματοβιοτέχνες έβαζαν λουκέτο και η κοινωνική αναταραχή γενικευόταν. Την αγωνία του επίσημου πολιτικού κόσμου για την κοινωνική αναταραχή που συγκλόνιζε τα θεμέλια του κυρίαρχου συστήματος εξουσίας, εξέφραζε ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου με την αγόρευσή του στην Βουλή στις 27/4/1936. Να τι έλεγε: «…αν προσέξωμεν σήμερα, θα ίδωμεν, ότι υπάρχει εις όλην την χώραν ένας αναβρασμός των λαϊκών στρωμάτων, λόγω της μη ικανοποιήσεως των αξιώσεών των… Δι’ αυτούς τους λόγους επαναλαμβάνω, ότι έχω την πεποίθησιν, ότι θα σταματήση αυτή η αποσυνθετική εξέλιξις, δια να ημπρέσωμεν να αρχίσωμεν μια καινούργιαν ζωήν, επεβάλλετο να δώση τα χέρια ο πολιτικός κόσμος, να συνεργασθούν τα μεγαλύτερα κόμματα.»

Πρόφαση και τότε της συνεργασίας των μεγαλυτέρων κομμάτων ήταν η ανωμαλία που προκαλούσε η δράση φασιστικών συμμοριών σαν την ΕΕΕ – κάτι σαν την ΧΑ σήμερα - που δολοφονούσε και έβαζε φωτιά σε συνοικίες «τουρκόσπορων», όπως αποκαλούσε η συγκεκριμένη ναζιστική οργάνωση τους πρόσφυγες από τα παράλια της Μικρής Ασίας. Ποιος ανέλαβε να εκφράσει αυτή την διακομματική συνεργασία έναντι της ανωμαλίας και της δράσης των φασιστικών συμμοριών της εποχής; Ο Ι. Μεταξάς. Από τον Απρίλιο μέχρι τον Αύγουστο του 1936, οπότε και επεβλήθη ανοιχτά η δικτατορία με δυο βασιλικά διατάγματα, το σύνολο των επιφανών πολιτικών ανδρών του ελληνικού κοινοβουλίου υπερασπιζόταν την «διακομματική κυβέρνηση» Μεταξά ως ανάχωμα στην ανωμαλία και στις φασιστικές συμμορίες. Το μόνο κόμμα που διαφωνούσε τότε και καλούσε σε παλλαϊκό ξεσηκωμό όλων των δημοκρατικών δυνάμεων ήταν το ΚΚΕ.

Από την στάση των «κομμάτων του συνταγματικού τόξου» το 1936 μας προέκυψε η καραμπινάτη φασιστική δικτατορία του Μεταξά. Από την στάση των «κομμάτων του συνταγματικού τόξου» τι φασιστική εκτροπή θα μας προκύψει; Κάτι μου λέει ότι θα το δούμε πολύ σύντομα. Ιδίως αν συνεχιστούν τα έκτροπα των ημερών.

Ο μόνος τρόπος για να αποφύγουμε τον εκφασισμό της πολιτικής ζωής και την φασιστική εκτροπή είναι ένας. Να ενισχυθούν οι αγώνες των εργαζομένων και του λαού. Το ξεχάσαμε ότι εκεί δίνεται η μάχη; Στις απεργίες των εκπαιδευτικών και των άλλων κλάδων. Το ξεχάσαμε ότι βρισκόμαστε στις αρχές μιας γενικής αγωνιστικής κλιμάκωσης της κοινωνίας; Νομίζετε ότι τυχαία έγινε τώρα η δολοφονία; Νομίζετε ότι δεν ξέρουν οι κρατούντες ότι η κοινωνία ποθεί να κλιμακώσει; Νομίζετε ότι δεν θέλουν να την αποπροσανατολίσουν και να χαθεί το κύριο, το βασικό, ότι ίσως να βρισκόμαστε καταμεσής της μεγαλύτερης απεργιακής μάχης των τελευταίων χρόνων. Εκεί κρίνεται η μάχη και όχι σε εκδηλώσεις εκτόνωσης ή διαμαρτυρίας.

Ιδίως τώρα που ακόμη και συνδικαλιστικές ηγεσίες μετά τις πρώτες ημέρες απεργίας είναι υποχρεωμένες να επανεξετάσουν τις μορφές αγώνα πριν οδηγηθεί η όλη προσπάθεια σε ταπεινωτική ήττα. Τώρα είναι ευκαιρία να κατανοήσουν όλοι ότι οι αγώνες σήμερα για να είναι μαζικοί, παλλαϊκοί και με αποτέλεσμα χρειάζονται διαφορετικό τρόπο σκέψης και δράσης. Όχι τόσο με απεργίες χωρίς αντίκρισμα και αιτήματα που διασπούν και διαιρούν σε συντεχνίες, αλλά στη βάση της γενικής πολιτικής απεργίας διαρκείας.

Όποιος είναι αληθινός αντιφασίστας ξέρει τι πρέπει να κάνει. Να συμβάλει στην ενότητα από τα κάτω του λαού έτσι ώστε μέσα από λειτουργικές καταλήψεις και παλλαϊκές μορφές αγώνα να επέλθει το ταχύτερο δυνατό η ριζική ανατροπή του καθεστώτος. Και πρώτο βήμα για κάτι τέτοιο είναι η ανατροπή εδώ και τώρα της κυβέρνησης από τον ίδιο τον λαό, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για μια δημοκρατικά αναγεννημένη Ελλάδα.

πηγή

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Έρχεται μπόρα>Πληρώνουμε την κηδεία, το φέρετρο και τον τάφο μας πριν ακόμη πεθάνουμε

Όχι δεν είναι αυτοί σχιζοφρενείς. Σχιζοφρενείς είμαστε όλοι εμείς που επιμένουμε να λαδώνουμε τις θεριζοαλωνιστικές μηχανές του συστήματος πληρώνοντας ό,τι μας ζητήσουν. Πληρώνουμε την κηδεία, το φέρετρο και τον τάφο μας πριν ακόμα πεθάνουμε. Είμαστε κιόλας νεκροί και δεν λέμε να το καταλάβουμε. Μια Ελλάδα στον δρόμο σε προκαθορισμένες απεργίες από τα συνδικάτα για τα οικονομικά και εργασιακά δικαιώματα αλλά ουδείς στο δρόμο για το δέντρο που στέκει στην αυλή και θα φορολογηθεί επειδή σου δίνει το καρπό του να τραφείς. Μας παίρνουν το δάσος και η μάζα επιμένει να κοιτάει εγωιστικά την δική της επιβίωση. Ουδείς από αυτούς έχει σκεφτεί ότι και τα εργασιακά δικαιώματά του να κατοχυρωθούν δεν θα έχει τόπο να σταθεί. Βουλιάζουν το πλοίο και τα εκλογικά ποσοστά (λέγονται και πολίτες) να παλεύουν μέσα στον χαμό να σώσουν τα σώβρακά τους.
Σχιζοφρενείς προσωπικότητες δεν είναι αυτοί που στήνουν το παιχνίδι αλλά όλοι οι από κάτω που στέκονται στα ταμεία των εφοριών, των τραπεζών και όλων των εισπρακτικών υπηρεσιών όχι για να πληρώσουν την επιβίωσή τους αλλά τον οβολό στον σουρεαλιστικό Χάροντα για να σε περάσει απέναντι. Το απέναντι είναι θάνατος και εισιτήριο επιστροφής δεν έχει ακόμα κι αν είσαι μέλος στο πολιτικό κόμμα του Άδη. Δεν λέμε να το καταλάβουμε, δεν θέλουμε να το καταλάβουμε. Ο πόλεμος αυτός έχει για σφαίρες το χρήμα και κάθε φορά που πληρώνουμε αυτά που μάς ζητάνε, ως σχιζοφρενείς βάζουμε τις σφαίρες στην θαλάμη του όπλου που μάς σημαδεύει.

