Τετάρτη 19 Μαρτίου 2014

Η Κραυγή της Ελλάδας -- Ντοκιμαντέρ


Έτος 2014. Η Ελλάδα βιώνει έναν ζωντανό Εφιάλτη που έχει μασκαρευτεί σε παραμύθι για μικρά παιδιά:

"Τα φάγατε και τα χρωστάτε, αλλά εμείς σας σώζουμε!", "Ζήτω! Καταφέραμε να παραμείνουμε στο ευρώ πάση θυσία!", "Οι εταίροι μας λένε ΜΠΡΑΒΟ για τις θυσίες!", "Εντάξει, γίνονται και κάποια τραγικά λάθη, αλλά έρχεται η Ανάπτυξη!", "Σας ευχαριστούμε που σας αρέσουν τα παραμύθια!".

Κι ενώ ο κλοιός της τραγωδίας στενεύει όλο και περισσότερο γύρω μας, οι επόμενες γενιές μας κοιτάζουν μπερδεμένες, μη ξέροντας τι να κάνουν και τι τις περιμένει....

Το ντοκιμαντέρ "ΟΥΣΤ – Η Κραυγή της Ελλάδας" είναι ένα ισχυρότατο ΣΟΚ, αλλά ταυτόχρονα και η Σωτηρία του μυαλού μας. Το ξεπαραμύθιασμα. Το γκρέμισμα της εικονικής πραγματικότητας που μας έχουν επιβάλλει εδώ και δεκαετίες, με αποκορύφωμα την τελευταία τριετία. Το πώς θα καταφέρουμε να αντιδράσουμε ως Κοινωνία, θα κρίνει τις ζωές μας, το μέλλον μας, αλλά και την ίδια την ιστορία μας...

Δες το σαν ταινία με την οικογένειά σου ή με την παρέα σου. Θα τρομάξετε, θα προβληματιστείτε, θα γελάσετε, θα το απολαύσετε... Ένα συγκλονιστικό ταξίδι Αφύπνισης που πρέπει να το "ταξιδέψουμε" όλοι μας.

Δημιουργημένο με Αγάπη για την Πατρίδα και για τον Άνθρωπο, από Πολίτες για Πολίτες.

Μέλη & φίλοι του Ενιαίου Παλαϊκού Μετώπου (Ε.ΠΑ.Μ.) Πάτρας.

http://oust-katharmata.blogspot.gr/p/blog-page_2352.html



Διαβάστε Περισσότερα...>>

Δευτέρα 17 Μαρτίου 2014

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ


ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ
 
Του Σαράντου Καργάκου  Ιστορικού – Συγγραφέως
 
Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.
Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε
κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!
Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.
Αν σ’ όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν’ απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι’ αυτό το λόγο να είναι αποικία».
Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.
Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε…»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί – κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι’ αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα ‘ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας… σκοτώσουν.
Μέρος Δεύτερο
Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά -βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:
– Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!…
Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό – σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.
Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.
– Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω…
Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:
– Να ‘σαι συγχωρεμένος…
Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. Ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ’ έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι’ αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο – κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.
Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.
Υ.Γ. Το πρωτότυπο κείμενο είναι δημοσιευμένο σε πολυτονικό
Πηγή: Αθηναϊκό Ημερολόγιο 2012, Εκδόσεις Φιλιππότη
Διαβάστε Περισσότερα...>>

Τρίτη 11 Μαρτίου 2014

Τράπεζες -- Στρατηγική Αντιμετώπισης

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ανοιχτή συζήτηση που διοργάνωσε το ΕΠΑΜ Πειραιά με κεντρικό θέμα τους τρόπους αντιμετώπισης των τραπεζών και κατασχέσεων, στις 24 Φεβρουαρίου 2014, στο στέκι "Το λιμάνι της αγωνίας", στον Πειραιά.
Ο δικηγόρος Μάριος Μαρινάκος εξηγεί με σαφήνεια τις στρατηγικές, τους τρόπους και τα εφόδια που έχει ο πολίτης στη διάθεσή του, όχι μόνο για να αμυνθεί απέναντι στο ληστρικό τραπεζικό σύστημα, αλλά και το πώς, πότε και γιατί μπορεί να περάσει Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ.

"Ολα αυτά που θα ακούσετε δεν γίνονται με αυτόματο πιλότο. Αυτό τελείωσε. Χρειάζεται ενεργούς πολίτες που είναι ενημερωμένοι για τα δικαιώματα τους και είναι πρόθυμοι να αναλάβουν και δικαστική δράση." Είπε στην ομιλία του ο Κος Μαρινάκος."Παρόλα αυτά η γενικότερη ανατροπή θα έρθει σε επίπεδο κοινωνίας", συνέχισε.



Διαβάστε Περισσότερα...>>

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ-ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ -- ΚΟΒΟΥΝ ΑΝΑΠΗΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ



ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ-ΦΑΡΜΑΚΕΙΟ ΒΥΡΩΝΑ
Ελλησπόντου 12, ΤΚ 162 32 Βύρωνας
210-7628209 – 6977.747431

Egmont1937@gmail.com

Ανακοίνωση

ΚΕΠΑ: Ανάξιοι γιατροί σε ρόλο πραίτορα των αντιλαϊκών κυβερνητικών επιλογών


ΚΟΒΟΥΝ ΑΝΑΠΗΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ
ΑΠΟ ΑΝΑΠΗΡΟΥΣ
ΜΕ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΑ ΠΟΔΙΑ!


Τα νέα Άουσβιτς! Πέταξαν 5μελή οικογένεια και μαζί τρία ανήλικα παιδιά στους δρόμους της πείνας και της εξαθλίωσης!


Ο Ντούκα Σκέλτζεν ετών 38, ο οποίος διαμένει στην Ελλάδα επί 23 χρόνια, έχει δύο αγόρια 12 και 8 ετών και μία κόρη 2,5 ετών και ζει με την σύζυγό του, η οποία είναι άνεργη. Επί έξη χρόνια, από το 2007 έως και τον Αύγουστο του 2013, ο Ντούκα έπαιρνε σύνταξη αναπηρίας, εξ αιτίας ακρωτηριασμού του αριστερού ποδιού του, καθώς κρίθηκε ότι η αναπηρία του ξεπερνάει το 67%.

Ο χειρουργικός ακρωτηριασμός, σύμφωνα με την βεβαίωση του νοσοκομείου Γεννηματάς, στο οποίο το 2006 πραγματοποιήθηκε η εγχείριση, έγινε «7 εκατοστά κάτωθεν του γόνατος». Ο Ντούκα ζει έκτοτε με τεχνητό πόδι! Σύμφωνα με το νομοθετικό πλαίσιο, ο Ντούκα για να μπορεί να παίρνει την αναπηρική σύνταξη έπρεπε να εξετάζεται από υγειονομική επιτροπή κάθε τρία χρόνια, διότι υπήρχε η βάσιμη υποψία ότι θα μπορούσε να επανεμφανισθεί εκ νέου το ακρωτηριασμένο πόδι του!....

Τον Αύγουστο του 2013, έξη σχεδόν χρόνια μετά την συνταξιοδότησή του, υπέβαλε ξανά τα χαρτιά του για συνέχιση της σύνταξης, αλλά η υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ, κάτω από την κυρίαρχη λογική του «πρωτογενούς πλεονάσματος», απέρριψε την αίτηση, χωρίς φυσικά να έχει αλλάξει τίποτα στον βαθμό αναπηρίας του Ντούκα, αφού είναι γνωστό ότι η επιστήμη δεν έχει βρει ακόμα τρόπους να φυτεύει καινούργια, στην θέση ακρωτηριασμένων ποδιών!