Ελένη Ρέμπα

πηγή

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Δραματικές οι επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην ψυχική υγεία του πληθυσμού

Δραματικές οι επιπτώσεις της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης στην ψυχική υγεία του πληθυσμού:

Της Κατερίνας Μάτσα

Το κοινωνικό τοπίο σήμερα στη χώρα μας διαμορφώνεται στη σκιά της χωρίς προηγούμενο χρηματοπιστωτικής κρίσης και της χρεοκοπίας, με τις κοινωνικές ανισότητες να εντείνονται τρομερά και τις στρατιές των ανέργων, των αστέγων, των φτωχών να πυκνώνουν διαρκώς, καταδικάζοντας τον λαό στη δυστυχία και την αρρώστια.

Η οικονομική και κοινωνική κρίση και η μνημονιακή πολιτική που εφαρμόζεται έχει αποδεδειγμένα τραγικές επιπτώσεις σε όλους τους δείκτες υγείας και ψυχικής υγείας του πληθυσμού. Από σχετικές έρευνες αποδεικνύεται ότι η αύξηση κατά 1% της ανεργίας προκαλεί αύξηση κατά 3% των ψυχικών διαταραχών, κατά 5% των αυτοκτονιών, κατά 30% των προβλημάτων που συνδέονται με το αλκοόλ και κατά 30% της εγκληματικότητας. Από τα στοιχεία του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τα ναρκωτικά που ανακοινώθηκαν στις 15-11-2011 σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες αυξάνεται τρομακτικά η χρήση νέων συνθετικών ουσιών.

Κυκλοφορούν σήμερα γύρω στα 150 νέα προϊόντα (παράγωγα κυρίως αμφεταμινών ή κανναβινοειδών), εξαιρετικά επικίνδυνα.

Παράλληλα αυξάνεται και η διάδοση των λεγόμενων «νέων εξαρτήσεων», από το internet, τα τυχερά παιχνίδια, την τροφή. Από σχετική έρευνα διαπιστώθηκε ότι το ποσοστό των νέων στην Ελλάδα που είναι εξαρτημένοι από το Διαδίκτυο φτάνει το 3% ενώ αυτών που κάνουν παθολογική χρήση αγγίζει το 11%. Μεγάλη αύξηση παρουσιάζει επίσης και το ποσοστό των οροθετικών ατόμων, πρόβλημα που, κατά τον υπουργό Υγείας, θα λυθεί αν απελαθούν όλες οι μαύρες γυναίκες που εκδίδονται και μπορεί να μεταδώσουν τον ιό του Aids στα μέλη της ελληνικής οικογένειας!

Την ίδια στιγμή οι υπηρεσίες υγείας και ψυχικής υγείας, όσο ποτέ αναγκαίες για την αντιμετώπιση όλων αυτών των προβλημάτων, απεξαρθρώνονται. Η μείωση των κοινωνικών δαπανών, με βάση τις επιταγές του μνημονίου και του μεσοπρόθεσμου, η υποστελέχωση των υπηρεσιών και οι μισθοί πείνας των λειτουργών της υγείας έχουν ως συνέπεια την πλήρη διάλυση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και την τρομακτική υποβάθμιση των όρων περίθαλψης του πληθυσμού.

Η διακοπή της χρηματοδότησης των προνοιακών δομών έχει καταστήσει την κοινωνική πρόνοια νεκρό γράμμα. Είναι γνωστό το παράδειγμα των 21 χωρών της Ανατολικής Ευρώπης κατά το διάστημα 1991-2002, όπου υπαγορεύθηκαν από το ΔΝΤ οι πολιτικές για την Υγεία με αποτέλεσμα τη μείωση των δεικτών υγείας και ψυχικής υγείας, τη μείωση του προσδόκιμου επιβίωσης και την αύξηση της θνησιμότητας του πληθυσμού από λοιμώδη νοσήματα, από φυματίωση κ.ά., γενικά από την πολύ κακή κατάσταση της υγείας του.

Ειδικότερα στον τομέα της ψυχικής υγείας στη χώρα μας, η απουσία ενός δικτύου πρωτοβάθμιας φροντίδας ψυχικής υγείας (κέντρων ψυχικής υγείας, κέντρων πρόληψης, κινητών μονάδων κ.ά.) αλλά και δομών και υπηρεσιών ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (οι ξενώνες και τα οικοτροφεία που δημιουργήθηκαν στα πλαίσια ευρωπαϊκών προγραμμάτων αποασυλοποίησης ωθούνται στην υποβάθμιση των υπηρεσιών που παρέχουν και στο κλείσιμο, λόγω διακοπής της χρηματοδότησης) συνθέτουν το εφιαλτικό τοπίο, μέσα στο οποίο η κυβέρνηση ετοιμάζει το νομοθετικό πλαίσιο της ιδιωτικοποίησης των σχετικών δομών και υπηρεσιών.

Σε μία εποχή που τα ασφαλιστικά ταμεία είναι άδεια και απειλούνται ακόμα και οι πενιχρές συντάξεις, που οι περικοπές των μισθών και τα χαράτσια έχουν μειώσει τόσο πολύ το εισόδημα που είναι αμφίβολο αν εξασφαλίζεται η βιολογική επιβίωση της πλειοψηφίας του πληθυσμού, η ανάλγητη, νεοφιλελεύθερη πολιτική για την Υγεία απαιτεί από τους πάσχοντες να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να πληρώσουν τα προβλήματα ψυχικής υγείας, εξάρτησης κ.λπ. που αντιμετωπίζουν!

Οι περικοπές κατά 50% του προϋπολογισμού του ΚΕΘΕΑ και των κέντρων πρόληψης ΟΚΑΝΑ σηματοδοτούν την πολιτική του στραγγαλισμού των «στεγνών» προγραμμάτων απεξάρτησης και των προγραμμάτων πρόληψης προς όφελος της συντήρησης της εξάρτησης διαμέσου των υποκατάστατων. Χορηγώντας τις «υγρές χειροπέδες» της μεθαδόνης ή τα χάπια των άλλων υποκατάστατων, το σύστημα προσφέρει σε ένα διαρκώς διευρυνόμενο νεανικό πληθυσμό ανήσυχων όσο και ευάλωτων κοινωνικών στοιχείων ένα «χημικό μανδύα» καταστολής και κοινωνικού ελέγχου.

Τα κέρδη είναι τεράστια, οικονομικά και πολιτικά. Οι εταιρείες παραγωγής υποκατάστατων και τα κυκλώματα τους κερδίζουν αμύθητα ποσά, ενώ ταυτόχρονα σε πολιτικό επίπεδο αναπτύσσεται η ανθούσα επιχείρηση χειραγώγησης ενός ανυπότακτου και εν δυνάμει επικίνδυνου για την κυρίαρχη εξουσία πληθυσμού, που καταδικάζεται να παραμείνει στο κοινωνικό περιθώριο, με την ταυτότητα του «χορηγούμενου» το υποκατάστατο ή και το παράνομο ναρκωτικό παράλληλα, μακριά από το πεδίο της ταξικής πάλης, των διεκδικήσεων και των αγώνων.

Σε αυτές τις συνθήκες αρχίζουν να δημιουργούνται εστίες αντίστασης από ομάδες του πληθυσμού. Μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, κοινωνικά δίκτυα, δίκτυα αλληλεγγύης, επιτροπές αγώνα, διάφορες μορφές αυτοδιοργάνωσης και συλλογικότητας εκφράζεται η ανάγκη της δράσης στο πεδίο της κοινωνίας, πεδίο της συνάντησης των βιωμάτων της απόγνωσης, της ματαίωσης, της ντροπής, της μοναξιάς με τα βιώματα της ανυπακοής, της αγανάκτησης, της εξέγερσης, της συλλογικότητας.

Σε αυτό το πλαίσιο η ίδια η αντιμετώπιση της ψυχικής οδύνης, όπως εκφράζεται στην ψυχική διαταραχή, αποκτά και μία πολιτική διάσταση, που αναδεικνύει το αίτημα της κοινής δράσης μιας συμπάσχουσας και μαχόμενης ομάδας. Η φροντίδα σε όλα τα επίπεδα της θεραπείας της κοινωνικής αποκατάστασης και της πρόληψης απαιτεί και προϋποθέτει μία άλλη προσέγγιση της ψυχικής διαταραχής και της εξάρτησης, ανοικτή στην κοινωνία και τον διάλογο, σε σύγκρουση με την αναγωγιστική, θετικιστική λογική και την κυρίαρχη, βιολογικής κατεύθυνσης, ψυχιατρική που επικεντρώνεται στο σύμπτωμα και εξαντλείται στη συνταγόγραφιση ψυχοφαρμάκων. Απαιτεί μία κοινωνική Ψυχιατρική, που θα ασκείται από τους λειτουργούς της όχι στα ιδιωτικά ιατρεία επί χρήμασι, αλλά μέσα στην κοινότητα και δωρεάν, με το πάσχον υποκείμενο ως συμμέτοχο και ενεργό συντελεστή κοινωνικών πρακτικών, που δρουν ιαματικά στον ψυχισμό του, αλλάζοντας τους όρους ζωής του.
Μέσα από τέτοιες συλλογικές πρακτικές αντισυστημικής κατεύθυνσης, όπου πάσχοντες, ειδικοί, μέλη της κοινότητας των καταπιεσμένων ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της κρίσης στη ζωή τους, μπορεί να οργανωθεί σε όλα τα επίπεδα η συλλογική αντίσταση και η συλλογική ανατρεπτική πράξη, ως μέσον προστασίας του ψυχισμού των πιο ευάλωτων στοιχείων από την αποδιοργάνωση και ως προϋπόθεση για τη βιολογική και την κοινωνική επιβίωση όλων.

Ανάρτηση από : http://www.inprecor.gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Η ανέλπιστη άνοδος του Μπέπε Γκρίλο τον καθιστά τον Ιταλό (μη) πολιτικό της χρονιάς

Η ανέλπιστη άνοδος του Μπέπε Γκρίλο τον καθιστά τον Ιταλό (μη) πολιτικό της χρονιάς:

Σημείωση ardin-rixi.gr: To κίνημα του Μπέπε Γκρίλο στην Ιταλία, αποτελεί ένα νέο πολιτικό φαινόμενο, το οποίο χρήζει της προσοχής μας. Αναδύθηκε ως αντισυστημικό, με έμφαση στην απόρριψη σύσσωμου του πολιτικού συστήματος, και στην καταγγελία της διαφθοράς, και έντονα στοιχεία άμεσης δημοκρατίας και κινητοποίησης από τα κάτω, αποτελεί κατά κάποιο τρόπο την ιταλική πολιτική εκδοχή αυτού που εκδηλώθηκε ως κίνημα των αγανακτισμένων στην Ισπανία και την Ελλάδα. Μαζί με τα νέα στοιχεία που κομίζει, ταυτόχρονα, σφραγίζεται και απόγνώριμες αδυναμίες των ριζοσπαστικών εγχειρημάτων που ξεπηδούν τα τελευταία χρόνια στις κοινωνίες του ευρωπαϊκού Νότου: Την έλλειψη ιδεολογικής συνοχής,  τον προσωποπαγή χαρακτήρα των εγχειρημάτων κ.ο.κ

Ωστόσο, υπάρχουν διάφορα στοιχεία, όπως η μεγάλη απήχηση μεταξύ των φτωχότερων και των πιο απαξιωμένων πολιτικά τάξεων της ιταλικής κοινωνίας ή η διάθεση για υπέρβαση του διπόλου αριστεράς-δεξιάς και την επανατοποθέτηση του κοινωνικού ριζοσπαστισμού σε νέα βάση, τα οποία απαιτούν ιδιαίτερης ανάλυσης. Εξ άλλου, αυτά είναι τα κοινά στοιχεία που αναδύονται τα τελευταία χρόνια σε όλες τις λαϊκές κινητοποιήσεις των περιφερειακών ευρωπαϊκών χωρών ενάντια στην νεο-αποικιακή, γερμανική Ευρώπη -γεγονός που ίσως να μαρτυρά την ανάδυση μιας νέας κινηματικής περιόδου με καινοφανή στοιχεία.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η ιστοσελίδα του Άρδην και της Ρήξης, θα επιμείνει στην παρουσίαση τέτοιων φαινομένων, και στην ανάλυση της ιδεολογικο-πολιτικής τους ταυτότητας, της οργάνωσής τους, της γενικότερης φυσιογνωμίας τους…

***

των Τζουλιάνο Μπόπα και Ντάνκαν Μακντόνελ
πηγή: Ιστολόγιο London School of Economics and Political Science

Το 2012 ήταν για την ιταλική πολιτική σκηνή, η χρονιά των μη εκλεγμένων ηγετών. Ξεκίνησε με την τεχνοκρατική κυβέρνηση του Μάριο Μόντι, ο οποίος απολάμβανε μεγάλη υποστήριξη στα γκάλοπ, και κατέληξε με την παραίτησή του, η οποία ακολούθησε την απόφαση του Σίλβιο Μπερλουσκόνι να μεταστραφεί από συγκρατημένο υποστηρικτή σε φανατικό πολέμιο της κυβέρνησής του. Η τελευταία μεταστροφή του Μπερλουσκόνι, και οι συνέπειές της κυριαρχούν στα ιταλικά ΜΜΕ κατά τις εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα. Ωστόσο η πραγματική έκπληξη του 2012 βρίσκεται σ’ έναν μόνιμο αντίπαλο του Μόντι: τον «μη-πολιτικό» Μπέμπε Γκρίλο (που δεν έχει εκλεγεί ποτέ και ισχυρίζεται ότι δεν θα βάλει ποτέ υποψηφιότητα) και το κίνημά του των 5 αστέρων (Movimento 5 Stelle – MS5), το οποίο αυτοπαρουσιάζεται ως «μη-κόμμα». Σε διάστημα μόλις λίγων μηνών έπειτα από τις τοπικές εκλογές του 2012, όπως δείχνει και το γράφημα 1, το MS5 εκτοξεύτηκε δημοσκοπικά από το 5% σχεδόν στο 20% και στη δεύτερη θέση. Ακόμα πιο παράδοξα, κατάφερε να παραμείνει σε αυτήν.