Ο Ντούκα επανήλθε και έκανε ένσταση κατά της απόφασης, αλλά η δευτεροβάθμια υγειονομική επιτροπή του ΙΚΑ, απέρριψε την αίτηση διακόπτοντας οριστικά την συνταξιοδότησή του, καθώς δεν προβλέπεται άσκηση προσφυγής εναντίον της αναφερόμενης απόφασης. Ας σημειωθεί ότι κατά την πρώτη και δεύτερη γνωμοδότηση, με την οποία είχε αποφασισθεί η συνταξιοδότησή του, το ΚΕΠΑ αναγνώριζε ποσοστό αναπηρίας 67% και βεβαίωνε ότι «είναι ανίκανος για την άσκηση κάθε βιοποριστικού επαγγέλματος». Αυτά βέβαια πριν την κρίση…. Στη νέα απόφαση, που εκδόθηκε τον Γενάρη του 13, το ΚΕΠΑ ανακηρύσσει τον ακρωτηριασμό σε προσωρινή αναπηρία, η οποία έληξε(!....), και αποφασίζει την διακοπή της σύνταξης!....

Πίσω από την απόφαση αυτή, η οποία είναι παράνομη, αυθαίρετη, διατεταγμένη και βάρβαρη και με την οποία τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η υγεία και η ζωή της οικογένειας Ντούκα και ιδιαίτερα των 3 ανήλικων παιδιών της, κρύβονται οι αντιλαϊκές πολιτικές της κυβέρνησης και οι επιλογές του υπουργού κ. Γεωργιάδη. Πέντε άνθρωπο καταδικάστηκαν στην πείνα και διαμορφώθηκαν ειδικές συνθήκες κάτω από τις οποίες απειλείται η ύπαρξή τους.

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα γνωστά, ο Ντούκα δεν αποτελεί μια απλώς μεμονωμένη περίπτωση. Η μεταπήδηση στον κανιβαλισμό είναι γενικευμένη. Το ΚΕΠΑ στην ουσία αποτελεί έναν αδίστακτο μηχανισμό απόλυτα υποταγμένο στις υποδείξεις των κυβερνητικών επιδιώξεων, του υπουργείου υγείας και της Διοίκησης του ΙΚΑ, το οποίο με την μάσκα της «επιστήμης» και της «αντικειμενικής» ιατρικής κρίσης, έχει σαν στόχο να κάνει ότι μπορεί για να μειώσει τις συντάξεις και τα επιδόματα αναπηρίας παραποιώντας τα πραγματικά στοιχεία των αναπηριών, συντρίβ0ντας τα υπολείμματα της επιστημονικής δεοντολογίας και τον όρκο του Ιπποκράτη, αδιαφορώντας για τα θύματα της εγκληματικής κυβερνητικής πολιτικής. Σκοπός του: Να υπηρετήσει τις απαιτήσεις της τρόϊκα και της κυβέρνησης, με την μείωση των κρατικών δαπανών στο τομέα της Πρόνοιας.

Σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες, η απόφαση του ΚΕΠΑ προκάλεσε τις οργισμένες επικρίσεις ιατρικών στελεχών του νοσοκομείου Γεννηματά, αλλά και δικαστικών, οι οποίοι έτυχε να δουν την αγωγή, την οποία κατέθεσε ο Ντούκα στο δικαστήριο, εναντίον της εγκληματικής αυτής απόφασης, προκειμένου να υπερασπισθεί το δικαίωμα της επιβίωσης του ίδιου, της γυναίκας του και των παιδιών του.

Από ότι έχουμε υπόψη μας οι εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ, αλλά και άλλων συνδικαλιστικών οργάνων, που μετέχουν στο Δ.Σ του ΙΚΑ, δεν έχουν μέχρι σήμερα εκδηλώσει κανένα απολύτως δημόσιο λόγο ή ενδιαφέρον για το όργια που συντελούνται στο διαβόητο ΚΕΠΑ, ενάντια στα δικαιώματα των άπορων και ανάπηρων πολιτών.

Η κοινή γνώμη θα ήθελα να γνωρίζει ότι πολλά από τα blogs τα οποία βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο γνωστών δημοσιογράφων, που υπηρετούν την κυβέρνηση ή δουλεύουν σε μεγάλα κανάλια του συστήματος, καθώς και ένα μεγάλο μέρος των κυβερνητικών εφημερίδων και καναλιών αποφεύγουν συστηματικά να δημοσιεύσουν τις καταγγελίες, τις οποίες το Κοινωνικό Ιατρείο Φαρμακείο Βύρωνα έχει, κατά καιρούς, δώσει στην δημοσιότητα.

Δ. Σουλιώτης
Υπεύθυνος ΚΙΦΒ

Βύρωνας 6.3.2014
Διαβάστε Περισσότερα...>>

Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014

το μάθημα της Ουκρανίας, πρώτα ΣΥΡΙΖΑ μετά Χ.Α.

Για την Ελλάδα το μάθημα της Ουκρανίας είναι : πρώτα ΣΥΡΙΖΑ μετά Χ.Α.


Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να κρατήσουμε από το μάθημα της Ουκρανίας είναι το γεγονός ότι η ρεπουμπλικανική (και όχι δημοκρατική) Ε.Ε. στήριξε την πολιτική της στο ουκρανικό υπογάστριο της Ρωσίας πάνω στους απογόνους των ουκρανικών SS.
Πρέπει να ήμασταν οι πρώτοι, αν όχι οι μόνοι, όταν βάλαμε για τίτλο "Χρυσή Αυγή, η πολιτοφυλακή των Τραπεζιτών".
Πρέπει να ήμασταν οι μόνοι που αρνηθήκαμε να σχολιάσουμε τις φυλακίσεις της ηγεσίας της ΧΑ, δηλώνοντας αδυναμία ερμηνείας του γεγονότος.
Ήμασταν οι μόνοι που χαρακτηρίσαμε τον ΣΥΡΙΖΑ "το στρωμένο κόκκινο χαλί" προς μια νεοναζιστική διακυβέρνηση της χώρας.
Είμαστε οι μόνοι που δεν διστάσαμε και εξακολουθούμε να λέμε ότι το κοινοβουλευτικό και εξωκοινοβουλευτικό κομματικό στερέωμα βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία, εντολοδόχοι μιας Παγκόσμιας Τραπεζικής Αυτοκρατορίας.
Κι αν όλα αυτά φάνηκαν και εξακολουθούν να φαίνονται υπερβολικά, τα γεγονότα της Ουκρανίας έδειξαν ότι το αδιανόητο γίνεται, μέσα από πράξεις, κατανοητή και υπαρκτή πραγματικότητα.
Η Ε.Ε., με την "αντιναζιστική" νομοθεσία της, έδειξε στην Ουκρανία την επιλεκτική συγγένεια της με τον ναζισμό.
Τώρα πια, όσα αφήσαμε ασχολίαστα μπορούμε να τα σχολιάσουμε και να τα ερμηνεύσουμε. Ίσως, τώρα, να γίνουμε πιο πιστευτοί.
Η φυλάκιση των στελεχών της Χ.Α. και η σε εξέλιξη διαδικασία τοποθέτηση της "εκτός νόμου" είναι ενταγμένη στο σχέδιο οριστικής και αμετάκλητης διάλυσης της Ελλάδας (και της Κύπρου) ως ανεξάρτητες κρατικές οντότητες.
Και η διαδικασία υλοποιείται, ανενόχλητα, γιατί η ιδεολογική και πολιτική ηλιθιότητα είναι μία γενικευμένη κατάσταση στα μυαλά των Ελλήνων, χάρις στην πλύση εγκεφάλου και τον ολιστικό τρόπο διαπαιδαγώγησης.
Η Χ.Α. φυλακίζεται, γιατί δεν έχει έρθει η ώρα του ναζιστικού τρόπου διακυβέρνησης. Ο λαός, με δεδομένη την απουσία ενός αυθεντικού δημοκρατικού πολιτικού πόλου, δίνει τεράστια ποσοστά στην Χ.Α. πριν την ώρα που έχουν επιλέξει οι Παγκόσμιοι Άρχοντες. (Πέρα από κάθε είδους "σφυγμομετρήσεις", το ξέρουμε όλοι ότι πρώτο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και δεύτερο η Χρυσή Αυγή).
Για να ολοκληρωθεί το σχέδιο διάλυσης του κράτους που λέγεται Ελλάδα, πρέπει ο λαός να περάσει πρώτα από η Συριζέϊκη διακυβέρνηση για να πιεί ως τον πάτο το πικρό ποτήρι όλων των "εναλλακτικών" επιλογών που διαθέτει το ολιγαρχικό κοινοβουλευτικό σύστημα. Πρέπει να γνωρίσει από πρώτο χέρι τι σημαίνει "αριστερή" καταστροφή, να στερηθεί και την τελευταία του ελπίδα για "δημοκρατικό" και ειρηνικό δρόμο επίλυσης των προβλημάτων του. Πρέπει να χωθεί βαθιά μέσα στα τραπεζικά σκατά για να λάμψει ως ολόλαμπρο άστρο η μόνη λύση: Ο ΝΑΖΙΣΜΟΣ. Και να αποσπάσει ποσοστά απόλυτης πλειοψηφίας. Τότε, είναι που α) το καλλιεργούμενο, εκατέρωθεν, ιδεολογικό μίσος θα μετατραπεί σε εμφύλιο αλληλοσκότωμα και β) ο υπερεθνικισμός του "θα πάρουμε την Πόλη" θα οδηγήσει σε ελεγχόμενες συγκρούσεις και ήττες, συνοδευόμενες από απώλειες χερσαίων και θαλάσσιων περιοχών και εθνικού πλούτου και από μία Διεθνή Επιτροπεία, πολύ πιο απροκάλυπτη και ανενδοίαστη από αυτή που ζούμε σήμερα.
Πρέπει πρώτα να ζήσουμε αυτό:
Πρέπει πρώτα να φάμε στη μάπα τον ΣΥΡΙΖΑ και την απόλυτη απαλλοτρίωση της περιουσίας και της ζωής μας, με αριστερή σφραγίδα, ώστε να κλείσει ο κύκλος των ιδεολογικών φληναφημάτων από την άκρα αριστερά ως την άκρα δεξιά και να προβάλλει με τρόπο λαμπρό η Χρυσή Αυγή του μέλλοντος μας:  Ο Εωσφόρος. 
Οι φυλακίσεις  της Χ.Α. γίνονται γιατί δεν ήρθε ακόμα η ώρα της. Θα επιστρέψει, όχι μόνο ως η μόνη υπαρκτή κοινοβουλευτική επιλογή, αλλά και με το φωτοστέφανο του "ήρωα".
Κοιτάξαμε στα μάτια, πριν λίγες μέρες, τη Συριζέϊκη ομήγυρη, με παρόντες δύο βουλευτές της (Σακοράφα και Φωτίου) και δεν διστάσαμε να πούμε, "χαριτολογώντας" και σοβαρολογώντας:
"Θα γίνετε κυβέρνηση, κι αν σήμερα κάποιοι πολιτικοί γιουχάρονται, τότε θα σας δέρνουν, αν δεν σας σκοτώνουν. Και, αν σήμερα, νομιμοποιείται το γιουχάρισμα ή το πέταγμα γιαουρτιών από το "δίκιο του λαού", τότε θα νομιμοποιείται, για τους ίδιους λόγους, η όποια εκδήλωση οργής. Και το ρυθμό θα δίνει η ναζιστική εκδοχή της Παγκόσμιας Τραπεζικής Τάξης, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό".
ΥΓ:
1. Και στους ηλίθιους ή αφελείς οπαδούς του ΣΥΡΙΖΑ, που εξακολουθούν να πιστεύουν στην ελπίδα που προσκομίζει αυτό το κόμμα, παρά τις επαναλαμβανόμενες και αποκαλυπτικές προθέσεων δηλώσεις του "λαγού"  Σταθάκη, έχουμε να πούμε:
  1. Βρείτε μου μία φράση του ΣΥΡΙΖΑ που να δίνει λύση στην υπερχρέωση των πολιτών.
  2. Βρείτε μου μία στιγμή στο λόγο του, που να δείχνει ρεαλιστική δυνατότητα εξόδου από τη φτώχεια. 
  3. Βρείτε μου μία διαφοροποίηση στην πολιτική του για το "πού θα βρει τα λεφτά", πέρα από τις, διακομματικά, χιλιομασημένες και αναμασημένες φράσεις "Ανάπτυξη" και "πάταξη της φοροδιαφυγής".
  4. Βρείτε μου μία κάποια ένδειξη στην πολιτική του που να τον αποστασιοποιεί από αυτό που τον κατηγορούν οι Κεφαλονίτες "οφειλέτες", άνεργοι και κατεστραμμένοι, : "Προς τα κόμματα: διαλέξτε".
Αυτή η ξεφτιλισμένη αριστερή ηγεσία, ας απαντήσει στην απόλυτη κατηγορία:

Με τη μέθοδο της σιωπής και της απόκρυψης από όλους σας, η οποία συνιστά και ενέχει δόλια συμπεριφορά, ο λαός δεν έμαθε ποτέ, ότι έχετε εκχωρήσει το χρήμα σε κάποιους ιδιώτες άγνωστης ταυτότητας. Δεν γνώριζε αυτό το τόσο σημαντικό γεγονός, για να μπορεί μετά λόγου γνώσεως να κάνει τα κουμάντα του, να συναλλάσσεται, να δανείζεται, να παράγει και να καταναλώνει, με τρόπο συνετό και προσεκτικό.


2. Και οι ξεφτιλισμένες και τραπεζικά χρηματοδοτούμενες εξωκοινοβουλευτικές ομάδες "αντίστασης" ανακοινώνουν, η μία μετά την άλλη, "αυτόνομη κάθοδο" στις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Για να μη συναντηθούμε ποτέ. Σα να μην ξέρουν ότι η προϋπόθεση για απελευθέρωση και ανατροπή είναι η απόλυτη ενότητα του λαού. Η δημιουργία ενός τερατώδους σε μέγεθος πλήθους στα πλαίσια ενός Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και μιας Μεγάλης Φιλικής Εταιρείας.

3. Και το, επίσης, ξεφτιλισμένο "ΚΚΕ", τον "κληρονόμο" του Έπους της Ενωμένης Εθνικής Αντίστασης 1941-44, που αρνείται την ύπαρξη Κατοχής, το παραπέμπουμε στις δηλώσεις της κ. Lagard: 
«όλοι πανηγυρίζουμε το πρωτογενές πλεόνασμα της Ελλάδας, το πρώτο αν δεν κάνω λάθος από το 1943».