Γράφημα 1: Μέσα δημογραφικά ευρήματα στην Ιταλία, Νοέμβριος 2011 – Νοέμβριος 2012

Source: http://sondaggipoliticoelettorali.it 

Δεν είναι μόνο το δημοσκοπικό άλμα που κάνει το MS5 να ξεχωρίζει: Είναι μια πολιτική δύναμη που όμοιά της δεν έχει στην Ιταλία ή πουθενά αλλού στην Ευρώπη, με την μερική εξαίρεση των Πειρατικών Κομμάτων. Λειτουργώντας από τον Σεπτέμβρη του 2009, επικοινωνεί και οργανώνεται σε δύο επίπεδα: το διαδίκτυο, και τις τοπικές συνελεύσεις. Η σημασία του πρώτου, γίνεται αμέσως προφανής. Σύμφωνα με το «μη-καταστατικό» του MS5, το αρχηγείο του κινήματος είναι η ιστοσελίδα του Γκρίλο, η οποία είναι το πιο πολυδιαβασμένο ιστολόγιο στην Ιταλία. Όπως μπορούμε να δούμε στο κάτωθι γράφημα, το διαδίκτυο αποτελεί το κατ εξοχήν πεδίο του Γκρίλο και του κινήματός του. Σε σύγκριση με τους άλλους ηγέτες, τον Μόντι, τον Μπερλουσκόνι, και τον Πιέρλουϊτζι Μπερσάνι του Δημοκρατικού Κόμματος (PD), με τη μοναδική εξαίρεση του Νοεμβρίου 2011 οπότε και ο Μόντι ανήλθε στην εξουσία, ο Γκρίλο είναι μόνιμα ο πιο περιζήτητος πολιτικός του τελευταίου έτους (και παραπάνω) στο Google Italia. Παρομοίως, όπως δείχνει το γράφημα 3, κατά την ίδια περίοδο το MS5 ήταν η πιο περιζήτητη πολιτική δύναμη στο διαδίκτυο.

Γράφημα 2: Αναζητήσεις στο GoogleItalia, για τους κύριους πολιτικούς ηγέτες (Σεπτέμβριος 2011 – Δεκέμβριος 2012).

Source: Google Trends. See here for an explanation of how Google Trends works. 

Γράφημα 3: Αναζητήσεις στο Google Italia για το MS5,  το PDL και το PD, Σεπτέμβριος 2011 – Δεκέμβριος 2012.

Source: Google Trends 

Ενώ έχει γίνει κοινότοπο να αναφερόμαστε στο MS5 ως ένα «κόμμα του διαδικτύου», κάτι τέτοιο είναι αποπροσανατολιστικό. Στην πραγματικότητα, το ενδιαφέρον και το νέο στοιχείο που κομίζει το MS5 είναι το πώς συνδυάζονται οι δραστηριότητές του εντός και εκτός διαδικτύου. Ο Γκρίλο ενθαρρύνει μόνιμα τους υποστηρικτές του να συζητούν –τόσο εντός του διαδικτύου, όσο και σε συνελεύσεις– τα ζητήματα που θίγει στο ιστολόγιό του, αλλά και τα εκάστοτε τοπικά προβλήματα. Τούτο γίνεται μέσα από τις «ομάδες Μπέπε Γκρίλο», οι οποίες, όπως βλέπουμε στο γράφημα 4, έχουν αυξηθεί παράλληλα με την δημοσκοπική άνοδο του τελευταίου έτους.

Γράφημα 4: Αριθμός «ομάδων Μπέπε Γκρίλο», Ιανουάριος 2010 – Νοέμβριος 2012. 

Source: beppegrillo.meetup.com

Ο επιτυχημένος συνδυασμός διαδικτυακών και μη δραστηριοτήτων, του ίδιου του Γκρίλο και της βάσης του, επιβεβαιώθηκε κάλλιστα κατά την προεκλογική περίοδο για τις περιφερειακές εκλογές της Σικελίας, τον Οκτώβριο του 2012. Έχοντας κολυμπήσει προς το νησί από την Καλαβρία (που δεν απέχει και πολύ από τις ακτές του), ο Γκρίλο περιόδευσε στις πλατείες του νησιού, υποστηρίζοντας τους τοπικούς υποψηφίους που αναδείχθηκαν μέσα από τις συνελεύσεις. Το αποτέλεσμα της καμπάνιας, ήταν να εκτοξευθεί κατά τις εκλογές ο τοπικός υποψήφιος για την περιφέρεια, Τζιοβάνι Κανσελέρι, από το 5% στο 18% (και στην τρίτη θέση). Αυτό έγινε κατορθωτό παρά το γεγονός ότι τα εθνικά ΜΜΕ ή αγνοούσαν τον Γκρίλο ή εστίαζαν στα προβλήματα ή στις διαφωνίες στο εσωτερικό του κινήματος, όπως εξάλλου έκαναν καθ όλη τη διάρκεια του 2012. Το κάτωθι γράφημα δείχνει το πώς το M5S προβλήθηκε λιγότερο από κάθε άλλο κόμμα στην κύρια ενημερωτική ζώνη, και ιδιαίτερα σε σχέση με το Δημοκρατικό Κόμμα και το Κόμμα της Ελευθερίας, παρόλο που υπολείπονταν αρκετά στις δημοσκοπήσεις.

Σχήμα 5:  Η κάλυψη των PDL, M5S, και PD στην κύρια ενημερωτική ζώνη, Ιούνιος-Οκτώβριος 2012.

Source: www.agcom.it 

Βέβαια, κάτι τέτοιο οφείλεται εν πολλοίς και στον ίδιο τον Γκρίλο, καθώς επιτίθεται στα μεγάλα ΜΜΕ και τα κατηγορεί ότι υπηρετούν τις ελίτ. Ωστόσο, μέσα στο 2013 υπάρχει ο κίνδυνος να εξαφανιστούν πλήρως ο ίδιος και ο M5S από τα ΜΜΕ. Ενώ καθ όλη τη διάρκεια του 2012, το M5S επωφελήθηκε από την επικέντρωση των ΜΜΕ στα σκάνδαλα και τις εσωτερικές διαμάχες που ταλάνιζαν τα παραδοσιακά κόμματα, τώρα, καθώς πορευόμαστε προς την εκλογική αναμέτρηση του Φεβρουαρίου, ο τηλεοπτικός χρόνος θα καταληφθεί από τις καμπάνιες των πολιτικών του κατεστημένου. Αντίθετα, τα μέλη του M5S θα απέχουν από τις τηλεμαχίες και τις συζητήσεις, ακολουθώντας τις συμβουλές του Γκρίλο να απέχουν από την τηλεόραση και τον τύπο.