Η κυρία τα είπε ΟΛΑ: Η Ελλάδα "πρωτογενές πλεόνασμα" αποκτά μόνο σε συνθήκες κατοχής. Από το 1943 στο 2013. Δυστυχώς, για τους Έλληνες, το 1944 απελευθερωθήκαμε και, έκτοτε, δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να πανηγυρίσουμε ένα κάποιο "πρωτογενές πλεόνασμα". Σήμερα, το πανηγυρίζει ο Σαμαράς και η Lagard. Θνησιγενές, γεννημένο από θάνατο, "Πρωτογενές πλεόνασμα" οι Έλληνες αποκτούν, όταν υπάρχει κατοχή, θάνατος και καταστροφή.
Αυτό που απομένει σε όσους πατριώτες ακόμα μπορούν να σκεφτούν νηφάλια είναι ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.
Οργάνωση Πολιτών, κίνημα, κόμμα, μέτωπο, φιλική εταιρεία για ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ και εγκαθίδρυση ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ είναι η νηφάλια επιλογή όσων ακόμα αγαπούν τον εαυτό τους, τον διπλανό τους, την πατρίδα και μπορούν, ακόμα, να σκέφτονται.

Με όλα τα μέσα( άρθρο 120 του Συντάγματος): Είτε με τα όπλα είτε με εκλογές(και το όπλο παραπόδας).
Έχουμε πόλεμο, μας οδηγούν σε εμφύλιο πόλεμο, μας οδηγούν όλοι τους στη Φεουδαρχία και τη δουλοπαροικία.

"Οφειλέτες" όλων των ειδών ενωθείτε.

ΚΟΜΝΗΝΟΣ ΠΥΡΟΜΑΓΛΟΥ, υπαρχηγός του ΕΔΕΣ:
  • "Από τον Απρίλιο του 1943 (σημ.Ι.: έτος "πρωτογενούς πλεονάσματος") το Λονδίνο είχε προκαθορίσει μεθόδους και λύσεις του εσωτερικού προβλήματος της Ελλάδος για το τέλος του πολέμου. Ως καλύτερον μέσον προεκρίθη ο εμφύλιος πόλεμος".
ΚΑΙ ΜΙΑ 'ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ' ΣΤΟ ΦΙΛΙΚΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΓΙΑ ΤΟ,ΚΑΤΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΜΑΣ,ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΣΕ ΟΞΥΔΕΡΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΝΟΡΑΣΗ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ:
-ΕΥΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΣΑΣΤΕ ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΝΤΟΠΙΖΕΤΕ ΤΟ ΝΑΖΙΣΜΟ ΤΗΣ Ε.Ε.,
ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΠΤΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΑΝΟΔΟΥ ΤΩΝ ΠΟΣΟΣΤΩΝ
ΤΩΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Χ.Α....ΕΥΤΥΧΩΣ...!
ΧΡΟΝΙΑ ΤΩΡΑ,ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΜΑΤΡΙΞ,ΑΥΤΕΣ ΟΙ
ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΑΞΟΝΑ ΤΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΧΟΥΜΕ(ΠΑΝΤΟΤΕ ΥΠΕΥΘΥΝΑ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ) ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΣΜΟ ΠΟΥ ΜΕΘΟΔΕΥΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΜΠΟΡΟΥΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ,ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ...


ΠΗΓΕΣ: http://anatropitora.blogspot.gr/2014/02/blog-post_26.html
                 http://bit.ly/1h6idCP 

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Η ΜΕΡΑ.. ΠΟΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ?

Η ΜΕΡΑ.. ΠΟΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ? (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ)

Πριν καιρό σε μια συζήτηση, κάποιος με ρώτησε αν έχω επιθυμήσει ποτέ στη ζωή μου να είχα γεννηθεί άντρας. Και τότε, μ΄αυτή την ερώτηση συνειδητοποιησα, πως η μόνη απάντηση που μπορώ να δώσω στη ζωή μου πέραν κάθε αμφιβολίας, είναι αυτή. Πως ούτε μια στιγμή δεν πέρασε καν σαν σκέψη από το μυαλό μου να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Οχι γιατί νοιώθω καλύτερη ή χειρότερη, όχι γιατί νοιώθω ανώτερη ή κατώτερη, όχι γιατί είναι πιο βολικό ή πιο άβολο...

απλά γιατί κατάλαβα, σε 53 χρόνια ζωής, πως αν η ζωή είναι μια μεγάλη πρόκληση, και χρειάζεται πραγματικά @ρχίδια όπως συνηθίζεται να λένε, για να τη βγάλεις λεβέντικα, ο μακράν καλύτερος συνδυασμός είναι να τα έχεις ενώ είσαι γυναίκα. Σε όλο αυτό το ταξίδι που συνεχίζεται ακόμα με πείσμα, γιατί τελικά το πείσμα είναι αυτό που μας κάνει να αντέχουμε όλη αυτή τη παράνοια, υπάρχει ένας ολόκληρος πολιτισμός ΧΤΙΣΜΕΝΟΣ πάνω στην αιώνια μάχη της θυληκής και της αρσενικής πλευράς της ζωής.

Κι επειδή όπως σε όλα τα πράγματα ο ανθρώπινος νους συμπαραίνει ότι γουστάρει, είναι μεγάλη πρόκληση να αγωνίζεσαι με τους γύρω σου, στη μεγάλη πλειοψηφία, να έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους πριν καν κάνεις τα πρώτα σου βήματα, για το τι πρέπει να κάνεις, τι πρέπει να σκέφτεσαι, σε τι πρέπει να υποτάσσεσαι, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΑΘΟΣ, γιατί το είπε κάποιος σοφός, ο θεός ή ο διάβολος... όταν είσαι στη κάτω πλευρά του νομίσματος. Σ' εκείνη τη θέση που πρέπει συνεχώς ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ότι έχεις μπαλάκια, ενώ κανείς δεν τα βλέπει,  σε σχέση με την άλλη πλευρά που απλά πρέπει να υπενθυμίζει, σε κάθε περίπτωση πως τα διαθέτει.

Κι ίσως κάποιος γυρίσει και πει, και κυρίως από τα νεώτερα παιδιά, μα τι βλακείες είναι αυτές που λες, σε ποια εποχή ζεις, δεν υπάρχουν πλέον αυτοί οι διαχωρισμοί. Γιατί επικρατεί κι αυτή η ηλίθια αντίληψη πως τάχα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Δυστυχώς έχουν αλλάξει σε ακόμα παρανοϊκότερη μορφή από ότι πριν. Η πρώην ντε φάκτο υποδεέστερη γυναίκα, έχει μεταλλαχτεί , στο πολιτισμένο κομμάτι του πλανήτη σε κάτι που δεν είναι πλέον ούτε θυληκό, ούτε αρσενικό αλλά κάτι το αγωνώδες που προσπαθεί να αποδείξει αυτό που δεν είναι, να μιμηθεί, να αντιγράψει, χωρίς ταυτότητα δική της, χωρίς τελικά να έχει κερδίσει τη μάχη της, και τη θέση της στο κόσμο, κι ένα κομμάτι του πλανήτη που όχι μόνο δεν απέκτησε ποτέ την ελευθερία της αλλά με την επιστροφή σε ένα χειρότερο μεσαίωνα, εκτελείται με κάθε τρόπο, ξανά και ξανά το σώμα της , το πνεύμα της, η ψυχή της....

Κοιτάζω τις γυναίκες γύρω μου να ζουν ακόμα στη μόνιμη αγωνία του αν θα είναι αρεστές, αποδεκτές, ξεχωριστές. Τις γυναίκες που κάθονται να τις καρπαζώνουν βουβές, ή εκείνες που καρπαζώνουν αβλεπί για να κερδίσουν τα χαμένα "μπαλάκια" τους. Τις γυναίκες που τελικά συνεχίζουν να αναλώνουν τη ζωή τους για να αποδείξουν κάτι... Σε κάποιον. Το χαμένο παιχνίδι που αρχίζει ακριβώς από αυτή την ιδέα. Δεν πρέπει να αποδείξει κάποιος πόσο άντρας είναι ούτε πόσο γυναίκα είναι. Το μόνο που έχει να αποδείξει είναι πόσο ΑΝΘΡΩΠΟΣ είναι.