Επιπλέον, η ισχύον εκλογικός νόμος βασίζεται στις κομματικές λίστες και δεν επιτρέπει στους πολίτες να εκλέγουν οι ίδιοι τους βουλευτές, στηρίζοντας έτσι τις έντονα συγκεντρωτικές και επικεντρωμένες στα εθνικά ΜΜΕ προεκλογικές εκστρατείες. Με τον Γκρίλο να επικοινωνεί κύρια μέσω του διαδικτύου και των διαδηλώσεων, σε συνδυασμό με τις δραστηριότητες των τοπικών συνελεύσεων, μένει να δούμε εάν η στρατηγική του M5S θα δουλέψει και στο περιβάλλον των γενικών εκλογών με τον ίδιο τρόπο που δούλεψε στις μικρότερες εκλογικές αναμετρήσεις. Επίσης, το αν ένα κίνημα που μεγάλωσε τόσο γρήγορα, μπορεί να διαχειριστεί μια καμπάνια τέτοιων μεγεθών, και να διαχειριστεί έναν μεγάλο αριθμό βουλευτών, όπου όλοι θα είναι πρωτάρηδες, παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα. Έτσι, η νέα χρονιά θα φέρει νέες προκλήσεις στον Γκρίλο και το M5S[…]. Παρ όλο που οι δυσκολίες δεν μπορούν να ξεπεραστούν εύκολα, δεν θα πρέπει να αποκλείσουμε ότι ο πιο ρηξικέλευθος (μη) πολιτικός του 2012 να συνεχίσει να μας εκπλήσσει και κατά το 2013.

Ανάρτηση από : http://ardin-rixi.gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>

«Φυσικά και δεν μπορώ να ζήσω με 500 ευρώ το μήνα», δηλώνει ο Γιάννης Στουρνάρας

«Φυσικά και δεν μπορώ να ζήσω με 500 ευρώ το μήνα», δηλώνει ο Γιάννης Στουρνάρας:

Σε «γκάφα» υπέπεσε ο Υπουργός Οικονομικών Γιάννης Στουρνάρας όταν απάντησε το τι πραγματικά πιστεύει για το αν μπορεί πραγματικά να ζήσει με 500 ευρώ.

«Όχι βέβαια». Αυτή ήταν η προκλητική ομολογία του Γιάννη Στουρνάρα όταν ρωτήθηκε σχετικά στα πλαίσια συνέντευξης που έδωσε στον Νίκο Χατζηνικολάου. Αν και, μετά από μια παύση λίγων δευτερολέπτων και την συνειδητοποίηση του πως θα ερμηνευτεί αυτή η δήλωση του, πρόσθεσε «Αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε είναι ότι είναι δυνατό για την ανακούφιση των ασθενέστερων. Ήδη όπως σας είπα με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο ευνοούνται όσοι έχουν εισόδημα από 25.000 ευρώ και κάτω».

Αξίζει να επισημάνουμε ότι αυτή την στιγμή το επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ είναι κάτω από 400 ευρώ και ότι ο βασικός μισθός για τους εργαζόμενους κάτω των 24 ετών είναι 489 ευρώ.

Ανάρτηση από : http://papaioannou-giannis.net/

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Θλιβερής άλγεβρας συνέχεια

Θλιβερής άλγεβρας συνέχεια:

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Τελικά, σε αυτή την χώρα, όσο περισσότερο σκληρά είναι τα μαντάτα τόσο πιο ανόητος θεωρείται ο... αγγελιαφόρος. Γνωρίζω καλά ότι πολλοί έχουν επενδύσει, ψυχολογικά (και κάποιοι επαγγελματικά), στην επιτυχία του περσινού PSI, της επιμήκυνσης πιο πρόσφατα, της επαναγοράς τώρα, της σούπερ δόσης σε λίγο, και εν γένει σε όλα τα κομπογιαννίτικα γιατροσόφια που σκαρφίζεται η τρόικα, και τα οποία αποδέχονται συλλήβδην οι τρεις τελευταίες κυβερνήσεις. Δεν με παρεξένευσε, λοιπόν, η διαπόμπευση του τελευταίου μου άρθρου, με τίτλο Η Θλιβερή Άλγεβρα της Επαναγοράς τόσο από κάποιους αναγνώστες όσο και από τον κ. Γ. Προκοπάκη.
Σύμφωνα με τους επικριτές, το άρθρο μου βασίζεται σε σφάλματα χαρακτηριζόμενα ως στοιχειώδη ή και χοντροκομμένα με στόχο την «επιβεβαίωση των απόψεών μου» και δείχνοντας έλλειψη σεβασμού προς στην «πραγματικότητα». Ας δούμε ποια είναι αυτά τα «λάθη» ένα προς ένα.
1. Μου καταλογίζεται ότι δεν γνωρίζω απλή αφαίρεση καθώς δεν κατανόησα πως από τα €31 δις που ήταν ο στόχος μείωσης του χρέους, τον οποίο έθεσε το Eurogroup, πρέπει να αφαιρεθούν τα €10 δις που θα κοστίσει η επαναγορά (και τα οποία τα δανειζόμαστε).
2. Ειπώθηκε πως αγνοώ το γεγονός ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών έχει υπολογιστεί στην βάση κουρέματος των κρατικών ομολόγων της τάξης το 70%, οπότε επαναγορά που ισοδυναμεί με κούρεμα 65% ισοδυναμεί με κέρδος για τις τράπεζες. Επί πλέον κατηγορούμαι πως όταν μιλώ για νέο κούρεμα των τραπεζών δεν γνωρίζω τι λέω. Συγκεκριμένα, «με τη συμμετοχή στο πρόγραμμα επαναγοράς οι τράπεζες...θα διαγράψουν μονοκονδυλιά από τα βιβλία τους χαρτιά αξίας περίπου €3.5 δις και θα βάλουν στο ταμείο περίπου €5.25 δις. Η υπεραξία των €1.75 δις κάθε άλλο παρά κούρεμα είναι.»