Κορίτσια δεν χρειαζόμασταν να γίνουμε ισχυρότερες ή να παραμείνουμε κατώτερες ή να γίνουμε ίδιες. Χρειαζόταν απλά να παραμείνουμε ΕΜΕΙΣ. Φορείς της θυληκής όψης της ζωής. Το κομμάτι του ερμαφρόδιτου που συμπληρώνει αυτό που λείπει. Και να το διεκδικήσουμε σαν τέτοιο. Το κομμάτι που συμπληρώνει το όλον. Οπως η αρσενική πλευρά είναι το άλλο μισό που συνυπάρχει μαζί μας. Αυτό ήταν το ζητούμενο κι αυτό έπρεπε να απαιτήσουμε. Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί άντρες. Δεν υπάρχουν καλές και κακές γυναίκες. Υπάρχουν καλοί και κακοί άνθρωποι. Κι ο πολιτισμός μας είναι το αποτέλεσμα, από ότι όλοι καταλαβαίνουμε πλέον, μια ατέλειωτης σειράς δογμάτων, που δημιούργησαν κακοί άνθρωποι. Αρρωστημένα μυαλά, Στερημένα από ομορφιά και καλωσύνη. Ο πολιτισμός μας είναι ένα έκτρωμα που γεννήθηκε από παραφύση συλλήψεις των χειρότερων επιλογών.

Ενας πολιτισμός που κατάπιε κι εξαφάνισε την ουσία της ανθρώπινης ζωής, κι έκανε σημαία ότι πιο βρώμικο, πιο ευτελές, πιο άχρηστο θα μπορούσε να επιλέξει από τους άπειρους κόσμους που απλωνόνταν μπροστά του. Η ανώμαλη αντίληψη των πραγμάτων επέλεξε κατηγορίες προνομιούχες, χωρίζοντας τους ανθρώπους σε γυναίκες, σε άντρες, σε μαύρους, σε άσπρους σε κίτρινους, σε πλούσιους, φτωχούς, δυνατούς, ανάπηρους, έξυπνους, χαζούς, μορφω μένους κι αμόρφωτους, σοφούς και ανίδεους, ... αγνοώντας συστηματικά την αντίληψη πως ΟΛΟΙ είμαστε κάτοικοι σ΄ενα πλανήτη που είχε χώρο, τροφή, νερό, για όλους. Πως όλοι είχαν δικαίωμα για μια θέση κάτω από τον ήλιο, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Με τις ιδιαιτερότητες, τις ομοιότητες ή τις διαφορές.

Και μέσα σ΄αυτό το ηλίθιο παιχνίδι κυριαρχίας, η γυναίκα είχε ένα πολύ ιδιαίτερο ρόλο που φρόντισε κι αυτή με τη σειρά της συστηματικά να αλλοιώσει, να μεταλλάξει, μέχρι να χάσει την ουσία της. Κι η ουσία μας ήταν και παραμένει η ΓΕΝΝΑ. Οχι ενός παιδιού απλά. Η γέννα σαν έννοια δημιουργίας. Σαν η ευκαιρία να γεννήσεις καλούς ανθρώπους όταν ΕΣΥ Η ΙΔΙΑ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙΣ τι είναι σωστό και τι λάθος. Ποια είναι η φύση και ποια η ανωμαλία. Ο άνθρωπος όπως είχε πει κάποιος, είναι η φύση που συνειδητοποίησε την ύπαρξή της. Ας πούμε λοιπόν πως η γυναίκα θα έπρεπε να είναι εκείνο το κομμάτι της φύσης που φροντίζει να υπενθυμίζει στο κόσμο αυτή τη συνείδηση. Δεν χρειαζόταν η γυναίκα να είναι απαραίτητα, η σύντροφος του πολεμιστή που γυρίζει από ένα συνεχή πόλεμο με τα χέρια βαμμένα με αίμα. Θα μπορούσε σ΄ενα άλλο κόσμο, που δεν θα υπήρχαν πόλεμοι, αλλά ένα συνεχές ταξίδι αναζήτησης αυτού του μυστηρίου που απλώνεται γύρω μας,  να είναι η όαση του ταξιδιώτη μέσα στην έρημο, η  σύντροφος στο ταξίδι, το λιμάνι στο τελικό προορισμό ή η έμπνευση σε μια καινούργια ανακάλυψη..

Πίσω από σειριακούς δολοφόνους γυναικών κρυβόταν πολλές φορές μια μάνα που ευνούχισε και κατασπάραξε κάθε έννοια λογικής στο παιδάκι που μεγάλωνε. Δίπλα σε παρανοικούς τυράννους κρυβόταν μια ματαιόδοξη, φιλάρεσκη και αδιάφορη για τον ανθρώπινο πόνο σύζυγος. Πίσω από μισάνθρωπες θηρσκείες που μίσησαν τον άνθρωπο και τη ζωή κρυβόντουσαν πιστές, υποταγμένες μητέρες που μεγάλωναν τα παιδιά τους διδάσκοντάς τους σαν σωστό αυτήν απανθρωπιά. Ετσι στην άλλη πλευρά του νομίσματος, μεγάλωσαν σοφοί που άλλαξαν τη ροή της ιστορίας, ήρωες και σημεία αναφοράς του μεγαλείου που θα μπορούσε να έχει η ανθρώπινη ζωή. Με τα πρώτα τους βήματα, να καθοδήγουνται από κάποιες εξαιρετικές γυναίκες, που τόλμησαν και πάλεψαν για να αλλάξουν την ανόητη τάξη των πραγμάτων.

Σε σένα λοιπόν που σου αφιερώνουν μια μέρα, και θα τσακώνεσαι αν σου φέρανε λουλουδάκια και σοκολατάκια ή αντίθετα θα το παίζεις τάχα επαναστάτρια και ότι δεν μασάς από κάτι τέτοια, έχω να πω μόνο, πως η αληθινή μαγκιά θα ήταν να γεννήσεις καλύτερους ανθρώπους άντρες ή γυναίκες. Να εστιάσεις στον ίδιο σου τον ευαυτό, να αφουγκραστείς αυτό που υπάρχει μέσα σου, και να παλαίψεις για ένα καλύτερο κόσμο, όπου δεν θα υπάρχει ανάγκη κανείς να αποδείξει αν είναι κατώτερο ή ανώτερος, γιατί όλοι θα έχουν την αξία τους και τη θέση τους κάτω από τον ήλιο, όπως παλεύει για να έχει αυτή τη θέση ακόμα και η μικρότερη αμοιβάδα...

Δεν θέλησα ποτέ να είμαι κάτι άλλο από αυτό που είμαι, γιατί πάλεψα και παλεύω ακόμα, αυτό που είμαι να το κάνω καλύτερα. Να πέφτω και να σηκώνομαι. Να στραβοπατάω και να βρίσκω πάλι το βήμα μου. Να ζητάω βοήθεια και να δίνω το χέρι,  αγνοώντας εντελώς τι φύλο είχε το χέρι που θα έπιανα, τι χρώμα ή τι τσέπη. Αρκεί να ήταν άνθρωπος. Με ψυχή. Κι είναι μεγάλη πρόκληση αυτή, σ΄ενα κόσμο που κυκλοφορούν εκατομμύρια νεκροί που νομίζουν πως είναι ζωντανοί ακόμα.. Σ΄αυτή τη τεράστια ζόμπιλαντ, (έτσι όπως κατάντησε)  που έχουμε κληθεί όλοι να κατοικήσουμε, ας σταματήσουμε να παραποιούμε τις έννοιες, ας σταματήσουμε να επιλέγουμε τις πιο βολικές εξηγήσεις, ας σταματήσουμε να πιστεύουμε σε απάνθρωπους θεούς, σε εν δυνάμει αμαρτωλούς και σε σωτήρες, και τότε δεν θα χρειάζεται κανείς να αποδείξει ποιος έχει μεγαλύτερα μπαλάκια και ποιος δεν έχει, γιατί είμαι σίγουρη ότι η φύση ολόκληρη, αν τη σεβαστούμε, αν τη δούμε σαν τη μάνα μας, αν επστρέψουμε στην ουσία της ύπαρξής μας και πετάξουμε όλα αυτά τα σκουπίδια που έχουμε γεμίσει τη ζωή μας, αυτή η φύση  τα έχει τόσο μεγάλα που μπορεί να μας κρεμάσει όλους επάνω της, χωρίς να μας λείψει ΤΙΠΟΤΑ.

Δεν παλεύω για μια πατριαρχική κοινωνία. Δεν παλεύω για  μια μητριαρχική κοινωνία. Παλεύω για μια ανθρώπινη, με τον άνθρωπο να σέβεται τον εαυτό του και ότι τον περιβάλει, με τον άνθρωπο να βρίσκει ξανά εκείνο το μεγαλείο στη ζωή του, το μεγαλείο ενός παιδιού, αγέννητου, που ο υπέρηχος δεν μπορεί να διακρίνει ακόμα τι φύλο είναι, αλλά με σιγουριά βλέπει μια καρδιά να χτυπάει. Τη χαρά της ζωής να ταυτίζεται με το γέλιο δυο γονιών την ώρα που αγκαλιάζουν για πρώτη φορά το καρπό της ένωσής τους.  Αυτή η ζωή είναι γέννημα και των δυό μας. Κι αν έχει καταντήσει τόσο θλιβερή και βασανιστική είναι γιατί τελικά δεν αποδεχτήκαμε ποτέ αυτή την απλότητα της στιγμής. Τη θυσιάσαμε σε ανόητες μωροδοξίες που τελικά μας έκαναν κτήμα τους κι αντί να περπατάμε μαζί σαν σύντροφοι, στεκόμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον σε ένα συνεχή πόλεμο που ανάθεμα κι αν ξέρουμε ποιος τον ξεκίνησε και ποιος είναι ο σκοπός του...

http://www.synithisypoptos.gr/
Διαβάστε Περισσότερα...>>

Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

και άλλη ... συμφωνία περί προδοσίας και υποτακτικών στις κατοχικές δυνάμεις.

Αφορμή του σχολίου μας είναι το άρθρο εδώ : http://www.analyst.gr/2014/03/08/6858/1/
Το προτείνουμε για ανάγνωση.
Είναι μια ακόμα συμφωνία με αυτά που πρεσβεύει το Ε.ΠΑ.Μ. για το πραγματικό ποιόν και το προσωπείο της συγκυβέρνησης.

Στο άρθρο αναλύονται τα δεινά που υπέστησαν διάφορες Ασιατικές χώρες όταν το ΔΝΤ εισέβαλε σε αυτές, όχι μόνο του βέβαια.

Και καταλήγει με τα εξής, φοβούμενος (ο αρθρογράφος) μια επανάληψη της καταστροφής και στην Ουκρανία.

























Οι καταστάσεις, όπως περιγράφονται πιο πάνω, είναι ασφαλώς γνωστές στην εδώ δοσιλογική συγκυβέρνηση. Γνωρίζουν το μέλλον των Ουκρανών σε μια τέτοια περίπτωση (εισβολής στην Ουκρανία του ΔΝΤ με τό καμουφλάζ της Ε.Ε.) όσο αφορά τη Δημοκρατία, τις ελευθερίες, την Παιδεία, την Υγεία, την Οικονομία.
Παρόλα αυτά δεν διστάζουν να καταδικάσουν τον Ουκρανικό Λαό και να υποστηρίξουν την νέα κυβέρνηση που στόχο έχει να καλέσει την Ε.Ε. και εμμέσως το ΔΝΤ για "βοήθεια".  Μια νέα κυβέρνηση Ακροδεξιά και με Φασίζουσες ιδεολογίες.

Δεν διστάζει το "Δημοκρατικό τόξο" να υποστηρίξει το φασισμό στην Ουκρανία (μάλιστα με προσωπική παρουσία του Υπ.Εξωτερικών) αρκεί να εκπληρώσει τις επιταγές των εδώ κατοχικών δυνάμεων. Κατά τα άλλα, εδώ παρουσιάζονται σαν οι κύριοι πολέμιοι της Χ.Α. Τι να πεί κανείς;

Τα συμπεράσματα δικά σας, για το ρόλο τους, τα μαύρα σχέδια τους, και το που μας οδηγούν.

Διαβάστε Περισσότερα...>>

Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ - ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΕΞΟΥΝ


Έπεσε στην αντίληψη μας το πιο κάτω χρονογράφημα που αντιγράφουμε αυτούσιο.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

ΠΙΟΝΙΑ ΑΚΟΥΝΗΤΑ, ΑΜΙΛΗΤΑ ΚΙ ΑΓΕΛΑΣΤΑ...




Το φαινόμενο διάσπασης της ελληνικής κοινωνίας σε τρία κομμάτια έχει εισέλθει πλέον σε επίπεδο απόλυτου σουρεαλισμού. Ποια είναι τα τρία κομμάτια ? Οι κανίβαλοι ρυθμιστές των εξελίξεων, οι εντελώς αποχαυνωμένοι βολεμένοι ακόμα και οι εντελώς τρομαγμένοι δυστυχισμένοι. Τρεις κόσμοι που βαδίζουν σε τρία διαφορετικά σύμπαντα... Οι πρώτοι έχουν πάρει ένα ψαλίδι και κόβουν ότι περισσεύει από τους λογαριασμούς, λεφτά, μισθούς, συντάξεις, περιουσίες, ζωές... οι δεύτεροι κινούνται όπως ακριβώς και το ανέκδοτο, την ώρα που ολόκληρη η χώρα στενάζει κι ολόκληρος ο πλανήτης γ@μιέται κοιτάνε το ταβάνι και λένε, "μπεζ..να το βάψω μπεζ" κι οι τελευταίοι τριγυρνάνε σαν ζόμπι στις ουρές των ταμείων ανεργίας, στις εφορίες, στις τράπεζες, στις ΔΕΚΟ, στα συσίτια, στα επείγοντα των νοσοκομείων ή των ψυχιατρίων...

Δεν υπάρχει σημείο συνάντησης ΚΑΝΕΝΑ...
Καμία επαφή. Τρεις λαοί που κατοικούν στον ίδιο τόπο.

Ο λαός των κυβερνώντων και των παρατρεχάμενων που φαντασιώνεται πλεονάσματα πλούτου, ανάπτυξη, επενδύσεις , και δόξα για το τεράστιο έργο διάσωσης της χώρας, δούλοι της μωροδοξίας τους.

Ο λαός των αποχαυνμένων μέσα στο παχύσρκο εγώ τους που σχεδιάζουν ακόμα τι αμάξι θα πάρουν, που θα πάνε διακοπές, ποιο καλό εστιατόριο άνοιξε, τι παίζει στα πρωϊνάδικα, τι κουρτίνες να βάλουν στο μπάνιο, αν θα καλέσουν και τους Καραγκιοζόπουλος στο event,...fashion victims, tv victims, celebrity victims, bulshit victims, δούλοι των εμμονών τους.