3. Δεν έλαβα υπ’ όψη μου το γεγονός ότι «η ανακεφαλαιοποίηση προβλέπει κίνητρα ώστε το 10% των κεφαλαίων που απαιτούνται να τα τοποθετήσουν ιδιώτες (και να διατηρησουν τον έλεγχο τον τραπεζών)». Και τότε μου τίθεται το αμείλικτο ερώτημα: «Αλλά, κύριε καθηγητά, δεν είναι επιπλέον λεφτά είναι μέρος των 24 δις. Δεν γνωρίζετε ότι όσα περισσότερα κεφάλαια βάλουν οι ιδιώτες αντίστοιχα θα μειωθούν τα χρήματα που θα βάλει το κράτος;»

4. Η εξήγησή μου για τον λόγο που επιλέχθηκε από το Eurogroup η «λύση» της επαναγοράς χρέους, αντί για το κούρεμα που ζητούσε το ΔΝΤ, κρίνεται ως «μια απλουστευτική - και λανθασμένη - περιγραφή της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης, με τους φραγκοφονιάδες λογιστές του Σόιμπλε να κάνουν τους υπολογισμούς και επειδή δήθεν δεν τους βγαίνουν τα νούμερα...»
Έκανα τόσα οφθαλμοφανή λάθη; Τέτοια είναι η μανία μου να υπονομεύσω τις προσπάθειες της χώρας να ορθοποδήσει που χρησιμοποιώ ψευδή στοιχεία και πέφτω σε τραγικά λάθη ώστε να το πετύχω; Ας κρίνει ο αναγνώστης από τις τέσσερεις απαντήσεις στα τέσσερα σημεία πιο πάνω.
1. Το Eurogrpoup μας είπε πως ο στόχος μείωσης για το δημόσιο χρέος είναι €40 δις. Από αυτά τα €2 δις θα προέλθουν από μείωση των επιτοκίων του πρώτου Μνημονίου και άλλα €7 δις από τα κέρδη της ΕΚΤ τα οποία θα μας αποδοθούν. Μένουν άλλα €31 δις τα οποία θα «έσβηνε» η επαναγορά χρέους (καθώς η αναβολή των αποπληρωμών κεφαλαίων και τόκων του Μνημονίου 2 δεν μειώνουν το χρέος). Δεδομένου θα δανειστούμε άλλα €10 δις για αυτό τον σκοπό, η ακαθάριστη μείωση χρέους που απαιτείται, για να πιάσουμε τον στόχο του Eurogroup, ισούται με €41 δις, και η καθαρή με €31 δις. Όπως ακριβώς είχα αναφέρει στο άρθρο μου.

2. Πώς ακριβώς είχε υπολογιστεί η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών είναι άγνωστο και άνευ σημασίας. Όπως και στην περίπτωση της Ισπανίας (όπου οι σοβαροί αναλυτές μιλούν για μια μαύρη τραπεζική τρύπα της τάξης των €130 δις, την ώρα που η ΕΕ απεφάνθη ότι αρκούν... €40 δις), έτσι και στην ελληνική περίπτωση, το ποσό την ανακεφαλαιοποίησης που υπολόγισαν ότι απαιτείται υπολείπεται οικτρά των πραγματικών κεφαλαιακών αναγκών των τραπεζών. Περαιτέρω, το ότι οι ελληνικές τράπεζες υπέστησαν κούρεμα είναι αναμφισβήτητο. Έως σήμερα, χρησιμοποιούσαν τα ομόλογα αυτά ως ενέχυρα για να λαμβάνουν ρευστότητα (μέσω του ελληνικού ELA) από το σύστημα Ευρωπαϊκών Κεντρικών Τραπεζών με κούρεμα μόνο 30%. Άρα, τα 15 δις ομολόγων που διαθέτουν τους εξασφάλιζαν ρευστότητα έως και €10,5 δις. Τώρα, η επαναγορά, μην ξεχνάμε, δεν θα τους δώσει ζεστό χρήμα αλλά θα τους αποφέρει ομόλογα του EFSF ονομαστικής αξίας €5,25 τα οποία, όταν τα χρησιμοποιήσουν ως ενέχυρο για παροχή ρευστότητας από την ΕΚΤ θα μεταφραστούν σε ρευστότητα της τάξης των €3,6 δις. Από €10,5 δις σε €3,6 δις. Αν δεν είναι κούρεμα η απομείωση της ονομαστικής αξίας αλλά και της ρευστότητας κατά 65% τότε δεν γνωρίζω τι εστί κούρεμα...

3. Πράγματι, αν οι ιδιώτες πάθουν παραλήρημα αισιοδοξίας και αγοράσουν όλες τις μετοχές που θα εκδώσουν οι τράπεζες, τότε πράγματι το κράτος δεν θα χρειαστεί να δανειστεί εκ μέρους τους. Δυστυχώς, η πιθανότητα να γίνει αυτό είναι ακριβώς μηδέν. Ο μόνος λόγος να έβαζαν το χέρι στην τσέπη οι επενδυτές θα ήταν να πιστέψουν ότι (α) οι τράπεζες έχουν ήδη εξασφαλίσει ικανά κεφάλαια και (β) το κράτος, στο οποίο βασίζονται, έχει θέσει το χρέος του σε βιώσιμη πορεία. Ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο. Οπότε, εκτός θέματος κι αυτή η κριτική.

4. Τι να πω; Πραγματικά σηκώνω τα χέρια ψηλά μπροστά σε τέτοια «κριτική». Εδώ οι ίδιοι οι εκπρόσωποι της γερμανικής κυβέρνησης παραδέχονται πως, την ώρα που ο κ. Schauble ήταν έτοιμος να υποκύψει στις πιέσεις της κας Lagarde, και του ΔΝΤ, για κούρεμα των δανείων της Ευρώπης προς την Ελλάδα, δέχθηκε τηλεφώνημα από το Βερολίνο που του «μήνυσε» πως οι βουλευτές του CSU (του Βαυαρικού υπερσυνητηρητικού κόμματος, τον ηγέτη του οποίου μόλις επισκέφτηκε ο κ. Σαμαράς) και του FDP θα καταψήφιζαν. Έτσι, επιλέχθηκε η μη-λύση της επαναγοράς του χρέους ως ένα άλλοθι, το οποίο όλοι αναγνωρίζουν ως θλιβερό υποκατάστατο του κουρέματος, για να μην «σπάσει» η τρόικα στα δύο. Δυστυχώς, μόνο στην χώρα μας (ακόμα και εδώ στο protagon) συναντούμε βασιλικότερους του βασιλέως υπερασπιστές της ανοησίας αυτής.

Πριν από χρόνια, ο (τότε) Αυστραλός πρωθυπουργός Paul Keating δέχθηκε φραστική επίθεση στην Βουλή από αντιπολιτευόμενο αρχηγό κόμματος που τον κατηγόρησε ότι πρόσφατη ομιλία του επί θεμάτων της οικονομίας έσφυζε από χοντροκομμένα λάθη, ανακριβή στοιχεία και ύποπτα κίνητρα. Αφού άκουσε υπομονετικά τον κόλαφο των κατηγοριών εναντίον του, σηκώθηκε στο βήμα, κοίταξε τον προεδρεύοντα, και είπε: «Κύριε Πρόεδρε, την ώρα που μιλούσε ο συνάδελφος ένιωθα σαν να προσπαθεί να με κατασπαράξει ένα υγρό μαρούλι». Και ξανακάθησε στην θέση του! Δεν ξέρω γιατί αλλά, την ώρα που έγραφα το παρόν άρθρο-απάντηση, μου ήρθε εκείνη η στιγμή κατά νου.
ΥΓ. Ο κ. Προκοπάκης πρωτοασχολήθηκε μαζί μου τον Ιούνιο του 2011, τότε που προσπάθησε να «αποδομήσει» την προσομοίωση χρέους που είχαμε κάνει με τους συναδέλφους μου του Παρατηρητηρίου Κρίσης του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ και, συγκεκριμένα, την πρόβλεψή μου ότι το δημόσιο χρεός, και με το PSI, θα ετίθετο σε εκρηκτική πορεία. Η «πραγματικότητα», που θεωρεί ότι διαστρεβλώνω, δυστυχώς με επιβεβαίωσε. Ελπίζω αυτή την φορά, με την επαναγορά χρέους, να επιβεβαιώσει εκείνον. Δυστυχώς για όλους μας, άλλη μια φορά, δεν θα το κάνει.