Κι ο λαός των φοβισμένων, υποταγμένων, ξεκάθαρων δούλων, που ενώ οι άλλοι φαντασιώνονται θεωρώντας το κόσμο σαν τη παιδική τους χαρά, αυτοί τρώνε το αγγούρι από όλες τις μεριές χωρίς να κάνουν κιχ....

Ναι το μονο κοινό σημείο των τριών κόσμων είναι η δουλεία. Η υποταγή σε αρρωστημένο επίπεδο σε κάτι. Σε κάτι που αξίζει περισσότερο από τη ζωή, περισσότερο από τη χαρά, την ευτυχία, την ομορφιά... Για άλλον το κόκκαλο που κρέμεται από ένα σχοινάκι και τον τραβολογάνε να το φτάσει είναι να φαντασιώνεται πως είναι ο σωτήρας ενός έθνους, για ένα δεύτερο είναι το καινούργιο μοντελάκι που πρέπει οπωσδήποτε να αποκτήσει και για ΄εναν τρίτο λίγες πενταροδεκάρες για να βγάλει το μήνα ζωντανός...

Εκφράσεις όπως "έχω ένα όραμα" παραπέμπουν πλέον στο παραλήρημα ενός τρελού... Δεν πρόκειται για όνειρα ή στόχους, απλά παραλήρημα. Το πλέον θλιβερό είναι να τα βλέπεις όλα αυτά μαζί και να σκέφτεσαι πως όλο αυτό το κόσμο, το τέλος της φάρσας θα τους βρει με τη μούρη κολλημένους στους αρρωστημένους εθισμούς τους , χωρίς να προλάβουν να καταλάβουν τι έγινε... Είναι να κοιτάς τα νέα παιδιά που ζουν με την εντύπωση πως ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΟΥΝ ΤΩΡΑ θα είναι έτσι και για τα επόμενα δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια ή και μέχρι το τέλος της ζωής τους. Το χαλί σε ολόκληρο το πλανήτη έχει αρχίσει ήδη και τραβιέται άγρια, τα τυπογραφεία τυπώνουν ήδη τους νέους χάρτες, τα εφιαλτικά σενάρια επιστημονικής φαντασίας γίνονται ένα ένα πραγματικότητα κι άνθρωποι ΘΥΣΙΑΖΟΥΝ ολόκληρη τη ζωή τους γιατί δεν έχουν να πληρώσουν ένα χαράτσι στη κ@λοτρυπίδα του σύμπαντος, και θεωρούν πως αυτό είναι κάτι ύψιστης σημασίας, κάτι που δεν μπορεί κανείς να αναιρέσει, να αρνηθεί, να το φτύσει κατάμουτρα, γιατί ....

είναι όλοι εκπαιδευμένοι να κοιτάνε τόσο όσο πιάνει η σόλα από το παπούτσι... Με τα μάτια χαμηλωμένα στο χώμα. Πιονάκια σε μια μονόπολη που περιμένουν υπομονετικά τη ζαριά για να προχωρήσουν στο επόμενο τετραγωνάκι. Αν δεν ρίξει κανένας το ζάρι....

μπορεί να μείνουν εκεί, στο συγκεκριμένο τετραγωνάκι στην αιωνιότητα, βιώνοντας ξανά και ξανά την αγωνία, της ακινησίας, της ανυπαρξίας, του ΤΙΠΟΤΑ.

Από την άλλη πάλι, υπάρχουν κι εκείνοι , που σκέφτονται απλά αν θα βάψουν το ταβάνι μπεζ...

Κι εκείνοι που θεωρούν τους ευαυτούς τους κατι ανώτερο από όλους τους υπόλοιπους, πως είναι οι κυρίαρχοι του παιχνιδιού, οι έχοντες και κατέχοντες, δύναμη, εξουσία, πλούτο, αδυνατώντας να δουν πως απά βρίσκονται μέσα στη κ@λοτρυπίδα που λέγαμε.

Παράλληλα σύμπαντα. Του Αντώνη, της Κατίνας και του Μήτσου...

Κάπως έτσι θα μας βρει ο τρίτος παγκόσμιος, η επέμβαση των εξωγήινων, ή Αποκάλυψη, ή απλά το τέλος των ημερών. Να περιμένουμε ποιος θα ρίξει το ζάρι...

Hellooooooo....

/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

και ακόμα έπεσε στην αντίληψη μας και το επόμενο


Μυστικά σχέδια δήμευσης καταθέσεων



Οι Ευρωπαίοι κρατικοί «λειτουργοί», τους οποίους δεν έχει εκλέξει κανείς, σχεδιάζουν να ιδιοποιηθούν τις αποταμιεύσεις των Πολιτών – έτσι ώστε να τις χρησιμοποιήσουν σε ένα καινούργιο χρηματοπιστωτικό καζίνο που σκοπεύουν να δημιουργήσουν.

Όπως αναφέραμε σε πρόσφατο κείμενο μας, προετοιμάζονται μυστικά σχέδια δήμευσης των κατά θέσεων πανευρωπαϊκά, της τάξης του 10%, παράλληλα με περιορισμούς αναλήψεων – έτσι ώστε να μπορέσει να χρησιμοποιήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση τις αποταμιεύσεις των 500 εκ. Πολιτών της, για να καλύψει τις πιθανές τραπεζικές της ανάγκες.

Η θέση μας αυτή στηρίζεται σε μία παλαιότερη είδηση της Reuters, σύμφωνα με την οποία υπάρχει μία έκθεση της Κομισιόν, με στόχο τη μετατροπή της Ευρωζώνης από μία πολιτική ένωση, σε ένα τεράστιο κρατικό επενδυτικό κεφάλαιο (Hedge Fund). Το βασικότερο στοιχείο της έκθεσης αποτελεί η πρόθεση «κινητικότητας» (mobilize) των αποταμιεύσεων όλων των Ευρωπαίων.

Ειδικότερα, η χρησιμοποίηση μέρους των καταθέσεων των 500 εκ. Πολιτών της ΕΕ, με στόχο τη
διενέργεια μακροπρόθεσμων επενδύσεων
– οι οποίες θα μπορούσαν να «κλείσουν το κενό» που έχει αφήσει στην πραγματική οικονομία, η απροθυμία δανεισμού της εκ μέρους των τραπεζών, μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση. Το κενό αυτό φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί, σύμφωνα με τον οποίο περιορίζεται συνεχώς ο νέος δανεισμός των επιχειρήσεων.


Ο δανεισμός των επιχειρήσεων στην Ε.Ε.

Με απλούστερα λόγια, η Κομισιόν σχεδιάζει τη δήμευση των τραπεζικών καταθέσεων των Πολιτών,
ενδεχομένως επίσης του ενεργητικού των συνταξιοδοτικών ταμείων, με στόχο μία μεγάλου μεγέθους κερδοσκοπία – γεγονός που θυμίζει το «καθεστώς» της Κίνας (κρατικός καπιταλισμός), το οποίο χρησιμοποιεί τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα της χώρας, για τη διενέργεια επενδύσεων σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Πάντοτε κατά την μυστική έκθεση, οι καταθέσεις των Ευρωπαίων Πολιτών οφείλουν να συσκευασθούν σε «συνθετικά» (δομημένα δηλαδή) χρηματοπιστωτικά προϊόντα (securitized) – με τα οποία να μπορεί κανείς να κερδοσκοπήσει. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να γίνουν πιο «χαλαροί», λιγότερο αυστηροί λοιπόν οι κανόνες, οι οποίοι ισχύουν για τα δάνεια και λοιπά χρηματοπιστωτικά προϊόντα υψηλού κινδύνου – για τα οποία έχουν δημιουργηθεί σε πολλές χώρες Bad Banks.