Ανάρτηση από : http://www.protagon.gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Η θλιβερή άλγεβρα της επαναγοράς

Η θλιβερή άλγεβρα της επαναγοράς:

Του Γιάννη Βαρουφάκη

Έχουμε και λέμε: Δαπανώντας (δανεικό) ποσό Π για την επαναγορά ομολόγων, το όφελος του ελληνικού δημοσίου ισούται με Φ = Π επί {(100-x)/x}, όπου Φ είναι τα δις χρέους που θα «καταργηθούν» και x είναι η τιμή επαναγοράς εκφρασμένη ως ποσοστό της ονομαστικής τους αξίας.
Ας δούμε ένα παράδειγμα: Αν (όπως είχε αρχικά συμφωνηθεί στο Eurogroup), η επαναγορά γινόταν στο 28% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων (δηλαδή, εάν x=28), με τα 10 δις που θα δανειστεί από το EFSF η κυβέρνηση για να αγοράσει τα ομόλογά της από τους ιδιώτες (δηλαδή Π=10) θα πετύχει μείωση του χρέους 25,7 δις. Προϋπόθεση βέβαια για μια τέτοια μείωση είναι, πέραν των 15 δις που εξαναγκάζονται να «πουλήσουν» οι ελληνικές τράπεζες, να πουλήσουν άλλα 25 δις ομολόγων τα hedge funds (από τα 45 δις που διαθέτουν).

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι πως και μόνο η ανακοίνωση ότι το κράτος έχει δανειστεί 10 δις για την επαναγορά, αυξάνει ραγδαία την τιμή επαναγοράς των ομολόγων. Αν το κράτος επέμενε στην συμφωνημένη τιμή του 28%, τότε τα hedge funds δεν υπήρχε περίπτωση να προσφέρουν 25 δις ομολόγων, ώστε να προκύψει το όφελος των 25,7 δις. Οπότε, κυβέρνηση και ΕΕ αναγκάστηκαν να βάλουν νερό στο κρασί τους και να προσφέρουν μεγαλύτερη τιμή, που η δημοπρασία θα προσδιορίσει κοντά στο 35% της ονομαστικής αξίας των ομολόγων. Δηλαδή, x=35 αντί για x=28 στον πιο πάνω τύπο. Άρα, το όφελος του δημοσίου, σε όρους απομείωσης του χρέους, περιορίζεται από τα 25,7 στα 18,6 δις (κάτι που προϋποθέτει βέβαια ότι τα hedge funds θα πουλήσουν σε αυτή την τιμή τουλάχιστον 14 δις).
Μην ξεχνάμε βέβαια, ότι στόχος του Eurogroup για την επαναγορά χρέους ήταν μια μείωση του ελληνικού δημόσιου χρέους κατά 31 δις. Είναι προφανές ότι, μερικές μέρες μετά το Eurogroup, ο σχεδιασμός του ανατρέπεται από την πραγματικότητα. Αντί για 31 δις μείωσης, η επαναγορά θα φέρει, στην καλύτερη των περιπτώσεων, μείωση 18,6 δις. Άλλη μια φορά ο γερμανός πολίτης θα ακούσει ότι άλλο ένα σχέδιο για την Ελλάδα απέτυχε σε χρόνο ρεκόρ. Και νάταν μόνο αυτό;
Το χειρότερο είναι η καταδίκη της ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών σε πλήρη, παταγώδη και σημαδιακή αποτυχία. Όπως έχω γράψει αλλού, η επαναγορά χρέους, ως μέσο μείωσης του δημόσιου χρέους, αποτελεί ένα PSI Νο.2 αποκλειστικά για τις ελληνικές τράπεζες (και μια μεγάλη ανταμοιβή των hedge funds, παράλληλα). Οπότε, και εδώ έγκειται η ύψιστη ανοησία, ο έλληνας φορολογούμενος δανείζεται περίπου 24 δις από τον Βορειο-Ευρωπαίο φορολογούμενο (στο πλαίσιο της περίφημης δόσης) με σκοπό να τα δώσει στις τράπεζες που πάσχουν από δραματική έλλειψη κεφαλαίων. Όμως ο όρος για αυτό το νέο δάνειο είναι το Υπουργείο Οικονομικών να επιβάλει στις ίδιες τράπεζες κούρεμα της τάξης των 14 δις! Όπως όλοι γνωρίζουν, ακόμα και χωρίς αυτό το κούρεμα η ανακεφαλαιοποίηση των 24 δις δεν θα αρκούσε για να πάψουν οι τράπεζες να είναι πτωχευμένες (κάτι που παραδέχεται και η ΕΚΤ λέγοντας ότι, πέραν των κεφαλαίων της ανακεφαλαιοποίησης, οι ελληνικές τράπεζες έχουν άμεση ανάγκη να προσελκύσουν ιδιωτικά κεφάλαια). Πόσο μάλιστα τώρα που τους επιβάλεται να διαγράψουν με μια μονοκονδυλιά από τα βιβλία τους αξία 14 δις!
Περιληπτικά, οι τελευταίες αποφάσεις της ΕΕ, οι οποίες πανηγυρίζονται ως μια μεγάλη επιτυχία για την χώρα μας, μεταφράζονται στο εξής θέατρο του παραλόγου:
Δανειζόμαστε 10 δις ώστε, επιβάλλοντας κούρεμα 14 δις στις πτωχευμένες ελληνικές τράπεζες, να δανειστούμε άλλα 24 δις από το EFSF για να τα δώσουμε στις... ίδιες τράπεζες, γνωρίζοντας ότι θα παραμείνουν πτωχευμένες, και δεν πρόκειται να παράσχουν δεκάρα ρευστότητας στις επιχειρήσεις.

Περνάμε 12,5 δις μέτρων για το 2013 για να πάρουμε από το ένα σκέλος της ΕΕ (το EFSF) αυτά τα 24 δις καθώς και άλλα μερικά από τα οποία η μερίδα του λέοντος θα χρησιμοποιηθεί για την αποπληρωμή του άλλους σκέλους της ΕΕ (η ΕΚΤ). Με απλά λόγια, η ΕΕ παίρνει χρήματα από την μία τσέπη, τα βάζει στην άλλη και στο μεταξύ η ελληνική οικονομία χρεώνεται περισσότερα την ώρα που το εθνικό της εισόδημα φθίνει.

Σαν να μην έφτανε αυτό, τα μέτρα των 12,5 δις εγγυόνται ότι το κράτος θα έχει πρωτογενές έλλειμμα για άλλα δύο χρόνια (ενώ με μέτρα μόλις 2 δις θα το είχαμε εξαλείψει σήμερα).