Η Κομισιόν σκέφτεται επί πλέον να αλλάξει τους κανόνες που ισχύουν, σχετικά με τους Ισολογισμούς των τραπεζών – με στόχο τη δημιουργία ενός νέου συστήματος τραπεζικών κανόνων, με παγκόσμια ισχύ, το οποίο να επιτρέπει τα «τραπεζικά συνθετικά προϊόντα». Ουσιαστικά λοιπόν να κρύβει το ρίσκο από τα επικίνδυνα αυτά χρεόγραφα, έτσι ώστε να είναι ξανά ελκυστικά στους επενδυτές.

Άλλωστε το πρόβλημα στη πραγματική οικονομία και ειδικά στον ευρωπαϊκό Νότο, το οποίο φαίνεται ακόμη πιο καθαρά στο γράφημα που ακολουθεί, θα οδηγήσει αργά ή γρήγορα σε ένα καταστροφικό αδιέξοδο.

Αντί λοιπόν να επιδιωχθεί η ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ειδικά του υπερδιογκωμένου ευρωπαϊκού (ανάλυση), έτσι ώστε να καταπολεμηθεί η τεράστια ισχύς των τραπεζών, η δικτατορία τους καλύτερα, επιχειρείται ουσιαστικά η περαιτέρω απορύθμιση του από την ΕΕ – προφανώς κατ’ εντολή των διεθνών τοκογλύφων, οι οποίοι έχουν προ πολλού «πάρει τα ηνία» από την Πολιτική, μετατρέποντας την σε έμμισθο εντολοδόχο τους.

Η πρόθεση δε του μυστικού σχεδίου που αποκάλυψε το ειδησεογραφικό πρακτορείο, είναι η κλοπή των καταθέσεων των Ευρωπαίων – αφού εάν οι επενδύσεις, για τις οποίες θα χρησιμοποιηθούν, μέσω των εξαιρετικά αδιαφανών δομημένων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, δεν έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα, τα χρήματα των καταθετών θα χαθούν (χωρίς καμία δυνατότητα έρευνας, σχετικά με το πως χάθηκαν).

Συνεχίζοντας, η Κομισιόν θέλει να ολοκληρώσει το εγχείρημα μέχρι το τέλος του 2014 – γνωρίζοντας βέβαια το τεράστιο τραπεζικό πρόβλημα της ΕΕ, τα δυσμενή επακόλουθα του οποίου απλά καθυστερούνται, έως ότου βρεθεί μία κάποια λύση.

Μία από τις λύσεις θα ήταν προφανώς η παραπάνω «δήμευση» των καταθέσεων – ενδεχομένως παράλληλα με τη φορολογία τους κατά 10%, η οποία έχει ήδη προταθεί από διεθνείς οργανισμούς (ΔΝΤ, Bundesbank κλπ.), όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.

Ουσιαστικά λοιπόν οι ευρωπαίου κρατικοί «λειτουργοί», τους οποίους δεν έχει εκλέξει κανείς, σχεδιάζουν να ιδιοποιηθούν τις αποταμιεύσεις των Πολιτών – με έναν «νομότυπο» τρόπο, έτσι ώστε να τις χρησιμοποιήσουν σε ένα καινούργιο χρηματοπιστωτικό καζίνο που σκοπεύουν να δημιουργήσουν.

Σε κάθε περίπτωση, η μείωση της ποσότητας χρήματος Μ3, καθώς επίσης των δανείων στον ιδιωτικό τομέα (γράφημα που ακολουθεί), τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την αδυναμία επίλυσης των προβλημάτων της Ευρωπαϊκής οικονομίας από την ΕΚΤ – με την ΕΕ να βαδίζει προς τον αποπληθωρισμό, κατά τα «πρότυπα» της Ιαπωνίας.

Δυστυχώς, απέναντι σε αυτού του είδους τις «σκευωρίες», οι οποίες μάλλον θα συνεχιστούν στο μέλλον, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες δημιουργίας μίας απολυταρχικής ΕΕ στα «πρότυπα» της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, με τη Γερμανία στη θέση της τότε Ρωσίας και υπό την «αιγίδα» των Η.Π.Α. (του χρηματοπιστωτικού θηρίου που κυβερνάει ουσιαστικά την υπερδύναμη, εξαθλιώνοντας όλο και περισσότερο τους Πολίτες της), υπάρχει μία και μοναδική απάντηση: η από κοινού διάλυση της Ευρωζώνης και η επιστροφή όλων των χωρών μαζί στην αφετηρία (ανάλυση).

Ενδεχομένως δε η διεύρυνση της ΕΕ με την υιοθεσία περισσότερο δημοκρατικών κανόνων, με την απαγόρευση των ευρωπαϊκών ασυμμετριών (μερκαντιλιστική πολιτική), καθώς επίσης με τη συμμετοχή της Ρωσίας, έτσι ώστε να υπάρχει το «αντίπαλο δέος» της Γερμανίας.

ΠΗΓΗ: http://www.analyst.gr/2014/02/28/6657/2/
αξίζει να διαβάσετε το άρθρο από την πηγή καθόσον έχει και πολλές παραπομπές και εικόνες που δεν μπορούσαν να μεταφερθούν εδώ.
/////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

Γιατί τα βάζουμε και τα μεταφέρουμε όλα αυτά εδώ στο blog μας;



Για να δείξουμε και να μεταφέρουμε έννοιες, προβληματισμούς διαπιστώσεις αλλά και λύσεις(*) που κατακλύζουν σήμερα το διαδίκτυο και που το Ενιαίο Παλαϊκό Μέτωπο (Ε.ΠΑ.Μ.), διακηρύσσει από καιρό, χρόνια τώρα, από τότε που γεννήθηκε και χαρακτηρίστηκε από πολλούς γραφικό.

Γραφική η ηγεσία του, γραφικά και τα Μέλη του που είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, ανήσυχοι όμως και τίμιοι Πατριώτες, με αγάπη για την Πατρίδα και τούτο τον πολύπαθο Λαό. Με αγάπη για τον λαό που θα πρέπει να πάψει επιτέλους να είναι χωρισμένος σε δεξιά, κεντρώα και αριστερά στρατόπεδα.

Για αυτό το Ε.ΠΑ.Μ. από τη πρώτη στιγμή διακηρύσσει ότι όλοι μας θα πρέπει να είμαστε ενωμένοι σαν μια γροθιά, πάντα εις το διηνεκές αν δεν θέλουμε να ξανα-πάθουμε τα ίδια, αλλά και ειδικά τώρα που η χώρα μας είναι παραδομένη σε ξένες δυνάμεις και ευρίσκεται υπό κατοχή. Το Ε.ΠΑ.Μ. αγαπά και μάχεται για την ειρήνη (αν είναι δυνατόν σε όλο το κόσμο) και την πραγματική δημοκρατία χωρίς επιθετικούς προσδιορισμούς. 

(*)-- Σημειωτέον ότι με τις λύσεις όπως αναγράφονται και υιοθετούνται και αναλύονται πολλάκις από άλλους δεν συμφωνούμε κατά γράμμα αλλά μόνον ως προς το γενικό πλαίσιο και την ανάγκη να κατανοηθεί ως το κυρίαρχο πρόβλημα για το οποίο η Ελλάδα στενάζει. Και βέβαια δεν εννοούμε τίποτα άλλο από τα θέματα που άπτονται της Ε.Ε. και του Εθνικού Νομίσματος. 


Τα συμπεράσματα δικά σας, και η από εδω και πέρα στάση σας μέγιστη ευθύνη απέναντι στον εαυτό του ο καθένας (το λιγότερο), τα αγαπημένα του πρόσωπα και στις γενιές που έρχονται (κυρίως).
Διαβάστε Περισσότερα...>>