Την ίδια στιγμή, παραπλανούμε τους πολίτες των χωρών που μας δανείζουν, και βεβαίως τον ελληνικό λαό, μιλώντας για συρρίκνωση του δημόσιου χρέους στο 124% το 2020 όταν το βέλτιστο σενάριο (το οποίο, με υπεραισιοδοξία, προβλέπει το τέλος της ύφεσης και μια μικρή αύξηση του ΑΕΠ) δίνει ένα ποσοστό χρέους το 2020 της τάξης του 168%, στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Κλείνω με ένα ερώτημα: Νομίζετε ότι η συνέχιση αυτής της παραπλάνησης της κοινής γνώμης στην Ελλάδα και, ιδίως, στην Βόρεια Ευρώπη βελτιώνει την θέση της χώρας εντός της Ευρωζώνης, μακροπρόθεσμα; Ή μήπως την υπονομεύει;

Ανάρτηση από : http://www.protagon.gr

Ευχαριστώ τον φίλο Σπύρο Τ.

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα

Ψήφισμα του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα:

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΕΝIKHΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ 4.12.12

Εδώ και τουλάχιστον ένα χρόνο είμαστε μάρτυρες ποικίλων πρωτοβουλιών της γερμανικής κυβέρνησης, με τις οποίες επιχειρείται να περιοριστεί η δικαιολογημένη οργή του σκληρά δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού για την προκλητική της στάση απέναντι στη χώρα μας. Βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μία συστηματική προσπάθεια περαιτέρω διείσδυσης της Γερμανίας στην οικονομική, πολιτική, πνευματική και κοινωνική ζωή της χώρας μας, για την οποία μετέρχεται όλων των μέσων, βραβεύσεις και εκδηλώσεις «φιλίας», προσκλήσεις, υποσχέσεις για δήθεν έργα, τεχνογνωσία και συμβουλές, ενώ την ίδια στιγμή αρνείται να εξοφλήσει τις ηθικά, νομικά και ιστορικά απαράγραπτες υποχρεώσεις της προς την Ελλάδα.

Μέσω διαφόρων μεθόδων, όπως είναι π.χ. η περιβόητη διαδικασία αδελφοποίησης ελληνικών και γερμανικών δήμων και η πρόσκληση της Φιλαρμονικής του Δήμου Καλαβρύτων στην κατοικία του Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα για τις εορταστικές εκδηλώσεις της ενοποίησης της Γερμανίας, η γερμανική κυβέρνηση επιχειρεί την αποδυνάμωση της ιστορικής μνήμης του ελληνικού λαού και την εξουδετέρωση της εθνικής προσπάθειας διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Τα παραπάνω μάλιστα λαμβάνουν χώρα την ώρα που το δίκαιο του αγώνα μας έχει ωριμάσει πλέον στην ελληνική κοινή γνώμη, ενώ παράλληλα οι θέσεις μας κερδίζουν διαρκώς υποστηρικτές τόσο στην Γερμανία όσο και διεθνώς, όπως μαρτυρούν οι εκατοντάδες χιλιάδες των υπογραφών που έχουν ήδη συγκεντρωθεί.

Κατόπιν όλων αυτών, το Εθνικό Συμβούλιο αποφασίζει:

1.      Αποδοκιμάζουμε μονομερείς, επιπόλαιες και ανιστόρητες συμπεριφορές κάποιων, ελάχιστων, φορέων, που δίνουν άλλοθι στη γερμανική κυβέρνηση ότι, τάχα, νοιάζεται για τη φιλία και τη συνεργασία των δύο λαών, την ώρα που προκλητικά και αναιτιολόγητα αφίσταται των απαράγραπτων και πλήρως τεκμηριωμένων υποχρεώσεών της προς την Ελλάδα για όσα δεινά της προκάλεσε κατά την περίοδο της Κατοχής.

2.      Καλούμε τις δημοτικές αρχές των μαρτυρικών, ιδιαίτερα, δήμων να απόσχουν στο εξής από κάθε εκδήλωση ψευδεπίγραφης φιλίας.

3.      Κάνουμε σε όλους σαφές, για μια ακόμη φορά, ότι τιμούμε τον γερμανικό λαό και τη νεολαία, επιθυμούμε την ειρήνη, τη φιλία και τη συνεργασία μεταξύ

Ελλάδας και Γερμανίας, αλλά ξεκαθαρίζουμε προς όλους ότι η φιλία και η συνεργασία των χωρών πρέπει να έχει ως θεμέλια την ειλικρίνεια, την αμοιβαιότητα, την ισότητα και την αλληλεγγύη.

4.      Καλούμε την Ελληνική Κυβέρνηση να απευθύνει εδώ και τώρα πρόσκληση στη Γερμανία για την έναρξη διαπραγματεύσεων για το σύνολο των οφειλών της προς την Ελλάδα, με πρώτο ζήτημα το κατοχικό δάνειο.

Καλούμε τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου, και ιδίως τους Βουλευτές – μέλη του Εθνικού Συμβουλίου, να αναλάβουν πρωτοβουλίες εντός και εκτός Βουλής ώστε αυτό το απαράγραπτο ηθικό και οικονομικό χρέος της Γερμανίας να καταστεί ένα από τα μείζονα εθνικά μας θέματα. Καλούμε τα Πολιτικά Κόμματα να ασκήσουν πίεση στην Κυβέρνηση για να διεκδικήσει την απόδοση δικαιοσύνης και την καταβολή των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.

5.      Διευκρινίζουμε προς όσους βιάζονται να κλείσουν το θέμα ότι, πρόσφατα, ακόμα και το «Διεθνές Δικαστήριο Δικαιοσύνης» της Χάγης διαπίστωσε ότι το ζήτημα των αποζημιώσεων υφίσταται, δεν παραγράφεται κι αποτελεί διακρατική διαφορά, για την επίλυση της οποίας τα κράτη οφείλουν να συνεργαστούν. Υπενθυμίζουμε επίσης ότι η ιστορική απόφαση του Αρείου Πάγου του 2000, η οποία δικαιώνει τα θύματα του Διστόμου, είναι σε ισχύ και η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να επιτρέψει την άμεση εκτέλεσή της.

6.      Απευθύνουμε μήνυμα στον ελληνικό λαό και τη νεολαία μας να γυρίσει την πλάτη στους σύγχρονους θαυμαστές του ναζισμού και επίδοξους συνεχιστές της ναζιστικής κτηνωδίας, του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας.

7.      Τέλος, συνεχίζουμε με αμείωτη ένταση τον αγώνα μας για δικαιοσύνη, από κοινού με το Δίκτυο Μαρτυρικών Δήμων, τις Ενώσεις Θυμάτων, τον ελληνικό λαό και τη νεολαία μας.

Η καταβολή των οφειλών προς τη χώρα μας, οι οποίες ούτε παραγράφονται ούτε λησμονούνται, θα είναι η μοναδική απόδειξη της ειλικρινούς και έμπρακτης μεταμέλειας του γερμανικού κράτους για όσα δεινά προκάλεσε στη χώρα μας κι αποτελεί προϋπόθεση για να κλείσει οριστικά η μαύρη βίβλος του ναζισμού.

ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ – ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

www.holocaust.gr info@holocaust.gr

Διαβάστε Περισσότερα...>>